به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، آتش زدن مجسمه «بت بعل» در حاشیه راهپیمایی 22 بهمن 1404 همزمان با سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران به یکی از موضوعات مطرح شده در شبکه های اجتماعی جهان تبدیل شد. اتفاقی که فراتر از یک کنش نمادین داخلی بود و موجی از واکنش ها، حمایت ها و البته تحلیل های انتقادی را در فضای بین المللی به دنبال داشت.
این مجسمه که با دو شاخ روی سر و ستاره داوود طراحی شده بود در چند شهر ایران به آتش کشیده شد. تصاویر و ویدئوهای منتشر شده از این صحنه به سرعت در پلتفرم های مختلف بازنشر شد و کاربران کشورهای مختلف درباره پیام و معنای آن نظر دادند.
موج واکنش های جهانی؛ از تحسین تا همبستگی
بخش قابل توجهی از کاربران خارجی این اقدام را اعتراضی به «شبکه های قدرت پنهان» و نماد مخالفت با صهیونیسم توصیف کردند. در میان کامنت ها و تحلیل های منتشر شده، عباراتی چون «ایران صدای قربانیان است» و «نماد اعتراض به مفاسد ساختاری غرب» بارها تکرار شد.
برخی از فعالان رسانه ای در آمریکای لاتین و اروپا نوشتند که سوزاندن مجسمه بعل توجه عمومی را به پرونده های جنجالی کودک آزاری بازگردانده است. آنها این حرکت را نشانه ای از اعتراض نمادین به ساختارهایی می دانستند که معتقدند سال ها در برابر افشای فساد مقاومت کرده اند.
بازگشت نام اپستین به روندهای جهانی
یکی از دلایل اصلی بازتاب گسترده این رویداد، ارتباط آن با نام جفری اپستاین بود. سرمایه دار آمریکایی که پرونده او از سال 2019 موضوع بحث ها و گمانه زنی های زیادی بوده است.
پس از انتشار برخی اسناد جدید در ژانویه 2026، نام اپستین بار دیگر در شبکه های اجتماعی ترند شد. در برخی از این اسناد عبارتی شبیه «baal.name» دیده می شد که برخی از کاربران آن را با «بعل» مرتبط کردند.
در فضای آنلاین، آتش زدن مجسمه بعل در ایران به عنوان «پاسخ نمادین به شبکه اپشتاین» تعبیر شد. شبکه ای که نام برخی از شخصیت های سیاسی و فرهنگی غرب نیز در روایت کاربران به آن گره خورده است. این پیوند رسانه ای بار دیگر توجه افکار عمومی جهانی را به ابعاد پنهان این پرونده جلب کرد.
بعل چیست؟
«بعل» در متون باستانی به عنوان یکی از خدایان کنعانی شناخته می شود و برخی از محققان معتقدند که در اواخر عصر مفرغ، آیین هایی مانند قربانی کردن کودک را به او نسبت می دادند. این پیشینه تاریخی باعث شده تا نام بعل در سال های اخیر با پرونده های کودک آزاری مرتبط شود.
در تصاویر منتشر شده از راهپیمایی 22 بهمن، ستاره داوود بر روی این مجسمه دیده می شود. موضوعی که از سوی برخی کاربران خارجی به عنوان نمادی از مخالفت ایرانیان با سیاست های اسرائیل تعبیر شد. آنها این اقدام را «پیام موحدین ایرانی» به حامیان اسرائیل دانستند.
در کلام توحیدی، اشیا و نمادها قدرت مستقلی ندارند و قرآن کریم بت ها را «لا حاجت و لا فایده» معرفی می کند. از این منظر، سوزاندن تمثال بعل به عنوان یک عمل ماورایی تلقی نمی شد، بلکه به عنوان یک عمل نمادین تبرئه از «بت های مدرن قدرت» تلقی می شد.
اثر معکوس؛ افزایش توجه جهانی به موضوع
برخی از محققان علوم اجتماعی اعلام کردند که چنین اقدامات نمایشی ممکن است نمونه ای از “اثر معکوس” باشد. پدیده ای که در آن پوشش گسترده یک موضوع باعث افزایش کنجکاوی و گسترش نفوذ آن می شود و به این ترتیب آتش زدن بعل باعث شد پرونده اپشتاین و موضوع کودک آزاری بار دیگر در راس بحث های جهانی قرار گیرد.
ایران در کانون توجه رسانه های بین المللی
سرانجام آتش زدن مجسمه بعل در راهپیمایی 22 بهمن بار دیگر ایران را مورد توجه رسانه های بین المللی قرار داد. برای حامیان این اقدام، ایران به عنوان یکی از پیشگامان مطالبه گری پرونده های فساد غربی معرفی شد. این حرکت نمادین توانست روایت رسمی رسانه های جریان اصلی را به چالش بکشد و سوالات جدیدی را در مورد شبکه های قدرت جهانی ایجاد کند.
آتش زدن بعل در 22 بهمن 1404 فقط یک صحنه میدانی نبود. بلکه جرقه موجی از واکنش جهانی، بحث گسترده درباره پرونده اپشتاین و بازتعریف نقش نمادها در نبرد روایات بود. اتفاقی که نشان داد در عصر شبکه های اجتماعی یک تصویر می تواند از مرزها عبور کند و به یک گفتگوی جهانی تبدیل شود.
منبع : به گزارش میهن تجارت
