سلام در خیابان ایران؛ روزی که آسمان به انقلاب پیوست

به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، قبل از اینکه خیابان ها به نقطه انفجار برسند، قبل از کوبیدن آخرین میخ ها به تابوت رژیم پهلوی، اتفاقی در دل یکی از بسته ترین و حساس ترین ارکان قدرت رخ داد. جایی که شاه آن را سپر نهایی خود برای سالیان متمادی می دانست. نیروی هوایی، نماد اقتدار نظامی رژیم، ناگهان ترک کرد. خروج از درون، از دل همان آبی پوشانی که قرار بود از سلطنت محافظت کنند اما ایمان را بر فرماندهی ترجیح دادند.

19 بهمن 1357 فقط یک جلسه نبود. لحظه ای بود که وفاداری از تخت پادشاهی کنار رفت و به اراده ملت گره خورد. چتربازان نیروی هوایی با آن رژه کوتاه اما سرنوشت ساز نشان دادند که انقلاب دیگر فقط قیام مردم نیست. ارتش هم پوستش را می کند. آن روز آسمان ایران آرام آرام به سمت انقلاب چرخید و تاریخ دریافت که سقوط طاغوت اجتناب ناپذیر است.

ریشه های یک تصمیم؛ بازگشت به هفتم بهمن

این سلام ناگهانی نبود. دوازده روز پیش در هفتم بهمن 1357 خیابان فرح آباد تهران شاهد تجمع پرسنل نیروی هوایی بود. این تجمع با لباس نظامی و بدون سلاح برگزار شد. شعارها کوتاه اما پیام واضح بود. واکنش رژیم دستگیری تعدادی از هموفاران و سربازان شرکت کننده در این تجمع بود.

خبر دستگیری ها به سرعت در پایگاه های هوایی پخش شد. آنجا بود که تصمیمات شکل گرفت. تصمیماتی که در 19 بهمن خود را نشان داد.

19 فوریه; لحظه ای که عمومی شد

صبح روز نوزدهم بهمن ماه، چتربازان نیروی هوایی از پایگاه های مختلف کشور به تهران آمدند. لباس ها مرتب، صف ها مرتب، اما فضای مدرسه علوی آرام نبود. همه می دانستند که این جلسه یک جلسه معمولی نیست. وقتی فرمانده اجازه خواست و صف زائران به امام خمینی (ره) ادای احترام کردند، لحظه ای بود که خیلی زود نقطه عطف انقلاب شد.

ساعاتی بعد تصویر این دیدار در روزنامه ها منتشر شد. انکار شروع شد، انکار پشت سر انکار دنبال شد، اما واقعیت از قاب عکس عبور کرده بود. 19 بهمن روزی بود که نیروی هوایی انتخاب خود را به اطلاع عموم رساند.

تلویزیون، جرقه ای در دل پادگان

کمتر از یک روز پس از این دیدار تاریخی، روز جمعه 20 بهمن، تلویزیون ملی اعلام کرد که فیلم بازگشت امام خمینی (ره) به ایران را پخش خواهد کرد. اما پیش از آن تصاویر تظاهرات هواداران شاه و بختیار در ورزشگاه امجدیه روی آنتن رفت. این اقدام در پادگان دوشان تپه با واکنش منفی مواجه شد.

وقتی تصاویر ورود امام پخش شد، شادی و برکت سالن را پر کرد. در همین لحظه نیروهای گارد شاهنشاهی مستقر در پادگان به همافران حمله کردند. تیراندازی شروع شد و سکوت پادگان شکست. صدایی که خیلی زود از دیوارها گذشت.

صدای شلیک گلوله و آمدن مردم

صدای تیراندازی مردم شرق تهران را به خیابان ها کشاند. ابتدا تصور بر این بود که محل سکونت امام در مدرسه علوی مورد حمله قرار گرفته است، اما با روایت فراریان از پادگان، جهت حرکت مردم تغییر کرد. پادگان دوشان تپه در خیابان پیروزی محاصره شد.

مردم شب ها بیرون نمی رفتند. برخی می خواستند برای کمک به پناهندگان وارد شوند و برخی دیگر آن را خطرناک می دانستند. اما حضور مردم تا صبح ادامه داشت و درگیری تا 21 بهمن کشیده شد.

خیابان، میدان اصلی تصمیم

با وجود کمبود شدید بنزین، مردم در حال خالی کردن باک خودروها و موتورها بودند. تیپ زرهی قزوین وارد تهران شد اما در خیابان سپه با مقاومت مردم مواجه شد. وقتی چند تانک با امکانات اولیه از کار افتاد، روحیه چند برابر شد.

راه های ورودی به تهران توسط ساکنان حاشیه شهر بسته شد. روزنامه هایی با چاپ های متعدد بین مردم پخش شد و متن فتوای امام خمینی در مورد بطلان سوگند وفاداری به شاه در همه جا دیده می شد.

حکومت نظامی و خیابان هایی که خالی نبودند

فرماندار نظامی منع رفت و آمد را اعلام کرد، اما خانواده های پناهندگان، افسران و سربازان با دست نوشته از مردم خواستند در خیابان ها بمانند. روحانیون با استفاده از بلندگو اعلام کردند که اعلام حکومت نظامی دروغ است.

خیابان‌ها شلوغ‌تر شد و اخطارها فریاد می‌شد: «اجازه ندهید 28 مرداد تکرار شود».

از 19 فوریه تا بی طرفی ارتش

در آمریکا طرح کودتا در نظر گرفته شد، اما در تهران حضور میلیونی مردم و پیوستن بخشی از ارتش هر تصمیمی را ممکن ساخت. تا صبح، نیروی دریایی به نیروی هوایی پیوست و تنها بخش‌هایی از نیروی زمینی و هوایی نزد دولت باقی ماند.

در صبح روز 22 فوریه ارتش اعلام بی طرفی کرد. پادگان یکی یکی به دست مردم افتاد و کار رژیم پهلوی تمام شد.

19 فوریه; روزی که حق انتخاب شد

اگر قرار باشد لحظه‌ای را نقطه‌ی برگشت‌ناپذیر نام ببریم، آن روز نوزدهم بهمن است. روزی که نیروی هوایی قبل از فروپاشی کامل ساختار قدرت در کنار مردم ایستاد. روز نیروی هوایی یادآور آن انتخاب است. انتخابی که مسیر انقلاب را کوتاه کرد و سرنوشت را پیش برد.

آنچه در 19 بهمن کاشته شد فقط یک موضع سیاسی نبود. این نهالی بود که بعدها با نام هایی رشد کرد که هر کدام فصل جدیدی از قدرت را نوشتند.

فصل جدید قدرت

شهید سپهبد علی صیاد شیرازی با انضباط و ایمان، ارتشی را که می خواستند نابود کنند، بازتعریف کرد. شهید عباس بابایی آسمان را به میدان ایثار تبدیل کرد و نشان داد که پرواز فقط کوهنوردی نیست. یک مسئولیت است. شهید منصور ستاری آرزوی خودکفایی را از کاغذ به آشیانه آورد و نیروی هوایی را از وابستگی برید.

سالها بعد همین مسیر با نام شهید حسن تهرانی مقدم ادامه یافت. مردی که افق را نه در باند، که فراتر از آن دید و منطق بازدارندگی را به زبان مادری قدرت ترجمه کرد. در 19 فوریه، او به زبان دیگری صحبت می کرد. زبانی که دنیا مجبور به شنیدن آن شد.

امروز وقتی صحبت از قدرت هوایی و موشکی جمهوری اسلامی ایران می‌شود یا پهپادهای پیشرفته معادلات امنیتی را تغییر می‌دهند، فقط نمایش فناوری نیست. روایت یک راه است. جاده ای که از مدرسه علوی و پادگان دوشان تپه شروع می شد و به جایی می رسید که چشم مردم مظلوم غزه در میان دود و آوار به قدرتی خیره می شد که هرگز قرار نبود وجود داشته باشد.

19 فوریه روز انتخابات بود. انتخابی که آن روز انجام نشده بود، نه از این نام ها خبری بود و نه از این قدرت. امروز که نام نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در معادلات جهانی به گوش می رسد، باید به خاطر داشت که همه چیز از یک سلام آغاز شد; سلامی که تاریخ را به جلو برد.