این ادعا این روزها بازتاب گسترده ای دارد: «رادارهایی که ایران در منطقه منهدم کرده است، نه تنها رادارهای موشکی و ضدهوایی نظامی بودند، بلکه برخی از آنها به اصطلاح رادارهای هواشناسی برای حذف ابرهای باران زا در منطقه جغرافیایی ایران بودند.
ایران در دفاع از حمله مارس 1404 تا آوریل 1405 در بحرین، قطر و سایر کشورهای خلیج فارس، رادارهای نظامی آمریکا را در “کشورهای جنوبی خلیج فارس” منهدم کرد. اهداف «رادارهای موشکی و ضد هوایی نظامی» شامل رادار هشدار اولیه AR-327 و رادار دفاع موشکی بالستیک AN/FPS-132 است.
مهدی زارع، استاد دانشگاه می گوید: در بحرین رادار سه بعدی هشدار زودهنگام دوربرد “AR-327” در سایت جبل الدخان مورد اصابت پهپاد قرار گرفت و منهدم شد. در قطر، رادار هشدار اولیه AN/FPS-132 بلوک 5 که یکی از اجزای حیاتی شبکه دفاع موشکی بالستیک است مورد اصابت قرار گرفت.
این حمله خسارت قابل توجهی به بار آورد و یک تحلیل آن را “ضربه استراتژیک مهم” علیه یک سیستم 1.1 میلیارد دلاری خواند. علاوه بر این، ایران دارایی های نیروی دریایی آمریکا در کویت، پایگاه هوایی العدید در قطر و سایت های مختلف در اسرائیل را هدف قرار داد. تمام اهداف شناسایی شده زیرساخت های استراتژیک نظامی یا انرژی بودند. در هیچ یک از منابع علمی و گزارشات ادعایی در مورد هدف این رادارها (دفع ابرهای بارانی) وجود ندارد.
وی ادامه می دهد: از سوی دیگر، «دشمن آمریکایی- صهیونیستی» بعدازظهر سه شنبه 10 اسفندماه 1395 «تاسیسات رادار هواشناسی استان بوشهر» را هدف قرار داد که این حمله «خسارات زیادی به تأسیسات راداری و ساختمان اداری آنها وارد کرد و آنها را کاملاً غیرقابل استفاده کرد». هدف اعلام شده نابودی «زیرساخت های خدماتی، فنی و علمی ایران» بود.
برنامه یوتا چیست؟
به گفته زارعی، اواخر اسفند 1395 و در پایان تعطیلات نوروز – فروردین 1405، همزمان با بارندگی شدید باران های غیرمعمول در ایران، یک تئوری توطئه در شبکه های اجتماعی مدعی شد که انهدام اخیر رادارهای آمریکایی در منطقه، ابرها را “آزاد” کرده و باعث بارش شدید باران شده است. این نظریه که به «دزدی ابرها» معروف است، بیش از پانزده سال است که در ایران ترویج می شود که کشورهای دیگر را – که گاهی به همسایگان نسبت می دهند – در خشکسالی ایران مقصر می دانند و به وضوح علت خشکسالی و کم آبی را مداخله خارجی و نه سوء مدیریت داخلی آب می دانند.
این استاد دانشگاه با بیان اینکه ایران هدف عملیات «دفع» باران از سوی دیگران نبوده، بلکه برای مقابله با خشکسالی فعالانه تلاش کرده است، ادامه می دهد: عملیات بارورسازی ابرها برای مقابله با خشکسالی شدید از جمله پاشیدن ذرات یدید نقره به داخل ابرها از طریق هواپیما برای ایجاد باران در برخی نقاط ایران، از جمله در برخی از کشورهای منطقه، مناطق بسیار خشک، از جمله در مناطقی از ایران استفاده شده است. امارات متحده عربی نیز از همین روش استفاده می کنند.
او میگوید در مورد بارورسازی ابرها، برنامههای طولانیمدت در ایالات متحده – مانند برنامه یوتا – با افزایش 3 تا 13 درصدی در تجمع برف زمستانی ناشی از لقاح همراه بوده است. در چین، یک مطالعه افزایش میانگین بارندگی را در حدود 4.84 درصد از رویدادهای لقاح عملیاتی گزارش کرد.
این استاد موسسه بین المللی زلزله شناسی ادامه می دهد: یک طرح فرضی مهندسی زمین وجود دارد که ذرات را به استراتوسفر تزریق می کنند تا نور خورشید را منعکس کرده و سیاره را خنک کنند و به این ترتیب راهی برای حل مشکل گرمایش زمین و اثر گلخانه ای پیدا کنند. . تحقیقات منتشر شده در (2025) نشان می دهد که اگرچه این سمت که در دانشگاه MIT آمریکا تحقیق شده است، می تواند به طور کلی فراوانی خشکسالی جهانی را کاهش دهد، اما می تواند بارندگی را در برخی مناطق کاهش دهد که به طور بالقوه ممکن است خشکسالی را در این مناطق تشدید کند! البته این تحقیق هنوز آزمایشی و مقدماتی است و هنوز اجرا نشده است.
کود دهی با یخ خشک
برخی از برنامهها، بهویژه در اتحاد جماهیر شوروی و بخشهایی از کانادا، خسارتهای حاصل از تگرگ را با بذرپاشی طوفانها کاهش میدهند تا تگرگهای کوچک به جای تگرگ بزرگ و مخرب تولید شود.
زارع با این توضیح ادامه می دهد: در آمریکا برای فرودگاه های مناطق سردسیر مانند دنور و سالت لیک سیتی از کوددهی با یخ خشک برای از بین بردن مه فوق سرد و بهبود دید هواپیماها استفاده می کنند. پروژه طوفان دولت ایالات متحده (1962-1983) نیز با هدف تضعیف طوفان ها از طریق بارور کردن آنها بود. نتایج نشان داد که این برنامه ناکارآمد یا بسیار ناکارآمد بوده و پروژه متوقف شده است.
این استاد دانشگاه تاکید می کند: دستکاری موفقیت آمیز اقلیم هرچند جزئی و موضعی با اثربخشی بارورسازی ابرها برای افزایش بارندگی و برف، با درصد موفقیت پایینی رخ داده است، اما ایجاد خشکسالی های گسترده یا کنترل دقیق و بر اساس تقاضای سیستم های اقلیمی اصلی در حال حاضر از نظر علمی امکان پذیر نیست.
وی با بیان اینکه افزایش بارندگی و برف – بارورسازی ابرها – بارندگی را به طور متوسط 3 تا 15 درصد افزایش داده است و در اغلب موارد موفقیت هایی در محدوده 5 تا 7 درصد گزارش شده است، می گوید: ایجاد خشکسالی عمدی با تزریق آئروسل استراتوسفر (SAI) به منظور کاهش بالقوه بارندگی و توسعه خشکسالی در برخی مناطق در حال حاضر «کاغذی و خشکسالی» نیست. برای ایجاد خشکسالی های بزرگ، هیچ فناوری وجود ندارد که عمدا یا به طور قابل توجهی یک رویداد آب و هوایی در مقیاس بزرگ مانند خشکسالی را تحت تأثیر قرار دهد. لازم به ذکر است که سیستم های اقلیمی بسیار پیچیده تر از سطح مداخلات انسانی فعلی هستند.
منبع: خبرآنلاین
