تحلیل فنی بازیهای اخیر پرسپولیس نشان میدهد که مدافعان میانی این تیم در بازی با خط دفاعی بالاتر و مشارکت در پیشرفت تیم عملکرد خوبی نداشتهاند. موضوعی که باعث عقب نشینی ناخواسته کل بلوک دفاعی و افزایش عمق تیم شده است.
پیامد مستقیم این وضعیت، عقب افتادن هافبک دفاعی برای پوشاندن فضای بین مدافعان میانی است. اگرچه این تصمیم برای بستن کانال های نفوذ ضروری به نظر می رسد، اما در عمل فضای جلوی محوطه جریمه را خالی می کند. همان منطقه ای که اغلب خطرناک ترین شلیک ها در آن شکل می گیرد.
با عقب نشینی هافبک دفاعی، خط هافبک از خط حمله جدا می شود و شکافی ایجاد می شود که گردش توپ را کند می کند و تاثیر آن را کم می کند. در چنین شرایطی مهاجمان یا مجبور به بازگشت برای دریافت توپ می شوند و یا در انزوا و منتظر ارسال های طولانی و غیردقیق می مانند. نتیجه این روند کاهش محسوس در خلق موقعیت، افت پاس های عمقی موثر و از دست دادن ریتم هجومی تیم است.
وینگرها نیز در این ساختار به بازیکنان جزیره ای تبدیل شده اند. آنها توپ را از کناره ها دریافت می کنند، اما به دلیل عدم حمایت در نیمه فضا و فاصله زیاد از مهاجمان، مجبور به انجام حرکات انفرادی یا پاس های بی اثر می شوند. اتفاقی که عملا تنوع حملات پرسپولیس را محدود کرد.
نمونه عینی این نقص را می توان در دیدار مقابل گل گهر سیرجان دید. جایی که دریافت سه گل مشابه از پشت محوطه جریمه نتیجه اشتباهات گاه و بیگاه فردی نبود، بلکه نتیجه ادامه همان مشکل تاکتیکی بود. در آن دیدار قرمزها نتوانستند خطوط خود را سفت نگه دارند، در بازگشت به دفاع تاخیر داشتند و در فاز هجومی تداوم لازم را نداشتند.
به نظر می رسد تا زمانی که مشکل قلب دفاعی و تبعات زنجیره ای آن بر ترکیب تیم حل نشود، هرگونه تغییر در خطوط دیگر بیش از آنکه راه حلی دائمی برای برون رفت از بحران باشد، محل اقامت موقت باشد.
