یوسف مزیکیان، پسر و مشاور رئیس جمهور در کانال تلگرامی خود نوشت:
بیست و پنجمین روز جنگ
سلام دوستان
امروز در خانه ماندم و جایی نرفتم. تلویزیون هم نگاه نکردم. خبری ندارم گزارش کنم بی خبر از دنیا در یک گروه مجازی با دوستان گفتگوی متنی داشتیم. من کمی سودوکو حل کردم. کمی استراحت کردم.
به نظر می رسد در برخی از صفحات مجازی شایعاتی مبنی بر اینکه «یوسف مجیکیان به پدرش برای استعفا فشار آورده اما سپاه اجازه نمی دهد» به گوش می رسد. صفحات دیگر نیز مطالب مشابهی را روز گذشته منتشر کرده بودند. دو نکته را می خواهم بگویم تا تصویر شرایط در ذهن دوستان روشن شود:
1- در طول بیست و پنج روز جنگ فقط یک بار پدرم را دیده ام. بنابراین، همه چیز در مورد فشار من بر رئیس جمهور اساساً بی معنی است.
2- من هم مانند سایر افراد اخبار را از رسانه ها دنبال می کنم. اطلاعی از اخبار مخفی و پشت پرده ندارم.
3- اطلاعات و اخبار محرمانه هیچ فایده ای برای من ندارند، بنابراین برای من جذابیتی ندارند.
می خواهم کمی با صدای بلند فکر کنم. فکر می کنید الان اخبار محرمانه کشور چیست؟
1- محل قرارگیری شخصیت ها
2- محل قرارگیری موشک ها و پهپادها
3- مقدار و تعداد موشک
موارد 1 و 2 چه مزایای دیگری دارند؟ وقتی چیزی برایم مهم نیست چرا باید کنجکاو باشم؟ حتی اگر به من می گفتند ده دقیقه هم یادم نمی آمد.
گاهی 5 بار به همان آدرس می روم و بار ششم باید دوباره آدرس را بپرسم. اما من دوست دارم مورد سوم را بدانم. چرا چون من فکر می کنم سرنوشت جنگ بستگی به این دارد که تا چه زمانی بتوانیم موشک شلیک کنیم.
پس چگونه می توان این اطلاعات را پیدا کرد؟ بدون اطلاع از تعداد موشک ها، با کنار هم گذاشتن سخنان فرماندهان نظامی و بیانات رهبری و اخبار حملات ایران به اسرائیل و… یعنی آنقدر موشک داریم که ماه ها با این جریان مبارزه کنیم. خب بسه من به چیزی بیشتر اهمیت نمی دهم
هر چیز دیگری که برخی افراد فکر می کنند مخفی است، سابقه پنهان کاری دارد. مثلا اینکه آقای ذوالقدر قرار است دبیر شورای عالی امنیت ملی شود، ممکن است تا دو روز محرمانه باشد. بعد اعلام می کنند و همه می فهمند. زودتر دانستن این خبر چه فایده ای دارد؟ هیچی! فقط برای بعضی ها مهم است. آنها فکر می کنند مهم هستند زیرا چیزی را می دانند که دیگران نمی دانند.
دانستن چیزی که دیگران نمی دانند فقط در صورتی ارزش دانستن دارد که این دانش مفید باشد. و در بیشتر مواقع چیزی که آنها محرمانه می پندارند به هیچ وجه ضرری ندارد.
حضرت علی علیه السلام در خطبه 193 در وصف پرهیزگاران می فرماید: «متقین گوش خود را وقف شنیدن و فراگیری دانشی می کنند که به دردشان می خورد». وَ وَ قفوا عَسْمَعَّمْ على الْعلمْ النَّفعِي لهُمْ يعنى آموختن و دانستن چيزى كه كمكى نمى كند، بيهوده و اتفاقاً ناخوشايند است.
خداوندا به همه ما توفیق عنایت فرماید که عمری را صرف یادگیری چیزی کنیم که باعث رشد و تعالی ما شود و حالمان را بهتر کند.
