به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، قبل از اینکه پا به میدان بگذارم با خودم مرور می کردم که این روزها چقدر دلم پر است. فکر می کردم با این همه گرانی، با سکه و طلا که همین امروز دوباره گران شد، با روغن و تخم مرغ که سفره ها را کوچکتر کرد، شاید جمعیت آن طور که باید نیاید.
با خودم گفتم مردم خسته اند. شاید این بار میدان خلوتتر از همیشه باشد، اما با نزدیکتر شدن قطار مترو به ایستگاه میدان امام حسین، تصویر ذهنیام فرو ریخت.
واگن های مترو شلوغ تر می شد و نفس ها نزدیک تر می شد. پیرمردی با عصا، نوجوانی با کیف مدرسه، زنان با چادر و بدون چادر، مردانی با لباس کار. همه کنار هم ایستاده بودند. انگار قرار بود دل های پراکنده به میدان امام حسین (ع) برسد.
وقتی پیاده شدیم، موج جمعیت مرا با خود برد. آنقدر که حتی نتوانستم چند قدم جلوتر بروم.
درد و غیرت با هم!
وقتی وارد میدان شدم، متوجه شدم مردم آمده اند تا صحبت کنند، اما نه با زبان عصبانیت. پلاکاردها بالا بود. برخی شعارهای انقلابی داشتند، برخی نام رهبر معظم انقلاب را نوشته بودند و از ایستادگی و اقتدار گفتند. در کنار آنها دست نوشته هایی هم بود که از گرانی، از معیشت، از فشار زندگی گلایه داشتند. در اینجا هیچ تناقضی وجود نداشت. درد و غیرت کنار هم ایستاده بودند.
از چهره ها می شد خواند که مردم خوب می دانند دشمن کیست و چه چیزی را نباید قربانی کرد. از 12 روزی که دشمن عقب نشینی کرد، خیلی ها آرام صحبت می کردند. زیرا با رهبری و مدیریت آیت الله خامنه ای بود که این کشور ایستاد و شکست نخورد. این سخنان شعار نبود، بلکه یادآور یک تجربه مشترک بود. تجربه ای که هنوز گرم و تازه است.
وسط آن جمعیت فهمیدم چرا مردم آمده اند. نه برای انکار مشکلات، نه نادیده گرفتن هزینه ها، بلکه برای مراقبت از چیزی بزرگتر. تا انقلابی که با خون شهدا به دست آمد زیر سایه فشارهای اقتصادی و بازی دشمنان کم رنگ شود. میدان امام حسین امروز به من یادآوری کرد که این مردم ممکن است خسته باشند اما هنوز می دانند چه زمانی باید بایستند. وقتی ایران و رهبری آن درگیر هستند.
این گزارش در حال تکمیل…
منبع : به گزارش میهن تجارت
