به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، با فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، جهان روزه دار اسلام بیدار می شود. صبح هایش بوی وعده می دهد و شب های قدرش طعم مسئولیت. در این ماه دلها از مرزها می گذرد و ملت زیر یک آسمان و رو به قبله یک آرزوی مشترک را زمزمه می کند. آزادی قدس.
قدس شریف یادگار معراج و قبله اول مسلمانان است. در زمانی که صهیونیسم سعی داشت مسئله فلسطین را به یک درگیری عربی تقلیل دهد، خمینی آن را به یک مسئله اسلامی و جهانی تبدیل کرد. از آغاز نهضت در سال 1341 تا نامگذاری آخرین جمعه ماه مبارک رمضان به نام «روز مبارک». ابتکاری که مبارزه با صهیونیسم را از حاشیه سیاست به متن ایمان آورد و مقدسات را به وجدان بیدار ملت واگذار کرد.
رزمندگان در همان سال ها در سنگرهای دفاع مقدس، جنگ را دفاع از خاک و مقدمه راهی بزرگتر می دیدند. از نظر آنها راه کربلا به قدس می رسید. احمد متوسلیان درباره آزادسازی ساحت مقدس گفت: شهید باکری بیت المقدس را در افق جهاد دید و مصطفی چمران سال ها پیش با همین آرزو در جنوب لبنان جنگید.
این آرزو در مرزهای ایران باقی نماند. امام موسی صدر سالها پیش فرمود: «اسرائیل شر مطلق است». جمله ای که امروز بیش از هر زمان دیگری معنا پیدا می کند. از «شیخ احمد یاسین» تا «سیدعباس موسوی» و «فتحی شقاقی»، از «شهید قاسم سلیمانی» تا «شهید ابومهدی المهندس» راهی شکل گرفت که نامش مقاومت بود. راهی که رمضان هر سال به یاد می آورد و آرزوی آزادی بیت المقدس را تکرار می کند. آرزویی که از اراده ها گذشت و به جبهه مقاومت رسید و در نسل های بعدی تداوم یافت.
رمضان ماه دعاست؛ اما دعا در سنت این ملت بیکار نمی ماند. آزادسازی قدس از سنگر تا خیابان، از منبر تا میدان، از وصیت نامه ها تا پیام های جبهه مقاومت تبدیل به عهد تاریخی شد. وعده ای که نسل ها ادامه داشته اند. با این ایمان که وعده خدا حق است و آنچه بر اساس ظلم ساخته شده است، ماندگار نخواهد بود.
این فایل خبری روایت این سوگند است; میثاقی که از ساعات اولیه ماه مبارک رمضان آغاز شد، در خاکریزهای دفاع مقدس رشد کرد و در جبهه مقاومت امتداد یافت. راهی که هنوز ادامه دارد.
در میانه یک قرن پر فراز و نشیب، زمانی که جنوب لبنان بین محرومیت، فرقه گرایی و تهدید همیشگی رژیم صهیونیستی دست و پنجه نرم می کرد، یک روحانی جوان از قم به مصر آمد. روحانی که بعدها نامش با «مقاومت» و «همزیستی» گره خورد: امام موسی صدر.
معمار بیداری; از قم تا جنوب لبنان
نام امام موسی صدر با احیای هویت شیعیان لبنان و تولد مقاومت پیوند خورده است. اما این راه از سال ها پیش شروع شد. وی در سال 1307 در قم در خانواده ای با ریشه علم و فقاهت به دنیا آمد. تحصیل در حوزه علمیه قم و شاگردی در محضر بزرگانی چون آیت الله بروجردی و امام خمینی (ره) و سپس آشنایی با فضای فکری نواندیشان دینی، او را روحانی دانست که هم سنت و هم زبان روزگار را می دانست.
در دهه 1330 لبنان به مقصدی تبدیل شد که مسیر زندگی او را تغییر داد. با دعوت علمای شیعه صور به این کشور رفت; جایی که شیعیان در حاشیه قدرت و توسعه بودند. او نه با شعارهای سیاسی، بلکه با نهادسازی شروع کرد: تأسیس مدارس، مؤسسات خیریه، مراکز فرهنگی و گفتگو با رهبران مسیحی و سنی. نگاهش روشن بود. بازگرداندن عزت به جامعه ای که سال ها در حاشیه بود.
او در سال 1969 «شورای عالی شیعیان لبنان» را تأسیس کرد. اقدامی تاریخی که برای اولین بار به شیعیان ساختاری رسمی در معادلات سیاسی لبنان داد. چند سال بعد «جنبش محرومین» را تأسیس کرد. جنبشی سیاسی-اجتماعی که فقر، تبعیض و اشغال را همزمان هدف قرار داده بود. از همین جریان بود که هسته های نخستین مقاومت سازمان یافته علیه اسرائیل شکل گرفت.
جنوب زیر آتش؛ وقتی مقاومت معنا پیدا کرد
اما آنچه امام موسی صدر را به شخصیتی فراتر از یک رهبر دینی تبدیل کرد، حضور ایشان در خط مقدم خطر بود. روایت های مصطفی چمران که سال ها در کنار او زندگی و جنگید، تصویر روشنی از این روحیه به دست می دهد.
در ماجرای حمله اسرائیل به کفر شعبه، تنها چند رزمنده لبنانی و فلسطینی چندین روز در برابر حمله گسترده مقاومت کردند. روز بعد امام موسی صدر به منطقه رفت. جایی که تپه ها در اشغال دشمن بود و هر لحظه امکان رگبار وجود داشت. او برای نماز در یک منطقه کاملاً آشکار ایستاد. اطرافیان هشدار دادند که خطر قریب الوقوع است. پاسخ داد: اینجا باید نماز بخوانی، این راه مبارزه است.
او معتقد بود که اگر مردم روستاها را ترک کنند، تصرف قدم به قدم پیش خواهد رفت. او اولین خانه ویران شده را بازسازی کرد تا مردم بتوانند برگردند. حتی اگر خطر مرگ باقی بماند. در دهکده ای دیگر، زیر گلوله باران، از مسیحیانی که به کلیسا پناه برده بودند دیدن کرد. زیر مجسمه مسیح ایستاد و از دفاع و ایستادن گفت. وقتی به او تذکر دادند که منطقه را ترک کند، پاسخ داد: «بریم؟ آیا این قابل قبول است؟»
در راه برگشت جمله ای گفت که شاید خلاصه رفتارش باشد: انسان باید نفس خود را در برابر ترس بیازماید تا با مردمی که هر روز در زیر سایه مرگ زندگی می کنند احساس مشترکی داشته باشد.
اسرائیل شر مطلق است
امام موسی صدر در سخنانی ماندگار فرمودند: ما اسرائیل را شر مطلق می دانیم، هیچ چیز در دنیا بدتر از اسرائیل نیست، اگر اسرائیل و شیطان با هم بجنگند، ما در کنار شیطان هستیم، اگر اسرائیل با کمونیسم مبارزه کند، ما در کنار کمونیسم هستیم، اگر اسرائیل با جناح راست بجنگد، در کنار جناح راست خواهیم بود.
میراث یک معمار
امام صدر در سوم شهریور 1357 و در آخرین مرحله از سفر دوره ای خود به برخی کشورهای عربی، به دعوت رسمی معمر قذافی وارد لیبی شد و در نهم شهریور ماه در آنجا ربوده شد. در 27 شهریور 1357 در پی اعتراض مردم لبنان، حوزه های علمیه و مطبوعات منطقه، رژیم لیبی رسماً اعلام کرد که امام صدر و دو همراهش با پرواز شماره 881 آلیتالیا مورخ 9 شهریور طرابلس را به مقصد رم ترک کردند. نهادهای قضایی دولت های لبنان و الف ایتالیا و همچنین تحقیقات انجام شده توسط واتیکان، رسما ادعای لیبی مبنی بر خروج صدر از آن کشور و ورود به رم را تکذیب کرد. مجموعه اطلاعات آشکار و پنهان به دست آمده در دو دهه گذشته، همگی گواه بر این است که امام موسی صدر هرگز خاک لیبی را ترک نکرد.
سرنوشت امام موسی صدر
درباره سرنوشت امام موسی صدر و زنده بودن یا کشته شدن او در زندان های لیبی سخنان مختلفی گفته شده است. شواهد متعدد حاکی از آن است که امام صدر هنوز زنده است و حبس ابد می گذراند. اما برخی گزارش ها حاکی از کشته شدن وی توسط قذافی است.
امام موسی صدر در سال 1978 هنگام سفر به لیبی ناپدید شد. اما ساختاری که او ساخته بود باقی ماند. نهادهای اجتماعی، سازمان های سیاسی و اندیشه مقاومت راه خود را ادامه دادند و بعدها در قالب های منسجم تری تأسیس شدند.
راهی که از قم شروع می شد و به جنوب لبنان می رسید فقط یک مهاجرت جغرافیایی نبود. این مهاجرت از سکون به عمل بود. امام موسی صدر پیش از آنکه نام «ره قدس» بر سر زبان ها باشد، ستون های آن را در دل آتش و ایمان بنا کرده بود.
منبع : به گزارش میهن تجارت
