دیوید جیو و مایکل مورل در یادداشتی در مجله فارین پالیسی نوشتند: در 25 اکتبر 1962، در اوج بحران موشکی کوبا، آدلای استیونسون، سفیر آمریکا در سازمان ملل متحد، با همتای شوروی خود درگیری لفظی پیدا کرد. والرین زورین در جلسه شورای امنیت استیونسون در تلویزیون زنده به زورین فشار آورد که آیا اتحاد جماهیر شوروی موشکهایی با قابلیت حمل کلاهک هستهای به کوبا ارسال کرده است یا خیر. “آره یا نه؟” استیونسون پرسید. وی ادامه داد: حاضرم پاسخ را بشنوم که آیا تصمیم شما برای همیشه منتظر ماند یا خیر؛ و حاضرم مدارک لازم را در این اتاق ارائه کنم. او سپس تصاویری را که توسط یک هواپیمای جاسوسی ثبت شده بود نشان داد که پایگاه های موشکی شوروی در کوبا را نشان می داد که در تضاد با تکذیب های مسکو بود. اطلاعات افشا شده توسط استیونسون نقطه عطفی در بحران بود و شواهد غیرقابل انکاری برای حمایت از ادعای دولت کندی ارائه کرد. این اقدام با تغییر افکار عمومی و انزوای دیپلماتیک اتحاد جماهیر شوروی، این کشور را برای کاهش تنش تحت فشار قرار داد. این اولین باری بود که دولت آمریکا اطلاعات فوق محرمانه را برای رد ادعاهای یک کشور دیگر آشکارا فاش کرد.
به گزارش گروه بین الملل «میهن تجارت» در ادامه این مطلب آمده است: با گذشت حدود 60 سال از آن حادثه، به نظر می رسید مسکو دوباره چنگ و دندان خود را نشان می دهد. این بار با اعزام حدود 175 هزار نیرو به مرز اوکراین. دولت بایدن با تکرار سیاست دولت کندی به این اقدام مسکو واکنش نشان داد و ضمن انتشار اطلاعات محرمانه با هدف هشدار به متحدان خود (و اوکراین) در مورد تهاجم قریب الوقوع و همچنین رد بهانه های رئیس جمهور روسیه، اقدام به انتشار اطلاعات محرمانه کرد. در اوایل دسامبر 2021، مقامات دولتی با انتشار تصاویر ماهواره ای که نشان می داد نیروهای روسی به سمت مرزهای اوکراین حرکت می کنند، نگرانی های فزاینده جامعه اطلاعاتی را در رسانه ها پخش کردند. در اواسط ژانویه 2022، جان کربی، سخنگوی وقت کاخ سفید به خبرنگاران گفت که روسیه در حال آماده شدن برای “عملیات فریبنده” در شرق اوکراین است. به امید ارائه توجیه لازم برای اقدامات مجرمانه خود. در اواخر همان ماه، مقامات آمریکایی فاش کردند که ارتش روسیه ذخایر خونی را به مرز اوکراین منتقل کرده است که نشان میدهد جنگ قریبالوقوع است. و در 18 فوریه، جو بایدن اعلام کرد که “متقاعد شده” است که حمله روسیه در “روزهای آینده” اتفاق خواهد افتاد و این اتفاق افتاد.
اگرچه افشاگری های دولت بایدن پوتین را متقاعد نکرد که از برنامه های جنگی خود دست بکشد، اما اراده غرب را پس از تهاجم روسیه تقویت کرد. هشدارهای اولیه در مورد طرح های روسیه به بسیاری از متحدان ایالات متحده، به ویژه اعضای ناتو این امکان را داد تا به سرعت بسته های کمک نظامی به اوکراین ارائه دهند و تحریم های اقتصادی علیه روسیه را هماهنگ کنند. این افشاگری ها در مورد تحریکات ساختگی که پوتین در حال برنامه ریزی بود، افکار عمومی را علیه روسیه در غرب برانگیخت و مانع از دستیابی پوتین به بهانه لازم برای توجیه تهاجم نظامی خود شد. در دولت بایدن، این استراتژی افشاگری به عنوان یک موفقیت چشمگیر تلقی می شد.
از آنجایی که به نظر می رسد افشاگری ها در مورد اوکراین موثر بوده است، دولت ایالات متحده اکنون از همین ابزار در مورد مسائل دیگر به ویژه چین استفاده می کند. اما در حالی که این “بی اعتباری استراتژیک” یا “افشای استراتژیک” در حال تبدیل شدن به امری عادی است، الزاماتی باید تدوین شود تا از پیامدهای منفی آن جلوگیری شود. بدون اتخاذ تدابیر احتیاطی مناسب، افشای اطلاعات ممکن است منبع اطلاعات افشا شده را به خطر بیندازد، یا در صورت تشخیص نادرست بودن افشا، به اعتبار جامعه اطلاعاتی لطمه وارد کند و هدف از افشای را تضعیف کند. اما بزرگترین خطر این است که استفاده از اطلاعات به عنوان یک ابزار سیاست، امکان استفاده از آن به عنوان یک ابزار سیاسی را افزایش می دهد. اگر این اتفاق بیفتد، جامعه اطلاعاتی ممکن است مهمترین و ارزشمندترین دارایی خود، یعنی اعتبار بی طرفی خود را از دست بدهد.
دولت بایدن اکنون از بی اعتباری استراتژیک علیه چین استفاده می کند. در آگوست 2022، یک روز قبل از سفر نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا به تایوان، جان کربی، که در آن زمان سخنگوی شورای امنیت ملی بود، جزئیاتی از ارزیابی اقدامات پکن را فاش کرد که میتواند باعث نارضایتی واشنگتن شود. در اواخر فوریه 2023، دولت ایالات متحده به دنبال هشدار به چین بود که بر حمایت احتمالی پکن از جنگ روسیه در اوکراین نظارت دارد. ویلیام برنز، مدیر وقت سیا، در یک مصاحبه تلویزیونی فاش کرد که پکن در حال بررسی پیشنهاد مسکو برای ارسال کمک های مرگبار است. وی افزود: هیچ مدرکی دال بر ارسال تجهیزات مرگبار نمی بینیم. برنز ظاهراً می خواست مقامات چینی را قبل از عبور از خط قرمز در واشنگتن از این اقدام منصرف کند.
انتظار می رود افشاگری های استراتژیک به ویژگی دائمی چشم انداز سیاست خارجی ایالات متحده تبدیل شود. بی اعتباری استراتژیک دولت بایدن این انتظار را در بین مردم، رسانه ها و متحدان آمریکا ایجاد کرده است که اطلاعات بیشتری در آینده فاش خواهد شد و بعید است که دولت بایدن یا هر یک از روسای جمهور بعدی این ابزار را کنار بگذارند. جن از بطری خارج شده است.
اما آیا افشای اطلاعات ایده خوبی است؟ به نظر می رسد اکثر سیاست گذاران موافق چنین سیاستی هستند. بر اساس استدلال آنها، آیات به دلیلی مثمر ثمر بوده است. ویلیام برنز، رئیس سابق سیا معتقد است که افشاگری ها در مورد جنگ در اوکراین پوتین را “در موقعیت دفاعی غیرعادی” قرار داده و “موضع اوکراین و ائتلاف حامی آن را تقویت کرد.” می توان نتیجه گرفت که مقامات دولتی حداقل به برنز برای متقاعد کردن شی جین پینگ برای عبور نکردن از خط قرمز با افشای اینکه پکن در حال بررسی کمک های تسلیحاتی است، اعتبار می دهند.
رویکرد مسئولان خارج از سازمان های اطلاعاتی نسبت به این افشاگری ها به اندازه مسئولان سازمان های اطلاعاتی محتاطانه نیست. اعتماد طبیعی سیاستگذاران و خوشبینی غبطهانگیز آنها نسبت به اثربخشی اقداماتشان، ممکن است آنها را به تمرکز بر مزایای این افشاگریها سوق دهد، در حالی که خطرات و خطرات موجود را نادیده میگیرند یا منطقی نگاه نمیکنند. تمایل آنها برای به حداکثر رساندن عملکرد اطلاعات سری در سیاست گذاری می تواند آنها را به مقاومت در برابر تلاش ها برای محدود کردن روند این افشاگری ها سوق دهد.
به نظر می رسد که استراتژی افشای اطلاعات طبقه بندی شده برای پیشبرد اهداف سیاست خارجی ایالات متحده به نقطه ای رسیده است که بازگشتی ندارد و این اطلاعات سریعتر از حد معمول منتشر می شود. اگر این فرآیند افشاگری با نگرش محتاطانه مدیریت نشود، ایالات متحده ممکن است یکی از ابزارهای منحصر به فرد حکمرانی و امنیت ملی را که از یکی از ستون های اصلی قدرت آمریکا، یعنی جامعه اطلاعاتی آن سرچشمه می گیرد، تضعیف کند.
