بعدی- رحیم معینی کرمانشاهی در 15 بهمن 1301 در کرمانشاه به دنیا آمد و در 26 آبان 1394 در تهران درگذشت.
بر اساس گزارش فردا، معینی کرمانشاهی در زمینه های مختلف فعالیت می کرد. اگرچه نام او برای عموم مردم آشنا نبود، اما کم کم به یکی از هنرمندان بزرگ ایران تبدیل شد.
مردی که نام خانوادگی اخوان ثالث را برای خود گرفت
او در حال نوشتن فیلمنامه بود. شعر می گفت; او عادت داشت نقاشی کند. روزنامه نگار بود و ترانه هم می خواند. معینی کرمانشاهی از آن دست هنرمندانی بود که ذوق انجام بسیاری از کارها را داشت. پدر و پدربزرگ معینی کرمانشاهی هر دو از افراد عالی رتبه بودند و معینی به دلیل تولد در چنین خانواده ای از همان دوران کودکی راه دانش و هنر را در پیش گرفت.
او همزمان با نقاشی، شعر نیز می سرود و در جوانی به عنوان ترانه سرا با تعداد زیادی از آهنگسازان سرشناس ایرانی همکاری داشت. این همکاری ها اعتبار دیگری برای او به ارمغان آورد. علاوه بر این، نقاشی های او نیز در همان زمان مورد توجه تعداد زیادی از اهالی فرهنگ قرار گرفت و اتفاقاً نام کرمانشاهی نامی آشنا برای اهالی فرهنگ و هنر ایران شد.
علیرغم اینکه نام کرمانشاهی را نمی توان با سیاست گره زد، البته او نیز از سیاست خالی نبود. وی با محمد مصدق ارتباط نزدیک داشت و به دلیل همین صمیمیت در اداره کل انتشارات و تبلیغات به استخدام مصدق درآمد. در همین دوران بود که به پیشنهاد علی دشتی نام خانوادگی امید را برای خود انتخاب کرد.
با این حال، این انتخاب دور از انتظار نبود. مهدی اخوان ثلاث که پیش از معینی کرمانشاهی نام خانوادگی امید را برگزیده بود از اقدام معینی گلایه کرد و معینی بلافاصله از این نام خانوادگی صرف نظر کرد. به همین دلیل رحیم معینی پسوند کرمانشاهی را به نام خانوادگی خود اضافه کرد و پس از آن با نام خانوادگی کرمانشاهی مشغول به کار شد.
معینی کرمانشاهی علیرغم اینکه یکی از مهم ترین هنرمندان ایران در صد سال اخیر بود، هرگز در میان مردم ایران شهرت پیدا نکرد. البته بعد از گذشت سال ها هنوز هم برخی از آهنگ های او جزو آهنگ های معروف است. اما بنا به دلایلی، فلان شخص کرمانشاهی هرگز به چهره ای شناخته شده برای عموم مردم ایران تبدیل نشد.
از معینی کرمانشاهی اشعار فراوانی وجود دارد. تعدادی از ابیات او نیز در اذهان ایرانیان نقش بسته است و حتی امروز نیز بدون آنکه افراد زیادی نام آهنگسازشان را بدانند، دست به دست میشوند. کرمانشاهی هرگز روح خود را به زرق و برق روزگار آلوده نکرد و تا پایان عمر به هنر به چشم امری مقدس می نگریست.
