Borso Ozcelik یکی از اعضای ارشد اندیشکده انگلیسی RUSI در شبکه اجتماعی X نوشت: در آستانه دور دوم مذاکرات ایران و آمریکا در ژنو، چند نکته قابل تامل است.
به گزارش سرویس بین الملل «میهن تجارت»، این مقاله ادامه می دهد: آیا شرایط برای یک نتیجه موفق بین آمریکا و ایران “آماده” است؟
در چارچوب نظریه «حل تعارض (آماده سازی شرایط)» ویلیام زرتمن، «آماده سازی شرایط» به یک بن بست دردناک متقابل (که در آن هر دو طرف تشدید تنش را بسیار پرهزینه می دانند) محدود نمی شود.
این مفهوم همچنین به وجود انگیزه های معتبر بستگی دارد، «راهی برون رفتی» که توافق را از نظر سیاسی و استراتژیک در حال حاضر ارزشمند و قابل قبول می کند.
ما هنوز کاملاً آنجا نیستیم. وضعیت فعلی رویکرد دو مسیری – مذاکره تحت فشار (“صلح از طریق قدرت”) – می تواند فضای چانه زنی را محدود کند مگر اینکه با مشوق های معتبر و مسیرهای خروجی همراه باشد که هر طرف بتواند در داخل کشور از آن دفاع کند.
پیچیدگی ها باقی می مانند: وضعیت نهایی مطلوب ایالات متحده هنوز دقیقاً تعریف نشده است (حتی “موفقیت” چگونه به نظر می رسد؟). خطوط قرمز ایران نیز با وجود نشانه هایی از انعطاف، مقاوم به نظر می رسد.
ادراکات مهم هستند: اینکه هر طرف چگونه آستانه تحمل درد طرف مقابل را تفسیر می کند و اعتبار انگیزه ها تعیین می کند که آیا شرایط برای توافق آماده است یا مسیر به سمت تشدید می لغزد.
توضیح: ویلیام زارتمن یکی از برجسته ترین نظریه پردازان آمریکایی در زمینه حل منازعه و دیپلماسی بین المللی است.
او بیشتر به خاطر مفهوم «حل تعارض» (نظریه پختگی) شناخته شده است.
بر اساس این نظریه، مذاکرات زمانی شانس موفقیت دارد که:
1. هر دو طرف به یک بن بست دردناک متقابل می رسند
← ادامه درگیری برای هر دو بسیار پرهزینه می شود
2. باید راه خروج قابل قبولی وجود داشته باشد
← توافق از نظر سیاسی و استراتژیک قابل توجیه است
