به گزارش انتخاب و به نقل از آتلانتیک، در ادامه این مطلب آمده است: دو هفته بعد، ناگهان چنین شتابی وجود ندارد. ترامپ روز جمعه در گفتوگو با خبرنگاران گفت: «هیچ عجلهای» برای دستیابی به توافق وجود ندارد. تهدیدات جنگ معمولاً پس از شکست مذاکرات مطرح می شود، نه قبل از شروع آنها. اما به نظر می رسد این بار ایالات متحده و ایران درست زمانی که دولت آمریکا در اوج لحن جنگ طلبانه خود بود، ساعت را تنظیم مجدد کرده اند. پس چی شد؟
به گفته دو مقام آمریکایی، دولت ترامپ در حال بررسی گزینه های نظامی خود بود. گزینه ها از هدف قرار دادن رهبران تا حمله به برنامه هسته ای ایران متغیر بود. اما مقامات متوجه شدند که ایالات متحده نمی تواند بدون ایجاد تهدید واقعی برای نیروهای آمریکایی، بدون حمایت متحدان و بدون به خطر انداختن ثبات منطقه، یک حمله بزرگ را به همان سرعتی که امیدوار بود انجام دهد. علیرغم صحبت های ترامپ در مورد حرکت یک ناوگان بزرگ به سمت ایران، مقامات گفتند که ایالات متحده کشتی ها و هواپیماهای کافی در منطقه برای انجام حمله برای هفته ها ندارد. همچنین هیچ هدف روشنی وجود ندارد: کاخ سفید هنوز مشخص نکرده است که میخواهد از طریق حملات به چه چیزی دست یابد، و این نشان میدهد که استفاده از زور قریبالوقوع نیست.
در عوض، ایالات متحده آخر هفته گذشته برای اولین بار از سال گذشته با ایران گفتوگوهای مستقیم داشت. دریاسالار برد کوپر، فرمانده ارشد فرماندهی مرکزی ایالات متحده که مسئولیت عملیات در خاورمیانه را بر عهده دارد، از جمله مقامات آمریکایی حاضر در مذاکرات در عمان بود. سخنگوی وزارت امور خارجه ایران گفت: این مذاکرات به تهران اجازه داد تا میزان تمایل آمریکا برای دستیابی به توافق را ارزیابی کند. دولت ترامپ علناً ابراز خوش بینی کرد. اما یکی از مقامات درگیر گفت که ایالات متحده مذاکرات را با این سوال ترک کرد: آیا ایران “در مذاکرات جدی است یا فقط برای خرید زمان بیشتر به این مسیر می رود؟”
فراتر از توقف اقدام نظامی، ایران می خواهد تحریم های اقتصادی را کاهش دهد، اما بدون محدودیت برای شبه نظامیان منطقه ای خود و بدون چشم پوشی از حق غنی سازی اورانیوم و زرادخانه موشک های بالستیک خود. ترامپ می خواهد هرگونه ظرفیت آینده برای احیای تاسیسات هسته ای ایران را از بین ببرد. تاسیساتی که او می گوید در حملات ژوئن “ویران شد” اما می تواند دوباره ساخته شود.
بزرگترین ابهام در مذاکرات این است که رئیسجمهور چه مدت برای مذاکره منتظر خواهد ماند تا به حملات نظامی متوسل شود. ترامپ روز سه شنبه گفت که اگر به زودی توافقی حاصل نشود، ایالات متحده «باید اقدامات بسیار بسیار سختی انجام دهد».
تهدیدهای اخیر ترامپ علیه ایران از ماه گذشته و همزمان با اوج گیری اعتراضات داخلی در این کشور آغاز شد. این کشور در دهه های اخیر در ضعیف ترین وضعیت خود قرار دارد: اقتصاد در حال افول است، نمایندگان آن به ویژه در غزه، لبنان و سوریه تحت فشار شدید قرار دارند و اعمال قدرت در سراسر منطقه دشوارتر شده است.
اما شکنندگی سیاسی لزوماً به معنای ضعف نظامی آن نیست. مقامات نظامی گفته اند که حمله به ایران برای ارتش آمریکا عملیاتی وحشتناک و پیچیده خواهد بود. ایران دارای موشکهای بالستیک دوربرد است که میتواند به کل خاورمیانه برسد و صدها موشک کروز و پهپاد که به راحتی میتوانند کشورهای خلیج فارس را هدف قرار دهند. این قابلیت ها پس از بمباران سایت هسته ای فردو توسط آمریکا و آسیب رساندن به سامانه های پدافند هوایی ایران توسط اسرائیل در تابستان گذشته همچنان فعال باقی مانده است.
یکی از این مقامات گفت که عملیاتی با هدف تغییر دولت یا تضعیف برنامه هستهای ایران «به دلیل تواناییهای ایران بسیار پیچیده خواهد بود». وی افزود: ایران واکنش نشان خواهد داد و احتمالا نیروهای آمریکایی و متحدانش را هدف قرار خواهد داد.
ادامه چنین عملیاتی دشوار خواهد بود. مقامات گفتند ناوگانی که ترامپ می گوید با «قدرت، اشتیاق و هدف» حرکت می کند برای تهاجم گسترده چند هفته ای کافی نیست و شامل سیستم های دفاع هوایی لازم نمی شود. ایالات متحده در حال حاضر تجهیزات نظامی کافی برای انجام یک ماموریت محدود چند روزه دارد. عملیاتی که می تواند شامل حملات هدفمند علیه رهبران یا تجهیزات نظامی ایران باشد.
پنتاگون سوالاتی در مورد نیاز به قدرت آتش بیشتر در منطقه را به کاخ سفید ارجاع داد و کاخ سفید دیدگاه ترامپ را تکرار کرد که رژیم ایران باید برنامه هستهای خود را کنار بگذارد و یک “موافقت” انجام دهد.
حملات آمریکا علیه ایران در تابستان امسال – عملیات محدودتر از آنچه ترامپ اکنون به آن اشاره می کند – توسط دو ناو هواپیمابر مستقر در منطقه انجام شد. یک تهاجم بزرگتر به حداقل دو ناو نیاز دارد تا هواپیمای کافی برای حمله، مثلاً به پرتابگرهای موشکهای بالستیک ایران، فراهم کنند. (در حال حاضر تنها یک گروه ناو هواپیمابر به نام یو اس اس آبراهام لینکلن در منطقه وجود دارد.) ترامپ روز سه شنبه به آکسیوس گفت که در حال بررسی ارسال ناو دوم است. انجام این کار مستلزم آن است که یکی از خدمه کشتی های موجود زمان آماده سازی یا استراحت خود را کوتاه کند. کشتی بعدی – USS George HW Bush – حداقل دو هفته طول می کشد تا برسد.
مقامات نظامی گفته اند که تهران باید در مورد برنامه هسته ای خود و نیروهای نیابتی منطقه سازش کند. ترامپ دو روز پیش با بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل بیش از دو ساعت دیدار کرد. نتانیاهو آشکارا ابراز نگرانی کرده است که هرگونه مذاکره به ایران آزادی عمل بیش از حد می دهد. ترامپ پس از این دیدار درباره حقیقت اجتماعی نوشت: «هیچ نتیجه قطعی وجود نداشت، به جز اینکه اصرار داشتم که مذاکرات با ایران ادامه یابد تا مشخص شود آیا میتوان به توافق نهایی دست یافت یا خیر».
مقامات گفتند که اسرائیل احتمالا از اقدام آمریکا علیه ایران حمایت می کند، اما سایر کشورهای منطقه مشتاق هستند از درگیری اجتناب کنند. مقامات عرب و آمریکایی گفتند که مقامات عربستان سعودی و امارات متحده عربی – علیرغم مخالفت عمیق آنها با ایران – به دولت آمریکا گفته اند که نمی خواهند در جنگ منطقه ای شرکت کنند و از آن حمایت نخواهند کرد. کشورهایی که میزبان پایگاه های نظامی ایالات متحده هستند – به ویژه کویت، قطر و بحرین – آسیب پذیرتر هستند، زیرا ایران هشدار داده است که می تواند این پایگاه ها را هدف قرار دهد. هرگونه اقدام نظامی می تواند تنگه هرمز را ببندد. گذرگاهی که حدود 20 درصد صادرات نفت جهان از آن عبور می کند. برخی کشورها نگران هستند که اقدام نظامی اعتماد سرمایه گذاران در منطقه را که به سرمایه گذاری مستقیم خارجی وابسته است، متزلزل کند. متحدان خلیج فارس همچنین از پیامدهای فاجعه بار احتمالی مانند آلودگی رادیواکتیو ناشی از حملات به تأسیسات هسته ای یا حملات سایبری به زیرساخت های حیاتی می ترسند. در این میان اپوزیسیون ایران پراکنده است.
بدون حمایت منطقهای، آمریکا در خطر جنگ بدون ائتلاف حامی است. اما تاخیر بیشتر خطراتی نیز دارد. ولی نصر، استاد روابط بینالملل و مطالعات خاورمیانه در دانشگاه جانز هاپکینز، گفت که مطرح کردن گزینه نظامی و سپس عدم اجرای آن “در عوض احتمال وقوع جنگ را به ایران هشدار داد و به آنها زمان داد تا آماده شوند.” هر روز که نیروهای آمریکایی در منطقه حضور دارند اما اقدامی نمی کنند، به ایران زمان بیشتری می دهد تا خود را آماده کند.
