یک سال از واگذاری ایران خودرو به بخش خصوصی می گذرد. انتقالی که با سوالات و شبهات زیادی همراه بود.
آیا مدیریت جدید توانسته به وعده ها عمل کند و در عمل به نگرانی های مخالفان واگذاری پاسخ دهد؟
اولین نگرانی مخالفان واگذاری: افت تولید
اتفاقی که در عمل رخ داد: در شرایطی که کل صنعت خودرو 11.4 درصد کاهش تولید را تجربه کرد، ایران خودرو با رشد 12 درصدی به 517 هزار دستگاه رسید و 98 درصد برنامه ها را محقق کرد. سهم بازار این گروه در خودروهای سواری و تجاری به 58 درصد و در خودروهای سواری به 63 درصد رسید
دومین نگرانی مخالفان واگذاری: عقب ماندگی ها و صف های طولانی
اتفاقی که در عمل افتاد: «دو صف» ثبت نام و تحویل سال ها نماد ناکارآمدی بود. اما تعهدات معوقه تقریباً به صفر رسید که در سالهای گذشته بی سابقه بود.
سومین نگرانی مخالفان واگذاری: کیفیت
اتفاقی که در عمل افتاد: ایران خودرو در زمان مدیریت بخش خصوصی، 20 مشکل RIRA و 6 مشکل مزمن تارا را برطرف کرد. مدت گارانتی خودروها با اعتماد به ارتقای کیفیت افزایش یافت، خودروهای دارای نقص موتور یا گیربکس به طور کامل تعویض شدند و جرائم دیرکرد 56 درصد کاهش یافت.
این سه محور تنها بخشی از تصویر هستند. توسعه محصولات ترکیبی، مسئولیتهای اجتماعی در بحرانها و بازتعریف رابطه با تامینکنندگان نیز در این مجموعه دیده میشود.
سوال کلیدی: آیا این یک بهبود موقت است یا یک تغییر عمیق؟
در چهار دهه گذشته، مدیران صنعت خودروسازی دولتی برنامههای سیاسی و غیرتجاری را اجرا میکردند که اغلب به نفع شرکت نبود. انتصاب توسط دولت ابتکار عمل را از آنها می گیرد و هر تغییری در بوروکراسی طولانی مدت بی اثر خواهد بود. با تغییر دولت و وزارتخانه ها دوباره سیاست ها تغییر کرد. از سوی دیگر مدیریت جدید ایران خودرو با تفویض اختیار، چابکی و انعطاف به بازار، سرعت عمل را به سرمایه اصلی تبدیل کرد.
ناظران بر این باورند که این توسعه آغاز یک تحول اساسی است، اما پایداری آن باید در برابر نوسانات اقتصادی و طولانی مدت ثابت شود.
