سریال «آیا زندگیت چند بهار طول می کشد» کاری از سروش صحت به پایان رسید. طنز این سریال با طنز آثاری مانند لیسانسه ها، شمعدونی و حتی دنیا با من رقصیدند، بنابراین این نوع طنز لزوما مورد پسند همه نبود.
سریال «میگ تموم عمر چند تا بهاره» کاری از سروش صحت که از شبکه فیلمو و نماوا پخش شد به پایان رسید. طنز این سریال همانند طنز آثاری مانند لیسانسه ها، شمعدان ها و حتی با من برقص بود، بنابراین این نوع طنز لزوما به مذاق همه خوش نیامد، اما طرفدارانی داشت که تا زمان مرگ پای سریال ایستادند. از «سلاخ» شاهین و ماتریکس ذهنش، آن «جیمشید» بینظیر، از «آقای رزاقی» که از نظر بکر بودن کشفی بود برای دنیای کمدی آثار نمایشی، مانند آنچه عطاران در سطحی متفاوت به ما نشان داد. با «پورمخبر»، مثلاً به شکل فلش بک و طنزهایی که در قالب آن اتفاق می افتد.
حتی نحوه استفاده از موسیقی و کلی نگرش که در سریال جریان داشت و هیچ چیز جدی گرفته نشد حتی مرگ! مثل لحظه ای که عموی مونا فوت کرد. همه اینها «مگه تموم عمر چند تا بهاره» را به خاطره ای شیرین تبدیل کرد که از این پس جایش در پنج شنبه های ما خالی است. در ادامه نگاهی داریم به این سریال.
سایت نماوا در یادداشتی در نقد سریال «آیا عمر طولانی است» نوشت؟
کدام سریال ایرانی را می شناسید که بتواند پری دریایی یا نئو ایرانی را نشان دهد؟ شکستن دیوار چهارم و جدول زمانی همزمان؟ کدام سریال طنز را می شناسید که از بازیگری جدی و خاص مثل علی مصفا استفاده کند و مخاطب را بخنداند؟ یا کدام سریال خنده دار را به یاد می آورید که تنها بازیگر با سابقه کمدی قدرت الله ایزدی یا بازیگر اخمویی مثل کاظم سیاحی باشد؟
* یا پرطرفدارترین شخصیت های او دو بازیگر مسن هستند که حتی توانایی بیان خوبی ندارند اما بازی آنها در شبکه های اجتماعی دست به دست می چرخد؟ کدام سریال را به خاطر دارید که انواع سبک های موسیقی – از خوانندگی روح و گروه های بومی گرفته تا موسیقی پاپ مدرن – را در دل خود داشته باشد؟ از تئاتر ایرانی تا ارجاع به سریال های پرمخاطب تلویزیونی یا فیلم های وسترن؟ یا کنایه از مقامات یان برکف که همیشه در صحنه حضور دارند که با هیچ تیغ سانسوری حذف نمی شوند و در کنار همه آنها به دغدغه های محیطی، فرهنگی، اجتماعی و خانوادگی می پردازند؟
هومان رشیدی نژاد درباره قسمت های 16 تا 20 این سریال که توسط آرتوکس منتشر شده است، یادداشتی می نویسد:
یکی «تموم شد…» بالاخره بعد از شانزده اپیزود کم رنگ، به پتانسیل عظیم خود پی می برد و اپیزودهایی را در اختیار ما قرار می دهد که بعداً می توانیم به آنها مراجعه کنیم، قسمت های بامزه یا خنده دار آن را با خودمان مرور کنیم و سپس به زندگی خود ادامه دهیم. نمیخواهم بگویم «تموم شد…» حالا سریال فوقالعادهای است، اما نمیتوانم انکار کنم که این هشت قسمت جدید سریال نفس تازهای به متن سریال داده و روایت آن را تضعیف کرده است. کیفیت تا زمانی که قسمت های جدید سریال را دیدم با این جمله که سریال سروش سلیقه ای است کاملا مخالف بودم. «خوب» یا «بد» بودن یک فیلم یا سریال، ربطی به «سلیقه» یا «علاقه» ندارد. اکنون، اگرچه من هنوز استفاده از چنین عبارتی را دوراندیشانه نمی دانم، اما بهتر می توانم منظور پشت آن را درک کنم.
* دو «تموم شد…» سریالی پیش از این بود که جان خود را فدای خنده تماشاگران کرد. موفق بود؟ البته که نه. لازم بود بیش از نیمی از سریال را پشت سر بگذاریم تا در نهایت لحظه ای را تماشا کنیم که «تمام شد…» تردیدهایش را کنار می گذارد، از شوخی های متوسط دست می کشد و سر اصل مطلب می رود: جمع شدن جذاب ترین شخصیت های داستان در کنار هم. آن هم برای سفر
سه. می گویند در سفر باید مردم را بشناسی. همه با این جمله موافق نیستند که من می خواهم کاربرد آن را به مرزهای گسترده تری تعمیم دهم: شخصیت های «مگه تموم…» را وقتی سفر آنها را تماشا کنیم، خواهیم شناخت! رسولی (محمد نادری) و کاظم (احسان منصوری) کنار گذاشته میشوند و بقیه شخصیتها به دو دسته تقسیم میشوند و به سفری نسبتاً طولانی میروند: یکی برای ارتباط دوباره با عشق قدیمی و دیگری برای یافتن عشق جدید. مهم در هدف آنها از سفر نیست، بلکه در خود سفر است. جایی که سریال می تواند در نهایت افق های خود را گسترش دهد و از مکان های ثابت خود دور شود. مهم نیست مقصد «وقتی تمام شد…» کجاست; چه اصفهان زیبا باشد چه جنوب زیبا. آرزو دارم این شخصیت ها را در حال سفر، کاوش و قدم زدن تا آخرین قسمت ببینم.
* چهار. محیط های بکر و عجیب به کار رفته در این چند قسمت به تعمیق تعامل بین شخصیت ها کمک کرده است. پیاده روی شهرام (کاظم سیاحی) و مرجان (بهار کاتوزی) لحظات زیبایی را رقم می زند.
* پنج. تور نیما و آزیتا هم همینطور. هر چند قسمت از سریال گذشته باشد و وارد شبکه های اجتماعی شوید، موقعیت یا سکانسی از «مگ تموم…» را می بینید که به خاطر تماشای مجدد دکتر افشار، اصطلاحات «ویروسی» شده است. و منشی بامزه اش یک بار به خاطر حبیب محبوبش و دوستانش و یک بار به خاطر شوخی خنده دار که “تموم شد؟” او این کار را با مفهوم “بهترین دوست” انجام می دهد. کاظم جدی است و زیاد خنده دار نیست و چون نیما کاظم را بهترین دوستش معرفی کرده گریه می کند! دست روی شوخی گذاشتند و گروه جذابی درست کردند.
امیدوارم نیسان بلو 2 یاد بگیرد و به جای اینکه موسیقی دیژتیک خود را به جدیدترین موسیقی های ترند اینستاگرام تغییر دهد، مسیری شبیه به «مگ تموم…» در پیش بگیرد. امیدوارم در پست بعدی نوشته هامان درباره «آیا تمام شد… که به احتمال زیاد پایان سریال نیست، اینجا بنویسم که «نیمه دوم سریال اصالت خود را حفظ کرد. حتی اگر چنین اتفاقی نیفتاد، حداقل می توان گفت «تموم شد…» به روزهای میانی عمرش برنگشت. من علاقه ای ندارم که هر چه سریال در این چند قسمت بوده، پنبه ای باشد، باید دیده شود.
یکی از کاربران اینستاگرام به نام نسیم متنی متفاوت درباره بخشی از سکانس پایانی سریال «مگه تموم عمر چند تا بهاره» منتشر کرد که در ادامه می خوانید:
این سکانس جذاب را در زیر ببینید:
واکنش کاربران به پخش «مگه تموم عمر چند تا بهاره» به بهانه پایان پخش این سریال را بخوانید:
منبع: بهترین ها
