آینده– سریال “برتا”; «داستان یک تفنگ» به اپیزود چهاردهم خود رسید، اثری جنایی که حول محور اسلحه ای مرموز می چرخد، اما مخاطب از همان قسمت های اول به راحتی متوجه می شود که با داستانی کلیشه ای سر و کار دارد. علاوه بر ضعف فیلمنامه، نقطه قوت سریال را می توان بازی شهرام حکم دوست دانست که از حد متوسط فراتر نمی رود.
بر اساس گزارش فردا، او شخصیت عجیبی است که مخاطب با شنیدن نامش فکر می کند با بازیگر درجه دو و بی استعدادی طرف است. با این حال، تماشای تنها یک قسمت از ‘برتا; داستان یک تفنگ» برای آشکار شدن استعداد او کافی است که در پس فیلمنامه ای ضعیف و کلیشه ای هدر می رود.
شهرام هخیت دوست با «خط قرمز» شروع کرد، بازیگری که علاوه بر ظاهر زیبا و باورکردنی اش، ایفای نقش کرد. در اوایل دهه 80 که دسترسی به فیلم و سریال محدود شد، نام شهرام حکم دوست بر سر زبان ها افتاد. او در فضای مجازی از معدود بازیگرانی است که مخاطب باور می کند چشمانش حرف می زند. همچنین او را از جمله بازیگرانی می دانند که به ظاهر خود تکیه نکرده است. در واقع زیبایی بیرونی در خدمت شخصیت هاست. گاهی نقش هایی از این بازیگر را می بینید که اثری از زیبایی چهره ندارند، مانند شخصیت احد در فیلم «تا کی گریه می کنی» یا حضورش در سریال «شاهگوش».
برتری بازی شهرام حقیقت دوست بر متن
او در سینما، تئاتر و تلویزیون کار کرد و جلو آمد، قطعا همه انتخاب هایش خوب نبودند، اما حتی در کارهای بدی که ظاهر شد، تنها نقطه مثبت او بود. نمونه جدیدی از این وضعیت در سریال «برتا؛ داستان یک تفنگ» دیده میشود، او سعی میکند تصویری از پلیسی باهوش ترسیم کند که غمی از گذشته نیز دارد.
این اثر کپی برداری از سریال خونسرد و مجموعه ای از کلیشه های سریال های آمریکایی است که نشانه های آن از ابتدا مشخص است. در چنین فضایی بازیگر هر چقدر هم تلاش کند نمی تواند از چارچوب کلیشه ای خارج شود. شهرام هیت دوست نیز با این قاعده تفاوتی ندارد، او در «برتا؛ داستان تفنگ» خوب بازی میکند اما چشمنواز نیست زیرا فیلمنامه و سایر معیارها تا حدودی زیر حد متوسط هستند.
بازی او مانع از افتادن کامل صحنه می شود. درست مثل خیلی از بازی های این بازیگر که جذاب هستند اما ماندگار نیستند. اینجاست که تضاد بزرگی بین انتخاب های این بازیگر شکل می گیرد که چرا باید نقشی را بپذیرد که دیده نمی شود.
در نهایت شهرام حقیقت را می توان بازیگری دانست که همیشه بازی خوبی داشته اما هرگز به اوج نرسیده است. سریال «برتا؛ داستان یک تفنگ» بیش از آنکه سکوی پرتاب باشد، نمونه بارز اثری است که استعداد بازیگر را به هدر داده است.
