بعدی- چهل و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر در سایه حواشی بیشماری برگزار می شود که در روزهای اخیر مورد توجه قرار گرفته است.
بر اساس گزارش فردا، اگرچه چند روزی از آغاز جشنواره فجر می گذرد اما همچنان حواشی این جشنواره به قوت خود ادامه دارد. برخی از بازیگران سینما با عدم حضور و برخی با حضور در این مراسم به حواشی موجود دامن زده اند. در این میان منوچهر هادی یکی از کارگردانانی است که با حضور در جشنواره فجر جنجال به پا کرد.
هادی در گفت وگویی در حاشیه جشنواره فیلم فجر اعتراف کرد که به جای هیاهو، برای ابراز اعتراضات خود فیلم می سازد و تحریم کنندگان جشنواره را دیکتاتور خطاب می کند. صحبت های هادی ما را بر آن داشت تا به آثار سینمایی این کارگردان نگاهی بیندازیم و سینمای او را از منظر منتقد بودن یا نبودن بررسی کنیم.
آیا منوچهر هادی فیلمبردار اجتماعی است؟
منوچهر هادی در سال 1394 با تله فیلم تلاطم شروع به کارگردانی کرد. او کارهای دیگری را نیز برای تلویزیون کارگردانی کرد و برای اولین بار با فیلم قرنطینه وارد سینما شد. در مورد فیلمهایی مثل قرنطینه و یکی میخواهد با تو صحبت کند و در مجموع آثار اولیه هادی، همین کافی است که بگوییم این آثار اولین تجربههای کارگردان جوانی بود که در نهایت نتوانست نام ویژهای برای هادی ایجاد کند.
هادی یکی از پرکارترین کارگردانان سینمای ایران است که پرداختن به همه آثار او انرژی و زمان زیادی می خواهد. بنابراین به نظر می رسد چاره ای جز نگاهی گذرا به معروف ترین فیلم های او نداریم.
زمانی که فیلم «من سالوادور نیستم» برای اولین بار در سال 1393 اکران شد، نام منوچهر هادی به عنوان کارگردان سینما بر سر زبان ها افتاد. «من سالوادور نیستم» در اولین روزهای اکران با نقدهای عموما منفی منتقدان سینما مواجه شد. این فیلم که یک فیلم کمدی بود، از سطح سایر آثار کمدی سینمای ایران فراتر نرفته و با وجود فروش نسبتا خوب، اعتبار سینمایی خاصی برای هادی به همراه نداشته است. من سالوادور نیستم، از نظر نقد اجتماعی فیلم چندان پرباری نبود.
در ادامه منوجهر هادی با فیلم «کارگر ساده نیازمندیم» بار دیگر توانایی خود را در ساخت درام اجتماعی محک زد. با این حال، این فیلم نیز نتوانست آنطور که باید حرفی برای گفتن داشته باشد. این اتفاق افتاد که هادی علاوه بر ناکامی سینمایی که تجربه کرد، با شکست مالی هم مواجه شد. پرونده فیلم «کارگر صد نظیم» خیلی زود بسته شد و این فیلم برای همیشه در آرشیو فیلم های فراموش شده تاریخ سینمای ایران ثبت شد.
شکست مالی فیلم کارگر سعد نشیم، هادی را برای مدتی از ژانرهای اجتماعی دور کرد. این اتفاق افتاد که با ساخت دو فیلم پرفروش کمدی به سینما بازگشت. «آیینه بغل» و «رحمن 1400» دو اثر دیگر هادی بودند که هر دوی آن ها مانند دیگر آثار هادی با نقدهای منفی بسیاری مواجه شد. اگرچه هر دوی این فیلمها لایههای انتقادی ظاهری داشتند، اما به هیچ وجه نمیتوان آنها را آثاری انتقادی دانست.
علاوه بر همه اینها منوچهر هادی در دهه نود نیز تعداد زیادی سریال تولید کرد. در این بین می توان به سریال های «نیسان آبی»، «قلب» و «عاشقانه» اشاره کرد. البته افرادی که این سریال ها را تماشا کرده اند تایید می کنند که این آثار علاوه بر اینکه ردپایی از نقد اجتماعی ندارند، آثاری برای اهداف تجاری هستند. هادی در مقوله سریال سازی چند قدم به عقب رفت.
فارغ از همه چیز، موضوع این است که سینمای منوچهر هادی برخلاف ادعای آن، اصلا سینمای انتقادی نبود. تغییر رویه ای در سینمای این کارگردان مشخص نیست یا خیر، اما آنچه مشخص است تا امروز سینمای هادی چیزی جز یک سینمای تجاری نبوده است.
