به گزارش اختاز نیوز به نقل از خبرآنلاین، اولین رکورد رسمی سرعت زمینی در سال 1898 ثبت شد. زمانی که گاستون د شاسلو لوبا فرانسوی در یک کالسکه موتوری تمام الکتریکی به سرعت 63 کیلومتر در ساعت (39.24 مایل در ساعت) رسید. عددی که در آن زمان دیوانه کننده به نظر می رسید، اما امروز حتی از سرعت بزرگراه نیز کندتر است. راه رسیدن به سرعت های سرسام آور ده ها سال طول کشید و نقطه عطف زمانی بود که خودروسازان تصمیم گرفتند از رویا فراتر رفته و علم، مهندسی و شجاعت را به این عرصه بیاورند.
اولین جهش بزرگ در خودروهای تولیدی
تا سال 1949، هیچ خودروی تولیدی نتوانست رکورد رسمی سرعت را داشته باشد. این طلسم بالاخره با جگوار XK120 شکست. خودرویی که به سرعت متوسط 200 کیلومتر در ساعت (124.6 مایل در ساعت) دست یافت و نام خود را در تاریخ ثبت کرد. اما این تازه شروع داستان بود. کمتر از چهار دهه بعد، مفهومی عجیب و آینده نگرانه از قلب جنرال موتورز بیرون آمد که همه معادلات را بر هم زد. پروژه ای به نام Oldsmobile Aerotech.
تولد Aerotec; بازسازی چهره فراموش شده
در اواسط دهه 1980، جنرال موتورز به دنبال زندگی جدیدی برای برند اولدزموبیل بود. برندی که تصویر عملکرد محورش پس از دوران طلایی خودروهای عضلانی کم رنگ شده بود. یکی از راه حل ها ورود جدی به دنیای اتومبیل رانی به خصوص مسابقات 24 ساعته لمانز بود. در همین راستا، در سال 1985، «اد ولبورن» شروع به طراحی یک ابرخودرو کرد که مستقیماً از Le Mans الهام گرفته شده بود. خودرویی که نه تنها برای رقابت، بلکه برای شکستن رکوردها ساخته شده است
اولین نمونه آئروتک در سال 1986 آماده آزمایش شد.این خودرو با موتور 2.3 لیتری چهار سیلندر توربوشارژ به سرعت 350 کیلومتر در ساعت دست یافت. راننده آزمایشی آن، “ای جی فویت” از پایداری خیره کننده خودرو در سرعت بالا شگفت زده شد و طراحی دم کوتاه را عامل اصلی این پایداری دانست. این موفقیت مدیران جنرال موتورز را متقاعد کرد که گامی جسورانه بردارند.
شکستن رکورد تاریخی با نسخه دم بلند
نسخه دوم با طراحی “دم بیلند” و موتور 2.3 لیتری توئین توربو ساخته شد. خودرویی که هدف دیگری جز ثبت رکورد جهانی نداشت. در 5 آگوست 1987 با حضور ناظران رسمی FIA، تلاش برای رکوردشکنی آغاز شد. اگرچه نسخه دم کوتاه نتوانست رکورد مرسدس بنز را بشکند، اما روز بعد، Aerotech دم بلند با رسیدن به سرعت 267 مایل در ساعت، دنیای خودرو را شوکه کرد. سرعتی معادل 429 کیلومتر در ساعت؛ عددی که حتی امروز نیز قابل توجه است.
نسخه دم بلند Aerotech از نقطه نظر فنی یک شاهکار واقعی بود. موتور چهار سیلندر توئین توربو آن حدود 1000 اسب بخار قدرت تولید می کرد. عددی که نشان می داد حتی موتورهای کوچک هم می توانند کارهای بزرگ انجام دهند اگر به درستی مهندسی شوند. شاسی این خودرو برگرفته از نمونه اولیه مسابقه ای March Engineering 84C بود و نیروی موتور از طریق گیربکس 5 سرعته دستی به چرخ ها منتقل می شد.
یک خانواده کوچک با سابقه
در مجموع، سه نمونه اولیه از Airotech ساخته شد. این خودروها توانستند 47 رکورد سرعت زمینی را جابجا کنند. از جمله رکوردهای استقامت 10000 و 25000 کیلومتر که طی آن تیمی از رانندگان به مدت هشت روز بدون توقف رانندگی کردند. بعداً نسخه ای با موتور 4.0 لیتری V8 نیز برای گسترش دامنه آزمایش ها معرفی شد.
نام Aerotec به رکورد شکن ها محدود نمی شود. Oldsmobile نیز از این عنوان برای سنجش بازار و نشان دادن آینده نگری خود استفاده کرد. Aerotec II به عنوان یک استیشن واگن ورزشی معرفی شد، Aerotec III پیشروی Cutlass Supreme بود و حتی 70 کارتن به ظاهر Aerotec ساخته شد تا سر در نمایشگاه ها و نمایندگی ها برگرداند.
میراثی که فراموش نشد
اگرچه پروژه Aerotec هرگز به تولید انبوه نرسید، تأثیر آن عمیق و ماندگار بود. این خودرو نشان داد که یک موتور چهار سیلندر چقدر می تواند قدرتمند و بادوام باشد و تجربیات مهندسی آن راه را برای توسعه هایپرکارهای نسل بعدی هموار کرد. از نظر طراحی، زبان بصری Aerotec بعدها در مدل Oldsmobile Aurora در سال 1995 متجلی شد. شاید Aerotech هرگز به خیابان ها نیامده باشد، اما جایگاه خود را برای همیشه در تاریخ سرعت تثبیت کرد.
