سریال «شش ماهگی» نه تنها نتوانست مخاطب را به تلویزیون بازگرداند، بلکه بیش از هر چیز نشان از افول کمدی مهران مدیری داشت، راهی که گویا به خط پایان رسیده است.
بعدی- چندی پیش سریال «شش ماهگی» به پایان رسید. اثری که همه منتظرش بودند تا مخاطب را به تماشای دوباره سریال ترغیب کند. اما نتیجه نهایی چیزی جز ناامیدی نبود. نه خنده ای بود و نه جذابیتی که بتواند تماشاگر را با خود همراه کند، گویی کمدی به سبک مهران مدیری دیگر کارکرد گذشته را ندارد.
تماشاگر وقتی نام کارگردان و بازیگران را می شنود این تصور را ایجاد می کند که با اثری خنده دار و جذاب روبروست اما تماشای قسمت اول سراب رویایی را از بین می برد. بعضی ها به «شش ماه» چند قسمت می دهند، اما چیزی که در آخر می ماند برای نخندیدن تلف می شود.
دوری عمیق از جامعه و تکرار گذشته
«شش ماهگی» می خواهد درباره چیز جدیدی صحبت کند، اما سراغ موضوعاتی می رود که بیننده ده سال پیش با آن آشنا شده، موضوعات قدیمی که نه مهم هستند و نه خنده دار. مخاطب از کارگردانی که مدعی حضور در کنار مردم است انتظار دارد حداقل یک بار در اثری که می سازد شرایط جامعه را به نمایش بگذارد اما «شش ماهگی» این کارگردان نه تنها شباهتی به جامعه امروزی ندارد، بلکه گویی در دنیای دیگری قدم می زند. نگاه سطحی به انسان در جامعه امروزی نشان از عقب ماندگی مدیر و تیم نویسندگی او از تحولات اجتماعی ایران دارد. شوخی های او شبیه مرد میانسالی است که بیهوده تلاش می کند تا با ژنرال Z همراهی کند. تلاش نافرجام آنها برای شوخی با مفاهیمی که در زمان «پاورچین» یا «هیولا» شاید خنده دار بود، تنها نشانه ای از جدایی مهران مدیری و تیمش از جامعه است.
مهران مدیری در این سریال همان مسیری را طی می کند که سال ها پیموده است، شخصیت ها همان شخصیت هایی هستند که در تمام سریال های مهران مدیری تکرار شده اند. زنان تحقیر شده مردان، زنان عصبی و پرخاشگر که بر سر یکدیگر فریاد می زنند. شاهین پسر خردمندی است که سوژه خنده دیگران است، همان تیپی که سیامک انصاری سال ها بازی می کرد. شوخی های سطح پایین و بازی های عجیب و غریب که مخاطب را مشکوک می کند. چون نمی فهمد علیرضا خمسه چگونه چنین نقش مصنوعی بازی می کند. در واقع شخصیت جدیدی ساخته نشده است.
این اثر را حتی نمی توان ضعیف دانست، بلکه باید آن را پایان کارگردانی مهران مدیری دانست که از بودجه هنگفت صدا و سیما فقط هدر رفته است. مهران مدیری سال ها یک فرمول موفق را تکرار کرد اما حالا همان فرمول به بن بست رسیده است. ناتوانی در به روز کردن نگاه، دوری از جامعه و اصرار بر تکرار گذشته، نشان می دهد که یک مدیر دیگر چهره تاثیرگذار سابق نیست. به نظر می رسد لازم است این کارگردان از دایره فکری و سطح بالای خود خارج شود و کمی بین مردم سفر کند تا بفهمد مخاطب امروز به دنبال چه چیزی است.
