مایکل وایس، روزنامهنگار معروف آمریکایی نوشت: از یک تفنگدار بازنشسته آمریکایی که با عملیات آبی خاکی آشنا بود درباره استقرار یک واحد اعزامی دریایی (MEU) در جزیره خارگ پرسیدم.
به گزارش «میهن تجارت»، وی افزود: برخلاف ادعای ترامپ مبنی بر اینکه این یک «مانور نظامی ساده» بوده، این را به من گفته است.
پیاده شدن از دریا ذاتاً مخاطره آمیز است و حتی در بهترین شرایط ممکن است مشکلات زیادی ایجاد شود. تفنگداران دریایی حتی تجهیزات خود را در طول تمرینات از دست داده اند، مانند زمانی که یک تانک آبرامز در حین تمرین در سواحل اسپانیا در دهه 2010 غرق شد.
فرود آبی خاکی در خارج از کشور در اختیار ایالات متحده است، اما به چه قیمتی و با چه هدفی؟ پس از اینکه تفنگداران دریایی راه خود را به ساحل نبرد کردند و هدف را تصرف کردند، در جزیره ای با پوشش محدود و بسیار نزدیک به ایران دشمن خواهند بود. تفنگداران دریایی تا کی می توانند این جزیره را زیر بمباران نگه دارند؟ تا زمانی که باید حذف شوند؟
در مورد ریسک، من عملیات آبی خاکی را شبیه عملیات هوابرد می دانم. بیشتر اینها به مزیت تاکتیکی سرعت و غافلگیری بستگی دارد.
چیزی که مارینرز با آن دست و پنجه نرم می کند این است که همه می دانند که در حال آمدن هستند. و مکان های محدودی برای پیاده شدن وجود دارد. این نیاز به مسیر درست، جزر و مد مناسب و غیره دارد. ایرانی ها این را درک می کنند و برای آن برنامه ریزی خواهند کرد.
منطقی است انتظار داشته باشیم که آنها سعی کنند به ناوگان حمل و نقل در مسیر حمله کنند، به کشتی ها در حین تخلیه حمله کنند، کشتی ها را هنگام حرکت از یک کشتی به ساحل دیگر مورد حمله قرار دهند و هنگامی که از ساحل به اهداف خود حمله می کنند به سربازان حمله کنند.
زمانی که تفنگداران به هدف خود برسند، در آنجا نیز مورد حمله قرار خواهند گرفت، زیرا ایران و هر طرف دیگری که در درگیری علاقه مند است، دقیقاً می داند تفنگداران در کجا هستند.
ما همچنین 13 سال از عملیات رزمی بزرگ در جنگ علیه تروریسم (GWOT) فاصله داریم. هنوز هم جانبازان در سطوح میانی و عالی هستند، اما اکثر نیروهای جانباز اکنون رفته اند. و اکنون نیروها تازه کار هستند.”
