حمید نصیری در گفت و گو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت، با اشاره به تعریف مسئولیت پذیری در کودکان، عوامل موثر بر میزان آن و لزوم تقویت این مهارت در کودکان، با بیان اینکه مسئولیت پذیری مجموعه ای از وظایف و نقش هایی است که فرد از همان روزهای اول زندگی، در محیط خانواده و سپس در جامعه با آن آشنا می شود، گفت: هر چند کودک کاملاً وابسته به هدف اولیه روند رشد نیست و در مسیر رشد نیاز به حمایت دارد. این وابستگی را ادامه دهند، اما به سمت استقلال حرکت کنند.
وی با بیان اینکه رشد سالم به این معناست که فرد به تدریج به مرحله ای برسد که توانایی مراقبت از خود و دیگران را داشته باشد، افزود: از نظر روانشناسی مسئولیت با مفهوم مراقبت ارتباط مستقیم دارد و انسان سالم فردی است که قدرت مراقبت دارد و این مراقبت محدود به بدن نیست.
مشاور خانواده و روانشناس و عضو انجمن روانشناسی بالینی ایران تصریح کرد: مراقبت از احساسات دیگران، احترام به افکار و عقاید مختلف، پایبندی به ارزش های انسانی و اجتماعی و حتی توجه به محیط، همه مظاهر مسئولیت است و یکی از معضلات جدی عصر امروز این است که انسان اگر قدرت مراقبت روانی و اجتماعی را نداشته باشد، بزرگ می شود.
ارتقای مسئولیت از یک وظیفه ساده خانوادگی به یک وظیفه اجتماعی / هدف تربیت فرزند تنها آسایش امروز او نیست.
نصیری با بیان اینکه این ناتوانی اغلب با ناتوانی در مراقبت از خود شروع می شود، ادامه داد: فردی که نمی تواند مراقب احساسات، افکار، ارزش ها و سلامتی خود باشد، به سختی می تواند مسئولیت دیگران یا جامعه را بپذیرد و والدین باید توجه داشته باشند که هدف از تربیت فرزند تنها آرامش امروز او نیست.
وی با اشاره به اینکه والدین باید فرزندانی را تربیت کنند که در آینده بتواند منشأ سلامتی و شکوفایی جامعه باشند تا اینکه بر معضلی جدید بیفزایند، گفت: این نگاه مسئولیت را از یک وظیفه ساده خانوادگی به یک وظیفه اجتماعی ارتقا می دهد و باید توجه داشت که مراقبت واقعی به معنای اصلاح، ترمیم و بهبود است.
در تربیت کودک، مراقبت با رشد، تغییر و آموزش همراه است/ رفتار والدین زمینه ساز وابستگی یا استقلال و توانمندسازی کودک می شود.
یکی از اعضای انجمن روانپزشکان ایران با بیان اینکه همانطور که گیاهی را برای سلامتی هرس می کنیم یا برای حفظ زیبایی موهای خود کوتاه می کنیم، در تربیت انسان نیز مراقبت با رشد، تغییر و تربیت همراه است، افزود: مسئولیت پذیری را می توان با مفهوم عشق پیوند داد و عشق در تعریف عمیق آن قدرت مراقبت است.
نصیری اضافه کرد: والدینی که خود را عاشق فرزندشان می دانند باید از خود بپرسند که آیا نوع مراقبت آنها به استقلال و توانمندی کودک منجر می شود یا او را وابسته و درمانده می کند و باید توجه داشت که مراقبت ارزشمندی است که کودک را برای پذیرش مسئولیت های زندگی آماده می کند نه اینکه او را از آنها دور کند.
چرا سطح مسئولیت پذیری کودکان متفاوت است؟ / رابطه مبتنی بر احترام، عشق و درک متقابل می تواند زمینه رشد مسئولیت را فراهم کند
وی با اشاره به مسئولیت های متفاوت فرزندان به عنوان یکی از مهم ترین دغدغه های والدین، تصریح کرد: تفاوت فرزندان نه تنها غیرعادی، بلکه طبیعی و قابل انتظار است، زیرا هر کودکی با ویژگی های خلقی، روانی و زیستی خاص خود به دنیا می آید و حتی شرایط روحی و روانی مادر، استرس های محیطی و زمان تولد می تواند در شکل گیری شخصیت کودک نقش داشته باشد.
مشاور خانواده و روانشناس و عضو انجمن روانشناسی بالینی ایران با بیان اینکه والدین نباید توقع داشته باشند که فرزندانشان رفتاری یکسان داشته باشند یا مسئولیت پذیری یکسانی داشته باشند، ادامه داد: با وجود این تفاوت های طبیعی، اصول تربیتی مشترک بر میزان مسئولیت پذیری فرزندان نیز موثر است و مهم ترین اصل، کیفیت رابطه والد و فرزند است.
نصیری خاطرنشان کرد: رابطه مبتنی بر احترام، محبت و درک متقابل می تواند زمینه رشد مسئولیت پذیری را فراهم کند و هر زمان که والدین احساس کردند دیگر تاثیری در رفتار فرزندشان ندارند، در درجه اول کیفیت رابطه خود با فرزند را بررسی کنند.
منبع : به گزارش میهن تجارت
