روزنامه اعتماد نوشت: در روزهایی که جامعه درگیر بازتاب های ماه مبارک رمضان و جنگ پس از رمضان است، شورای شهر تهران در پاسخ به انتظارات برخی چهره های شناخته شده تصمیم به تغییر نام خیابان علی دایی گرفته است. اقدامی که می توان از آن به عنوان «واکنش شبه تنبیهی» یاد کرد.
اما سوال اساسی این است که آیا چنین تصمیماتی در راستای تقویت وحدت ملی و جنگ رسانه ای کشور اتخاذ می شود یا ناشی از نوعی شتاب زدگی و دوری از مصلحت اندیشی است؟
در روزهای اخیر شاهد انتقادات رسانه ملی علیه علی دایی بودیم و برخی دیگر از چهره های فرهنگی و هنری در معرض موجی از هجمه ها قرار گرفتند.
معنای و ثمره این حملات در این شرایط حساس چیست؟ چرا صبور نباشیم و درک عمیق تری از وضعیت به دست نیاوریم؟ آیا این عجله در طرد مردم و کم صبری نشانه کوته نظری نیست؟ و چرا رسانه ملی گاهی فرصت هایی را در اختیار افراد احساسی و کم تجربه قرار می دهد که حرف هایشان ناخواسته باعث افزایش شکاف های اجتماعی می شود؟
برخی از مردم شکایت دارند; اما شاید این شکایات نیاز به زمان داشته باشد تا به همنشینی تبدیل شود. با برچسب زدن و تنبیه رسانه ها این فرصت را از آنها نگیریم.
نکته قابل تامل دیگر این است که پس از موضع گیری چهره های مشهور هنری، ورزشی و سیاسی در حمایت از مقاومت مردم ایران، باید مورد تشویق و استقبال قرار گیرد. نه اینکه از فرصتی برای حل مشکلات و ادعای خودش استفاده کرد و طعنه زد که دیر موضع گرفتی و دیدی حق با ماست؟! ادامه این رویه در عمل چیزی جز فراهم کردن زمینه برای نوعی جنگ روانی علیه خودمان نیست. نوعی خودآزاری که نتیجه آن نه تقویت همبستگی ملی، بلکه افزایش کدورت و بستن راه بازگشت برای بسیاری از افرادی است که هنوز می توانند در کنار مردم باشند. این گونه برخوردهای عجولانه و خشونت آمیز به جای حل مشکل، به تعمیق شکاف های اجتماعی دامن می زند و فضای لجاجت و سوء تفاهم را بیشتر می کند.
در شرایطی که کشور بیش از هر زمان دیگری به همدلی و همگرایی نیاز دارد، نباید با رفتارهای عجولانه و قضاوت های زودهنگام میدان را طوری ترتیب دهیم که گویی در زمین دشمنان این سرزمین بازی می کنیم. افراط گرایی و تنگ نظری نه تنها کارساز نیست، بلکه ناخواسته به همان هدفی دست می یابد که بدخواهان به دنبال آن هستند: افزایش شکاف ها و شکستن سرمایه های اجتماعی. بسیاری از منتقدان و شاکیان با وجود همه دلخوری ها هنوز دلشان در این سرزمین است. هنر برنامه ریزی این است که راه بازگشت و همراهی را برایشان باز نگه داریم، نه اینکه با برچسب زدن و تحت فشار گذاشتن آنها را در صفی قرار دهیم که هرگز قصد ایستادن در آن را نداشته اند.
