دنیس سیترونویچ، یکی از اعضای اتاق فکر آمریکایی شورای آتلانتیک، برخی از نتایج مذاکرات امروز عراقچی و ویتکاف را تحلیل کرد.
این عضو اندیشکده شورای آتلانتیک آمریکا در صفحه توئیتر خود نوشت:
با احتیاط لازم، وضعیت کنونی مذاکرات ایران و آمریکا را می توان به شرح زیر ارزیابی کرد:
الف) از همان ابتدا مشخص بود که تنها نتیجه ای که همه طرف ها – به ویژه میانجی ها – مصمم به اجتناب از آن بودند، شکست مذاکرات بود. در این زمینه موفق شدند. مذاکرات ادامه خواهد یافت.
ب) محتوای مذاکرات هنوز مشخص نیست. به نظر می رسد ایران با مواضع همیشگی و سختگیرانه خود در خصوص برنامه موشکی و نیروهای نیابتی منطقه وارد مذاکرات شده است. اما در پرونده هستهای، نشانههایی وجود دارد که نشان میدهد تهران ممکن است عناصری را مطرح کرده باشد که به ادامه گفتوگو اجازه میدهد، اگرچه همچنان به موضع اصولی خود مبنی بر خودداری از توقف کامل غنیسازی پایبند است.
ج) اظهارات عمومی مقامات مربوطه باید با احتیاط برخورد شود. اعلامیه های خوش بینانه مشابهی پس از دیدارهای قبلی ویتکاف-عراقچی اعلام شد، اما مدت کوتاهی پس از آن تحت الشعاع اقدام نظامی اسرائیل قرار گرفت. بنابراین، اعلام «پیشرفت» به تنهایی شاخص قابل اعتمادی برای شناسایی مسیر آینده نیست.
د) بر خلاف دوره قبل از حمله، اکنون عامل زمان بسیار مهمتر شده است. بعید است که طرفین اجازه دهند مذاکرات به طور نامحدود ادامه یابد. علاوه بر این، اگر واقعاً اراده ای برای پیشبرد مذاکرات وجود داشته باشد، بعید است که قالب فعلی – که بیشتر بر مذاکرات غیرمستقیم متکی است – برای مدت طولانی تری ادامه یابد.
نتیجه: مذاکرات به نتیجه نرسیده و به نظر می رسد با جدیت انجام شده است. این نشان دهنده علاقه مشترک طرفین برای جلوگیری از تشدید تنش است. با این حال، هیچ بازگشایی روشنی وجود ندارد – به ویژه در مورد موضوعاتی فراتر از موضوع هسته ای، جایی که به نظر می رسد ایران تمایل کمی برای ورود به بحث دارد. ممکن است در خود موضوع هسته ای گشایش هایی ایجاد شده باشد تا زمینه بحث های عمیق تری فراهم شود. اما همانطور که از ابتدا پیش بینی شد، هر تصمیم واقعاً تعیین کننده ای باید در نهایت در واشنگتن گرفته شود.
در این مرحله، ارزیابی اینکه مذاکرات به کجا خواهد رفت، یا اینکه آیا تنها ترس از جنگ برای جلوگیری از یک بحران گستردهتر – حداقل در حال حاضر – کافی است، دشوار است.
یک آزمون کلیدی برای پیشرفت واقعی، واکنش طرفداران اقدام نظامی پس از توضیح کوشنر و ویتکاف در مورد نتیجه مذاکرات خواهد بود. فوریت پاسخ آنها – یا فقدان آن – نسبت به بیانیه های عمومی یا گزارش های دیپلماتیک، شاخص بسیار قابل اعتمادتری برای جهت گیری مذاکرات خواهد بود.
