یدیعوت آهارونت نوشت: آمریکا در عملیات دستگیری رئیس جمهور ونزوئلا از بیش از 150 هواپیما، پهپاد رادارگریز و واحد جنگ سایبری استفاده کرد. این عملیات که از جت های جنگنده F-35، بمب افکن ها و یک “بمب خاموش” بحث برانگیز استفاده شد، سیستم های دفاعی ونزوئلا را از کار انداخت و کاراکاس را در تاریکی فرو برد.
“من رئیس جمهور جمهوری ونزوئلا هستم. من ربوده شده ام. من بی گناه هستم.”
چند ساعت بعد گزارش هایی مبنی بر تیراندازی در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری در کاراکاس منتشر شد. شاهدان گفتند که هواپیماهای بدون سرنشین ناشناس در منطقه دیده شده و نیروهای امنیتی به سوی آنها تیراندازی کردند. یک منبع نزدیک به دولت اعلام کرد که اوضاع تحت کنترل است و تا صبح هیچ رویداد دیگری گزارش نشده است.
این تیراندازی ها سه روز پس از حمله نیروهای ویژه آمریکا صورت گرفت. عملیاتی که منجر به دستگیری مادورو و همسرش شد. به گزارش دیلی میل، ویدئوهای منتشر شده آنلاین نشان می دهد که یک پهپاد رادارگریز RQ-170 Sentinel در پایگاهی در پورتوریکو پس از عملیات 3 ژانویه فرود آمد. گفته می شود حداقل یکی از این پهپادها در این ماموریت شرکت داشته است.
اگرچه نیروی هوایی آمریکا نزدیک به دو دهه است که از هواپیماهای بدون سرنشین RQ-170 استفاده می کند، اما وجود رسمی آنها تنها در سال 2009 پس از استقرار در افغانستان تأیید شد. در طول عملیات ونزوئلا، این پهپاد ظاهرا بر فراز کاراکاس پرواز کرده و اطلاعاتی را از حریم هوایی ونزوئلا جمع آوری کرده است.
به گفته مقامات به نقل از نیویورک تایمز، سیا ماههاست که به طور مخفیانه با هواپیماهای بدون سرنشین رادارگریز بر فراز ونزوئلا پرواز میکند تا تحرکات مادورو را زیر نظر داشته باشد و تصویری دقیق از کارهای روزمره او در آمادهسازی برای عملیات به دست آورد. تحلیلگران نظامی می گویند که نقش اصلی RQ-170 نظارت مخفیانه طولانی مدت از اقامتگاه مادورو بود. نقشی که با هفته ها جمع آوری اطلاعات بی سر و صدا قبل از حمله سال 2011 به مخفیگاه اسامه بن لادن مقایسه شده است.
به گفته وب سایت The War Zone، حدود 20 تا 30 پهپاد RQ-170 در حال حاضر فعال هستند. گفته می شود این پهپادها مجهز به حسگرهای پیشرفته برای نقشه برداری و ردیابی اهداف متحرک، دوربین های مادون قرمز برای تصویربرداری در شب و سیستم های پیچیده برای شنود ارتباطات دشمن هستند.
علاوه بر این پهپادها، بیش از 150 فروند هواپیما از چندین پایگاه منطقه ای در این عملیات شرکت داشتند. برای بازداشت مادورو و ایجاد یک کریدور هوایی امن، بیش از 150 جت جنگنده – از جمله F-35 و F-22 – به همراه بمب افکن ها سیستم های دفاع هوایی ونزوئلا را از کار انداختند. این نیروها با پشتیبانی جنگنده های F/A-18 Super Hornet، بمب افکن های B-1B Lancer، هواپیماهای هشدار اولیه A-2 Hawkeye و هواپیماهای جنگ الکترونیک EA-18 Growler عمل کردند.
همه این عملیات در تاریکی مطلق در کاراکاس انجام شد. وضعیتی که کارشناسان نظامی معتقدند نتیجه استفاده از «بمب های خاموش» بوده است. BLU-114/B یک مهمات ویژه است که پس از رها شدن از یک جنگنده به قوطی های کوچک به اندازه یک قوطی نوشابه تجزیه می شود. هر یک از آنها با چتر نجات فرود می آیند و رشته هایی از فیبر کربن را آزاد می کنند که شبیه کاغذ رنگی هستند و می توانند تجهیزات الکتریکی مانند ترانسفورماتورها را به هم متصل کنند.
استفاده از “بمب های خاموش” بحث برانگیز است. زیرا اگرچه می تواند کل شهر را بدون تخریب زیرساخت ها در تاریکی فرو برد، ممکن است برق بیمارستان های مجاور را نیز قطع کند. در بهار سال 2003، در ساعات اولیه حمله آمریکا به بغداد، شاهدان گزارش دادند که چند لحظه قبل از شروع تهاجم، چراغ های شهر خاموش شد.
برآوردها همچنین نشان میدهد که یگانهای جنگ سایبری ایالات متحده نقش محوری در این حمله داشتند و به ایجاد خاموشی کامل در منطقه هدف در ابتدای حمله کمک کردند. از جمله اطراف فورت تیونا، بزرگترین مجموعه نظامی در کاراکاس.
پس از این عملیات، ژنرال دان کین، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا گفت:
با نزدیک شدن نیروها به کاراکاس، با استفاده از ابزارهایی که برای ایجاد مسیر امنی برای رسیدن هلیکوپترها به منطقه هدف طراحی شده بود، شروع به از بین بردن و از کار انداختن سیستم های دفاع هوایی ونزوئلا کردند.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده همچنین تلویحاً اعلام کرد که نیروهای سایبری ایالات متحده مسئول خاموشی هستند و گفت: “تاریک بود – چراغهای کاراکاس عمدتاً به لطف تخصص ما خاموش بودند. تاریک بود – و مرگبار.”
