بن سلمان به پزشکان گفت که عربستان سعودی اجازه نخواهد داد از حریم هوایی یا خاک این کشور برای هیچ عملیات نظامی استفاده شود. عربستان سعودی بدون توجه به مقصد، اجازه حمله از هیچ طرفی را نخواهد داد.
به گزارش الشرق الاوسط، در ادامه این مقاله آمده است: عبدالرحمن الراشد، روزنامه نگار سعودی، سردبیر سابق روزنامه «الشرق الاوسط» و مجله «المجله» و مدیر سابق شبکه العربیه در الشرق الاوسط نوشت: «خاک منطقه ما به اندازه کافی کهنه شده است، منطقه ما به اندازه کافی در مین های آن کهنه شده است. انفجارها.” این به معنای اختلاف بین عربستان سعودی و امارات در جنوب یمن نیست – اگرچه این یکی از موضوعات داغ امروز است که می تواند از طریق گفت و گوی مستقیم حل شود.
اما فراتر از مین، آنچه خطرناکتر است، افزایش احتمال وقوع جنگ بین آمریکا و ایران و پیامدهای آن برای محیط اطراف ماست. به خصوص کشورهای شورای همکاری خلیج فارس که در ردیف اول صحنه این جنگ نشسته اند.
یادآور می شود، این شورا بیش از چهار دهه پیش دقیقاً برای مقابله با این خطر تشکیل شد. اما کشورهای عضو تصمیم گرفتند اهداف خود را فراتر از همکاری دفاعی به تقریباً همه چیز، حتی جزئیات کوچک مانند برچسب های لباسشویی و پریزهای برق، گسترش دهند. این شورا تا حد زیادی تنها گردهمایی موفق منطقه ای است، اگرچه این واقعیت مانع اختلافات سیاسی نشده است.
یک روز یکی از محققین با من بحث کرد و گفت که این شورا بر اساس «نفرت از ایران» بنا شده است! البته این درست نیست. این شورا در واقع در پس زمینه تهدیدات تهران علیه کشورهای خلیج فارس و آغاز جنگ بین آن و عراق تأسیس شد. با این حال، منطقه مشرف به ساحل غربی خلیج فارس به چارچوبی برای تنظیم روابط بین شش کشور خود نیاز داشت، حتی اگر تهدید خارجی وجود نداشته باشد. و آثار بزرگ گاهی در شرایط ناخواسته متولد می شوند.
اتحادیه اروپا با توافق بر سر زغال سنگ بین آلمان و فرانسه آغاز شد. اتحاد زغال سنگ دروازه ای برای توسعه روابط پس از جنگ جهانی دوم بود و بعدها به تشکیل اتحادیه اروپای بزرگ منجر شد. کشورهای خلیج فارس در مورد همه چیز توافق نخواهند کرد، اما منافع مشترک آنها حفظ امنیت جمعی است. خطر ایران همواره در تقویت روابط داخلی کشورهای شورا نقش داشته است.
بیش از چهل سال طول کشید تا جمهوری اسلامی مسیر خود را اصلاح کرد و به دنبال آشتی با ریاض بود. امروز تهران با یک خطر وجودی مواجه است که آن را بین دو گزینه قرار می دهد: یا رها کردن پروژه 1979 که صدور انقلاب و رویارویی با جهان بود، یا پذیرش خطر یک رویارویی سنگین.
شش پایتخت خلیج فارس می دانند که در موقعیت حمایت از تهران یا تغییر آن نیستند. موضوع از آنها بزرگتر است اما عواقب آن برای آنها بسیار خطرناک است. اگر جنگی رخ دهد، سناریوهای زیادی ممکن است رخ دهد. خطرات بسیار زیاد است و حتی با حمله سریع و آسان به عراق قابل مقایسه نیست. اگر حکومت ایران زنده بماند، با قدرت باز خواهد گشت.
همه دولت های خلیج فارس تصمیم گرفته اند وارد این روند نشوند. این موضوع برای متحد آمریکایی آنها ناامید کننده نیست. زیرا ایالات متحده پایگاه های نظامی و قراردادهایی با کشورهای شوروی دارد و ترجیح می دهد جبهه جنگ را گسترش ندهد زیرا مستلزم تلاش های دفاعی بیشتر است. علیرغم اشاره ایران به احتمال هدف قرار دادن تأسیسات در کشورهای خلیج فارس، این سناریو بعید است اما غیرممکن نیست.
