احمد زیدآبادی روزنامه نگار در کانال تلگرامی خود نوشت: هر بلایی باید ما را به خودمان برساند نه اینکه خودمان را گم کنیم.
به خود آمدن در اثر بلا مانع از تکرار آن می شود و از دست دادن خود در اثر آن راه را برای تکرار آن هموار می کند.
شخصی گفت؛ الان برای من تنها مسئله این است که «می روند»، بعدش چه می شود، مهم نیست!
این نوع گفتار نشانه از دست دادن خود در اثر فاجعه است.
برای جامعه بشری، آنچه واقعاً مهم است «بُعد» است. زندگی کشورها و ملت ها و فرزندان آنها همگی به “آینده” بستگی دارد. اگر قرار است «بعدا» قربانی «قبل» شود، بهترین راه این است که خودمان را در دریا غرق کنیم!
فیلم هایی از پدر و مادر داغدیده به خصوص پدر سپهر در فضای مجازی دیدم که عظمت روح و وجود فوق العاده آنها را نشان می داد. بعدا زنگ می زدند.
چنین افراد گمنامی از بسیاری از افراد مشهور داناتر و بزرگتر هستند و می توانند الگوی جامعه باشند.
اینها عاشقان و دلسوزان واقعی مردم و کشور خود هستند، نه کسانی که به قول وریا غفوری در ساحل امن نشسته اند و با خون جوانان این کشور دست به کار سیاسی و تجارت زده اند!
