جعفرقلابی در اعتماد نوشت: اگرچه هر تحلیلگری حق دارد به عنوان یک شهروند نظر ارزشمند خود را داشته باشد و به خوبی و بدی حوادث و حوادث رای دهد، اما در هنگام تحلیل باید بتواند بی طرفانه واقعیت ها را کنار هم بگذارد و شرایط را توصیف کند. البته اغلب این امر رعایت نمی شود و تحلیل گران بر اساس تمایل خود شرایط را رصد می کنند و نتیجه می گیرند. مهمتر از آن، دامنه تحلیل های بی طرف محدود است و تفاسیر بر اساس نظرات ناظر است.
اگر بگویید «الف» وجود دارد و این ویژگی های خوب را دارد، به شما انگ طرفدار «الف» می خورند و اگر بنویسید «ب» ویژگی های منفی دارد، در مقابل «ب» محسوب می شوید، در حالی که یک تحلیلگر با همه سختی هایش باید بتواند واقعیت یک موضوع را بیان کند و مجبور نباشد موضع شخصی خود را اعلام کند.
بدون بها دادن به انواع وقایع و تحولات از ابتدای سال 1404 باید بگوییم که در این سال شاهد اتفاقات بزرگ و تعیین کننده ای بوده ایم که برخی از آنها بی سابقه بوده است. شرح و تحلیل هر یک از آنها معادل صد صفحه کاغذ است و احتمالاً تأثیرات آنها تا سالهای آینده باقی خواهد ماند و مورد بحث قرار خواهد گرفت.
به عنوان مثال، جنگ 12 روزه اسرائیل و آمریکا علیه ایران پس از انقلاب بیسابقه بود و یکی از شگفتیهای تاریخ به شمار میرود. وقایع دی ماه بزرگ و طوفانی بود و هنوز ابعاد آن به طور کامل مشخص نشده و علل و عوامل و علل آن گاه نامشخص است. با همه اینها، جمهوری اسلامی ثابت کرده است که میتواند بحرانها را هر چقدر هم که بزرگ باشد کنترل کند و هزینه آن را بپردازد. این اظهارات را می توان کلمه به کلمه مورد بحث قرار داد، اما بعید است که یک ناظر بی طرف به طور کامل آنها را رد کند و انکار کند که حاکمیت ایران از این همه تنگناها و تنگه های نفس گیر با آسیب کم یا بدون آسیب عبور کرده است.
اما واقعیت دیگری در حال ظهور است که مسئولان و تصمیم گیران هیچ نشانه ای از تغییر اساسی و معنادار در روش ها و روندهای گذشته نشان نمی دهند و در حال حاضر چنین انتظاراتی را برآورده نمی کنند. شاید در شرایط عادی نظام داوطلبانه به تغییراتی رضایت دهد، اما این بیش از هر زمان دیگری به معنای آن است که جمهوری اسلامی حاضر به انحراف از اقدامات معمول خود تحت فشار نیست.
اگر این مقدمات درست باشد، مضرترین واکنش ها زمانی است که فردی نیت خیر داشته باشد و مردم را به خیابان دعوت کند. به نظر می رسد در صورت تکرار مجدد حوادث دی ماه، کشور و ملت با هزینه های بسیار سنگین تری مواجه خواهند شد. در حال حاضر بزرگترین عاملی که مانع تعاملات مثبت درونی می شود و شاید عمدی و برای این منظور انجام می شود، مداخلات بیرونی است.
دخالت های خارجی نه در شرایط کنونی هیچگاه تاثیر مثبتی نداشته است، بلکه معادلات را پیچیده و گاه نامحلول کرده است. اگر بیگانگان به هر طریقی از تلاش برای کسب سود در امور داخلی ایران احتیاط کنند، قطعا روند تحولات ایران جنبه های پیشرونده ای پیدا می کند و جامعه ایران در سایه ثبات و تعادل می تواند مشکلات خود را حل کند. اگر اعتراضات دی ماه بدون دخالت آشکار خارجی و با کمترین خسارات انجام می شد، حداقل می شد نتیجه گرفت.
تغییرات مثبت در امور داخلی ممکن و امکان پذیر است، اما در حال حاضر، به ویژه در سایه فشارهای خارجی، بعید است که انجام شود. شاید در سایه آرامش و مراقبت و آگاهی مردم، روندها در زمان دیگری شروع به تغییر کند.
