تیم ملی امید کشورمان اولین بازی خود در جام ملت های زیر 23 سال آسیا را مقابل کره جنوبی برگزار کرد. فارغ از نتیجه، ترکیب اولیه، تعویض ها یا سیستم بازی تیم ملی، غیبت برخی چهره ها محسوس بود. تیمی که با لژیونر و ستارگان لیگ فیکس برتری داشت اما نبود چند ستاره موثر در لیگ برتر در آن محسوس بود.
این حق طبیعی هر سرمربی است که نفرات مورد نظر خود را انتخاب کند و هر لیست تیم ملی همیشه در همه جای دنیا با گمانه زنی همراه است. چرا برخی هستند و برخی نیستند. در اینجا کاری به فرد نداریم و بدون ذکر نام مشخص، بدون زیر سوال بردن انتخاب امید روانخواه و همکارانش و بدون قضاوت در مورد عملکرد تیم ملی و بازیکنان، تنها به بررسی دلایل غیبت چند ستاره سرشناس می پردازیم که در مجموع که همراه تیم به عربستان نرفته اند، در 2 گروه اصلی قرار گرفته اند.
اولین گروه از بازیکنانی که دو سال دیگر واجد شرایط شرکت در المپیک 2028 لس آنجلس نیستند. امید روانخواه تیمی را به عربستان سعودی برد که از نظر میانگین سنی سومین تیم جوان مسابقات است. همین دلیل برای توضیح غیبت چند بازیکنی که حالا شرایط حضور در رده سنی امید را دارند -مثل سعید سحرخائزان- اما نه دو سال بعد کافی است.
اما دسته دوم بازیکنانی هستند که در این محدوده نمی گنجند. بازیکنانی که به دلیل شرایط فعلی در کنار تیم نیستند، آنهایی که مصدوم هستند – مثل ارشا شکوری – یا به دلایل باشگاهی در کنار تیم نبودند یا مثل اسماعیل قلی زاده، پدیده 19 ساله استقلال، هنوز آن ثباتی که کادر فنی تیم ملی امید می خواهد را ندارند.
اسماعیل قلی زاده در دو ماه اخیر مهره موثری در ترکیب استقلال شده و در صورت ادامه این روند به اردوهای بعدی تیم ملی امید در ماه های آینده این فصل دعوت خواهد شد. اما همه قبول دارند که نمی شود فقط برای چند بازی درخشان یک بازیکن را به تیم ملی دعوت کرد و جلوی پیشرفت او را گرفت.
