چند هفته ای از حضور مستمر و همیشگی سروش رفیعی در جمع 11 بازیکن منتخب نیم فصل اول در اکثر رسانه ها نمی گذرد که هجمه تندی علیه این بازیکن منتشر شده است. ستاره پرافتخاری که حتی در سن 35 سالگی حتی در رختکن شلوغ این تیم در فصل گذشته جایگاه ثابتی در تیم پرسپولیس داشته و به لحاظ کارنامه فنی در دهه اخیر لقب یکی از مهم ترین و قابل احترام ترین بازیکنان فوتبال ایران را به خود اختصاص داده است.
این همه فراز و نشیب؛ داستانی متفاوت از سروش
سروش رفیعی احتمالا تصویر باکیفیتی از تجربه بالا و پایین در فوتبال ایران بود. حدود یک سال پیش رابطه او با گاریدو به قدری نابسامان بود که این ستاره باتجربه حتی از لیست بازیکنان خارج شد و نیمکت نشین شد. اما با علم به اینکه در همان فصل گذشته سروش رفیعی به عنوان بهترین پاسور فصل پرسپولیس معرفی شد و یکی از بهترین بازیکنان لیگ برتر با ارسال 7 پاس گل، کیفیت فنی قابل تحسین او را حتی در 34 سالگی تایید خواهد کرد. و برای سروش رفیعی تجربه همیشگی زمین خوردن و ایستادن دوباره بود.
گزارش بررسی شماره هفت; هیچ خستگی وجود ندارد
سروش رفیعی در این فصل حدود 1400 دقیقه برای پرسپولیس بازی کرده و سه گل، یک پاس گل و یک پنالتی به ثبت رسانده است. یک رکورد استاندارد برای بازیکنی که در سیستم اسمار فقط یک بازیکن هجومی نبود و بخش قابل توجهی از قدرت خود را صرف دفاع می کرد. ستاره مورد اعتماد سرمربی برزیلی اما فراتر از مسئولیت فنی، یک رهبر تمام عیار در زمین نیز بوده و ارتباط نزدیک او با اسمار باعث انتقال نکات فنی از نیمکت به زمین شده است. سروش رفیعی نیز در این مدت عملکرد ضعیفی داشته و قطعا یکی از عوامل افت پرسپولیس در چند هفته اخیر بوده است. یک اشتباه غیرمنتظره و یک پنالتی غیرضروری مقابل ملوان منجر به چهارمین شکست پرسپولیس در این فصل شد و سروش با فرم ایده آل خود در نیم فصل دوم فاصله قابل توجهی را تجربه کرده است.
مراجعه به آمار و ارقام؛ شبه دفاع از سروش
سروش رفیعی روزهای تلخ و درخشان زیادی را با ما تجربه کرد. لحظات غم انگیز تبعید از ارتش ترکیه به تهران در سال 1998 و کنار گذاشته شدن از لیست گابریل کالدرون، تا شایعه نفوذ در منتخب اسمار و تبدیل شدن به متهم شماره یک به راهزنی در رختکن و ارتباط با یک هوادار متمول. اما منهای این حواشی، آمار و ارقام همیشه کیفیت فنی ملموس این بازیکن را نشان داده است. کسب پنج قهرمانی در لیگ برتر و دو بار در جام حذفی، بیش از یک دهه بازی در بالاترین سطح فوتبال ایران و ثبت تصاویر مستمر از قهرمانی در جام حذفی و عناوین تیمی و انفرادی بدون نیاز به توضیح اضافی، گواه کیفیت این بازیکن است. 160 بازی با لباس پرسپولیس، تبدیل شدن به یکی از قدیمی ترین بازیکنان باشگاه و البته جایگاهی همیشگی در بین سربازان دوران طلایی تاریخ پرسپولیس.
یکی از ما – برای همیشه؛ سزاوار یک پایان خوب است
سروش رفیعی فارغ از مونولوگ های دستوری و اجباری در چند فصل اخیر محبوبیت فوق العاده ای در بین فوتبالدوستان ایرانی پیدا کرده است. کارنامه ای ستودنی مبتنی بر حضور مستمر در سطح نخبگان در دهه اخیر و بلاتکلیفی های بی پاسخ مانند غیبت مستمر و همیشگی در لیست تیم ملی یا تجربه حواشی غیرضروری در رختکن پرسپولیس. اما میانگین همه این فراز و نشیب ها، تصویر محترم و نجیب یک ستاره دلواپس و شریف، سروش رفیعی، در ذهن فوتبالدوستان ایرانی نقش بسته است.
مرور کارنامه فنی سروش رفیعی حتی در این فصل تصویری از خستگی و بی انگیزگی را به ذهن متبادر نمی کند. او همچنان رهبر خط هافبک پرسپولیس، هافبک مورد اعتماد اسمار و البته یکی از متعهدترین، محبوب ترین و شاخص ترین بازیکنان فوتبال ایران است. حتی اگر این فصل خاکستری آخرین ماه های حضور سروش رفیعی در رختکن پرسپولیس باشد، بی شک او شایسته پایانی درخشان و دیدنی و انتقال مستقیم به تالار مشاهیر پرسپولیس است. 18 سال پیش و در اولین مرحله از خداحافظی ژوزه مورینیو با چلسی، بنری با عبارت “یکی از ما” در استمفوردبریج به اهتزاز درآمد. شاید بهترین عبارت ممکن برای بیان دین، در روز وداع با سروش رفیعی.
