ناوهای هواپیمابر ماشین های عظیم و بسیار پیچیده ای هستند که در آنها صدها هزار قطعه متحرک کشتی را با هماهنگی کامل حرکت می دهند. برای ناوبری، سیستمهای GPS و رادار برای اطمینان از اینکه آتش، کمکهای بشردوستانه، نیروها یا هواپیماها میتوانند با بیشترین سرعت و دقت ممکن به هر نقطه از جهان برسند، حیاتی هستند.
اما اگر این ابزارهای ناوبری در دسترس نباشند چه اتفاقی می افتد؟ مؤسسه نیروی دریایی ایالات متحده معتقد است که GPS احتمالاً اولین چیزی است که در صورت جنگ با یک ناو هواپیمابر از بین می رود. هنگامی که متوجه شدید که موشک های ضد ماهواره چگونه کار می کنند، به راحتی می توانید متوجه شوید که چرا دشمنان ممکن است ماهواره ها را هدف قرار دهند.
در چنین شرایطی یک کشتی باید چه کند؟ پاسخ این است که به اصول ناوبری دریایی برگردیم. یعنی استفاده از آسمان. کشتیها و قایقها هزاران سال قبل از اختراع تجهیزات الکترونیکی در اقیانوسها تردد میکردند و دریانوردان باستانی معمولاً به مقصد خود میرسیدند، پس چرا همین روش را برای کشتیهای مدرن اعمال نکنیم؟
از آسمان برای ناوبری استفاده کنید
این فقط یک فرضیه یا تمرین نیست. در سال 2022، کشتی تهاجمی 257 متری USS Essex (نباید با ناو هواپیمابر کلاس Essex اشتباه شود) از اوآهو، هاوایی به سن دیگو، کالیفرنیا، تنها با تکیه بر آسمان حرکت کرد. خدمه کشتی مجاز به استفاده از هیچ وسیله الکترونیکی نبودند و فقط از نقشه های کاغذی، قطب نما، سکستانت، قلم و کاغذ به سبک قرن هجدهم استفاده می کردند.
این ماموریت بدون مشکل انجام شد (اگرچه در ابتدا نیاز به یادگیری و تمرین داشت) و اسکس تقریباً همیشه کمتر از 1.8 کیلومتر از مسیر خود در طول سفر 5 روزه 3330 کیلومتری خود فاصله داشت.
تمریناتی مانند این مهارت ملوانان را در جهت یابی و حفظ مسیر کشتی در بهترین سطح حفظ می کند. طبیعتا GPS، رادار و نرم افزار STELLA کشتی (برای محاسبه طول و عرض جغرافیایی) ابزار بسیار مفید و ضروری برای نیروی دریایی مدرن هستند، اما توانایی نگاه کردن به آسمان و تعیین موقعیت در اقیانوس باز یک مهارت حیاتی است که می تواند در مواقع اضطراری تعیین کننده باشد. اهمیت این مهارت به حدی بود که در سال 2016، نیروی دریایی ایالات متحده آموزش ناوبری آسمانی را دوباره برقرار کرد.
