به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، صبح روز 22 بهمن ماه، میدان امام خمینی (ره) اصفهان مثل همیشه مملو از جمعیت بود. جمعیت به آرامی حرکت می کنند، خانواده ها دست فرزندان خود را گرفته اند و گروه هایی ایستاده اند و درباره آینده صحبت می کنند. در میان این حرکات، غرفه ای بود که مردم نه از سر تعارف، بلکه از روی کنجکاوی جلوی آن ایستادند. غرفه منطقه هسته ای شهید رئیسی.
هیچ پوستر کلیشه ای در اینجا وجود نداشت. مردم آمدند، ایستادند، سؤال کردند و جواب گرفتند. سوالاتی در مورد ماشین های سانتریفیوژ، مدل های پیچیده سوخت و توضیحاتی که با زبانی ساده شروع می شد و گاه به بحث های تخصصی می رسید. برخی فقط می خواستند بدانند فلان دستگاه دقیقاً چه کار می کند؟ دیگران دقیق تر می پرسیدند و گفتگو انجام می شد.
چند قدم دورتر، میزهای تخصصی وجود داشت. میز غنیسازی، میز مجتمع سوخت هستهای و راکتور، و میز کاربرد پرتو و رادیودارو. پشت هر میز یکی از متخصصان صنعت هسته ای کشور نشسته بود. بدون سکو و بدون فاصله. مذاکرات رسمی نبود. مشابه بحث هایی که معمولا در راهروهای دانشگاه یا گروه های دوستانه انجام می شود. این صمیمیت باعث شد یک لحظه غرفه خالی نشود.
در گوشه ای دیگر فضا به کلی در حال تغییر بود. بچه ها دور هم جمع شدند و با روایت ها و تصاویر ساده درباره فناوری هسته ای یاد گرفتند. نه با فرمول ها و اعداد، بلکه با مثال هایی از شفا، انرژی و آینده. برخی از والدین در کنار بچه ها ایستادند و گوش دادند. انگار این توضیحات برایشان تازگی داشت.
در حاشیه این گفتگوها یکی از اعضای هیأت علمی پژوهشگاه علوم و فناوری هسته ای ایستاده بود و برای جمعی از حضار از تجربه ای که کمتر شنیده می شود گفت. وی با اشاره به یکی از کمترین دستاوردهای صنعت هسته ای ایران، توجه حاضران را به جایگاه استراتژیک تولید آب سنگین جلب کرد. دستاوردی که قدرت های جهانی را وادار به تعامل با ایران حتی در سخت ترین سال های تحریم کرد.
وی با بیان اینکه حتی آمریکا و روسیه در دوره ای که ایران تحت شدیدترین تحریم ها بود، خریدار آب سنگین ایران بودند، تصریح کرد: در پروتکل های هسته ای آمریکا، کشورها برای دریافت آب سنگین به سه دسته تقسیم می شوند؛ کشورهایی که اصلا نباید آب سنگین به آنها داده شود، کشورهایی که مجاز به دریافت حداکثر 50 کیلو هستند و در بهترین حالت، برخی کشورها می توانند سالانه حداکثر یک تن آب سنگین دریافت کنند.
این عضو هیئت علمی با اشاره به استانداردهای دوگانه غرب افزود: آمریکا حتی به نزدیکترین متحد خود در منطقه یعنی اسرائیل سالانه حداکثر 50 کیلو آب سنگین می دهد؛ اما امروز ایران سالانه حدود 50 تن آب سنگین تولید می کند؛ ظرفیتی که نشان دهنده یک جهش واقعی در دانش و فناوری بومی است.
وی در ادامه به کاربردهای گسترده این محصول استراتژیک اشاره کرد و گفت: آب سنگین ایران فقط یک محصول هسته ای نیست، بیش از 60 صنعت مختلف از آن استفاده می کنند، به عنوان مثال اگر کشوری بخواهد به سمت فناوری های نوینی مانند اینترنت نسل پنجم (5G) برود، نیاز به تولید فیبرهای نوری ویژه ای دارد که امکان افزایش سرعت انتقال داده ها را فراهم می کند و بخشی از این فرآیندها در یک محیط آب سنگین انجام می شود.
این توضیحات کارشناسی نشان داد آنچه در غرفه منطقه هسته ای شهید رئیسی به نمایش گذاشته شده تنها یک روایت نمادین نیست. بلکه تصویری مستند از ارتباط بین فناوری هسته ای و زندگی روزمره، صنعت، درمان و آینده کشور بود. روایتی که برای اولین بار به واسطه گفتگوی مستقیم کارشناسان و مردم برای بسیاری از بازدیدکنندگان واضح و ملموس شد.
آنچه غرفه منطقه هسته ای شهید رئیسی را متمایز می کرد همین گفتگوی مستقیم بود. استقبال مردم به حدی بود که حتی پس از مراسم رسمی راهپیمایی و اقامه نماز ظهر و عصر نیز گفتگوها ادامه داشت. برخی می رفتند و دوباره برمی گشتند. برخی از برگزارکنندگان این سوال را مطرح کردند که چرا چنین برنامه هایی بیشتر برگزار نمی شود؟
این خواسته اکنون به یک تصمیم عملی رسیده است. به گفته مسئولان، غرفه منطقه هسته ای شهید رئیسی به دلیل تقاضای مردمی روزهای پنجشنبه و جمعه دایر است و جزئیات آن به زودی اعلام می شود.
این غرفه در ازدحام میدان امام نشان داد که داستان پیشرفت وقتی از دل تجربه و با زبان مردم گفته می شود، نیازی به شعار ندارد؛ بلکه این غرفه به معنای واقعی کلمه است. شنیده شدن کافی است.
منبع : به گزارش میهن تجارت
