بعدی- به تازگی سریال «سوجان» به کارگردانی حسین تبریزی از شبکه آی فیلم بازپخش می شود.
بر اساس این گزارشاین اثر مدعی است که داستانی درباره زنان در یک محیط خانوادگی برای نشان دادن سختی های آنها روایت می کند، اما آنقدر درگیر تکرار و کلیشه است که با شکست مواجه می شود.
نگاهی به سریال سوژان; کلیشه ای و تکراری
بزرگترین چالش «سوجان» در شخصیت پردازی آن است. شخصیت اصلی پیچیده طراحی شده است، زنی شجاع بین ترس، شجاعت و استقلال. اما فیلمنامه در لحظات حساس بیش از حد به او ظلم می کند یا ناگهان او را به یک قهرمان تبدیل می کند. همچنین شخصیت های مرد در سطح تیپ باقی می مانند. یا چهره کاملا منفی دارند یا در روایت نقشی ندارند.
«سوژان» از همان مدلی استفاده کرد که مخاطب در دیگر آثار تلویزیونی هم دیده است. الگوهایی که از سریال هایی مثل «پس از باران» شروع شد. تعلیق مقطعی، رازهای خانوادگی، درگیری های طبقاتی و گره هایی که در هر قسمت تیره تر یا باز می شوند. این الگو آنقدر تکرار می شود که مخاطب می داند در نهایت آدم های ظالم به بدترین شکل نابود می شوند، مثل شخصیت های قربان و خسرو. در عین حال شخصیت های خوب پایانی رویایی و زیبا خواهند داشت. این مردم خوب آنقدر زجر کشیده اند که خاطراتشان معروف است. هنگامی که تضادها بیش از حد سیاه و سفید می شوند، درام از واقعیت منحرف می شود و به بازتولید کلیشه ها می پردازد.
در عین حال اتفاقات این سریال به قدری تکرار می شود که هر چه داستان راکدتر می شود، نتیجه این می شود که تماشاگر از دیدن باز می ماند. “سوژان” می خواهد در مورد قدرت در خانواده، آداب و رسوم و محدودیت ها صحبت کند، اما اغلب چیزها را در ظاهر نگه می دارد. در واقع نشان داده شده است که بحران ها به جای ساختاری، شخصی هستند. «سوجان» در مقابل همه ایرادات، از پتانسیل جغرافیایی گیلان برای نمایش فضایی جذاب استفاده کرده است.
در نهایت می توان این سریال را اثری تکراری با ظاهری جذاب دانست، اما ضعف در پرداخت دراماتیک داستان، فضا را برای مخاطب زیبا کرده است، زیبایی که چشم نواز نیست.
داستان سریال سوژان
این سریال داستان دختری به نام سوجان را روایت می کند. داستان از دهه 1320 شروع می شود. سرانجام با گذر از بحران های گوناگون به دوران معاصر می رسد.
بازیگران سریال سوجان
- ثریا قاسمی
- تیرانداز سیما
- غزاله اکرمی
- مهرداد ضیایی
- علی مرادی
- متشکرم
