محمدعلی فیاض بخش، تحلیلگر و پزشک سیاسی در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت:
سخنان اخیر یکی از مسئولان وزارت اقتصاد در تمسخر نحوه عزاداری جمعی از بازماندگان آن مرحوم مصداق غم انگیزی از نفرت پراکنی بود. در شرایطی که تمام تلاش ها حداقل در بعد روانی و اجتماعی باید در جهت کاهش آلام طرفین باشد، فردی ناشناس، اما مسئول، بی پروا چنین سخنانی را بر زبان می آورد و در مقابل واکنش اعتراض آمیز دیگران به سخنانش، همچنان به سخنان درشت ادامه می دهد. نمی کند
در خبری تایید نشده شنیده شد که وزیر محترم اقتصاد دستور برکناری وی و رسیدگی به عواقب این سخنان را صادر کرده است. خیلی خوبه! اما تجربه زیسته ما این است که این اخراج ها با سر و صدا و نصب بعدی آن فرد در موقعیت دیگری بدون نویز انجام می شود.
چنین صاحب منصبانی نه درکی از همدلی و نه درکی از بحران دارند و در نتیجه هیچ احساس مسئولیتی در قبال حرف زدن زیاد و اظهارات نسنجیده ندارند. آنچه آنان را در این سخنان، پشیمان و عاری از هرگونه عنایتی در شکوه مقام خود می کند، ماندگاری جایگاهشان است و بس.
ای کاش یک مسئول اقتصادی مثل این شخص حداقل تا این حد از حساسیت موقعیتش درک می کرد که جرقه بحران اخیر اقتصادی بود و به سهم خودش و بنا به مقتضیات سمتش خواسته یا ناخواسته در شعله ور شدن آن شرکت می کرد.
اما می دانید مشکل از کجاست؟ در یک موضوع ساده: درک ریشه و توانایی حذف آسیب از شاخه ها!
نظریه های پیشنهادی جامعه شناسی در زمینه بحران های اجتماعی از نوع خیابانی همگی در یک چیز اتفاق نظر دارند: این بحران ها دوام ندارند. حداقل در شکل خیابانی اش. مهم نیست چه کسی در هر دو طرف داستان ایستاده است. مهم بی ثباتی فرم داستان است. حال اگر عده ای با فروکش این نوع بحران، دوباره خاکستر را دور بریزند و شعله های آتش را شعله ور سازند، مانند طعمه طلبانی هستند که دیر رسیده اند و به دنبال لقمه ای از باقیمانده طعمه هستند.
