با شروع جنگ و افزایش تنش های نظامی، بسیاری انتظار تکرار تجربیات قبلی و خروج موجی از شهروندان از تهران را داشتند. اما بررسی ها نشان می دهد که برخلاف دوره های بحرانی قبلی، این بار پایتخت با موج شدید تخلیه جمعیت مواجه نشده است.
به گزارش اختیونیوز، فشارهای اقتصادی در این شرایط تاثیری نداشته است. افزایش هزینه های زندگی و نگرانی از ثبات درآمد باعث شده بسیاری از خانوارها کمتر به گزینه هایی مانند خروج موقت از تهران و پرداخت هزینه های اضافی برای اقامت در شهرها فکر کنند. برای بخش بزرگی از خانوارها، مدیریت هزینه های جاری و حفظ ثبات مالی به اولویت اصلی تبدیل شده است.
اجاره ویلا و سوئیت در اطراف تهران نیز برای بسیاری از خانوارها گزینه گرانی است. حتی ارزان ترین ویلاها و سوئیت های کوچک در مناطق نزدیک به پایتخت مانند رودهن، شهریار، دماوند و پردیس نیز حداقل شبی بین 1.3 تا 1.5 میلیون تومان قیمت دارند. اقامتگاه های معمولی و ویلاهای متوسط با امکانات بیشتر بین 2.5 تا 4.5 میلیون تومان و ویلاهای بزرگ یا مجلل حتی بیش از شبی 7 میلیون تومان قیمت دارند.
برای مقایسه، یک خانواده کارگر متاهل با فرزندی که حداقل حقوق آنها حدود 15 میلیون تومان است، ده شب اقامت در ارزان ترین ویلاهای نزدیک تهران حدود 13 تا 15 میلیون تومان و ویلاهای متوسط یا بزرگ این رقم را به 25 تا 45 میلیون تومان افزایش می دهند. رقمی که حتی بیش از دو تا سه برابر حقوق ماهیانه آنهاست. این مقایسه نشان میدهد که گزینه خروج موقت از تهران و پرداخت هزینههای اضافی برای اقامت کوتاهمدت برای بخش بزرگی از خانوارهای مزدبگیر عملا غیرممکن است.
شرایط مشابهی در شمال کشور وجود دارد. بررسی ها نشان می دهد که حداقل هزینه اجاره ویلا در روستاها و شهرهای استان مازندران بین 1 میلیون و 500 تا 2 میلیون تومان است. حتی اقامت کوتاه مدت چند شبه بخش قابل توجهی از درآمد ماهانه بسیاری از خانوارهای حقوق بگیر را می خورد.
برای یک خانواده کارگر متاهل و دارای فرزند، ده شب اقامت در یک واحد ارزان قیمت حدود 15 تا 20 میلیون تومان است. رقمی که معادل یک به بیش از یک حقوق ماهانه آنهاست و نشان می دهد که پرداخت هزینه اضافی برای خروج موقت از تهران برای این دسته از خانوارها عملی نیست.
