بعدی- چهارشنبه 15 اسفند 1404 مصادف با هفتمین روز از ماه مبارک رمضان است. روزی که بهترین ها را از خدا بخواهیم.
دعای این روز بر چهار اصل اساسی استوار است. در این دعاها برای خدا می خوانیم.
متن دعای روز هفتم
خدایا مرا در این روز برای روزه و نمازش یاری کن.
و مرا از خطاها و گناهانش در امان بدار،
و همواره یاد خود را به من عطا کن
بطوفیق یا هادی المزدلین.
اول؛ تمرین در مسیر ماندن
انسان می پذیرد که در مسیر غایت الهی تنها اراده فردی کافی نیست. روزه گرفتن، شب گذراندن به عبادت و پرهیز از خطا، هر سه نیاز به نوعی حمایت دارند، یعنی توفیقی که خداوند به بندگانش می دهد. بنده همچنان از خدا می خواهد که او را از لغزش هایی که ممکن است تبدیل به عادت شود دور کند. در واقع رمضان هدیه خداوند برای شکستن این زنجیره عادت است.
دوم؛ ذکر مداوم راهی برای آرامش
ذکر پیوسته، آرام بخش دل پریشان است. وقتی انسان در میانه فشارهای زندگی است و نگران آینده است، یاد خدا تنها چیزی است که به او تعادل می دهد. اما این ورزش نباید محدود به ماه رمضان باشد، بلکه باید دائمی باشد.
سوم، شب هایی که سرنوشت را می سازند
شب های ماه رمضان فرصتی است برای خلوت صادقانه و مستقیم با خدا. فرصتی که در طول سال کمتر پیش می آید. بیدار شدن در سحر یعنی انسان حقیقت را در سکوت شب می یابد.
چهارم؛ درهای هدایت همیشه باز است
جمله «یا هادی المزلین» یادآور امید است. یعنی حتی اگر انسان در گذشته دچار لغزش شده باشد، ماه رمضان فرصت بازگشت به راه الهی است.
سرانجام دعای روز هفتم نشان می دهد که راه الهی بر چهار چیز استوار است; کمک در عمل، دوری از خطا، یاد خدا و امید به هدایت. در واقع غفلت نکردن از امید و رحمت خداوند باعث نجات بنده است.
