دیپلماتهای سابق به تایمز گفتهاند که جرد کوشنر، مشاور و داماد دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، و استیو ویتکاف، فرستاده ویژه آمریکا، که به همراه معاون رئیسجمهور جی. به گفته این افراد، این موضوع می تواند اقتصاد جهانی را بی ثبات تر کند.
به گزارش ایسنا، «آرون دیوید میلر» مذاکره کننده سابق خاورمیانه در وزارت خارجه آمریکا عملکرد آنها را شکست خورده خواند و گفت: آنها در دیپلماسی نمره افت می گیرند.
وی با اشاره به سوابق قبلی این افراد – از جمله شکست مذاکرات روسیه و اوکراین و به بن بست رسیدن مذاکرات اسرائیل و حماس – تاکید کرد که این تیم نتوانسته احساس فوریت لازم برای دستیابی به توافق را به طرفین منتقل کند.
میلر افزود: برای موفقیت در مذاکرات باید نوعی توازن منافع بین طرفین ایجاد شود و اگر آمریکا به دنبال خروج از این وضعیت است باید پیشنهادی ارائه کند که ایران احساس کند به چیزی دست یافته است.
یکی از مقامات کاخ سفید اعلام کرده است که ونس، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، ویتکاف و کوشنر به همکاری در این مذاکرات ادامه خواهند داد. با این حال، دیپلمات های باتجربه تاکید می کنند که اگر قرار است مذاکرات از سر گرفته شود، هیئت آمریکایی باید با آمادگی کامل و اهداف روشن وارد شود.
«دیوید ساترفیلد» سفیر سابق آمریکا در ترکیه هشدار داد که بدون تعریف دقیق اهداف استراتژیک – چه در عرصه داخلی و چه در عرصه عمومی – شانس دستیابی به توافق با ایران کاهش می یابد. وی گفت: آمریکا باید به وضوح بداند که در کجا حاضر است امتیاز بدهد و همچنین درک واقع بینانه ای از مواضع طرف مقابل داشته باشد.
کوشنر و ویتکاف قبل از ورود به دولت ترامپ هیچ تجربه دولتی نداشتند. کوشنر که به عنوان فرستاده ویژه صلح خدمت می کند، رویکرد خود را «معامله ای» توصیف کرده و گفته است که باید به جای سخنرانی در جهان، بر منافع مشترک تمرکز کند. او همچنین متهم شده است که زمینه تاریخی را در مذاکرات کم اهمیت جلوه داده است. کوشنر قبلا گفته بود که نیازی به «درس تاریخ» ندارد و بیشتر به نتیجه نهایی توجه دارد.
این دیدگاه باعث ایجاد تردید شده است. میلر گفت که “اجاره یک ساختمان” را با “مذاکره در مورد یک اختلاف تاریخی” مقایسه می کند.
وی در عین حال تاکید کرد که برای مذاکره کننده خوب بودن لازم نیست دیپلمات بود، بلکه باید تاریخ و جغرافیا را دانست.
رابرت آینهورن، یکی از مقامات ارشد سابق وزارت خارجه آمریکا که بین سالهای 2009 تا 2013 در مذاکرات هستهای با ایران شرکت داشت، گفت که برخلاف قراردادهای تجاری – که در آن مذاکرهکنندگان ممکن است قدرت نهایی کردن توافق را در محل داشته باشند – مذاکرات دیپلماتیک در مورد موضوعاتی مانند خلع سلاح هستهای توسط سیاست داخلی طرفها محدود میشود.
وی گفت: مذاکره کننده سر میز باید بررسی کند که افکار عمومی داخلی چه تاثیری بر نتیجه خواهد داشت و در مسائل هسته ای مذاکره کننده بیش از هر چیز با بوروکراسی دولتی و افکار عمومی محدود می شود.
آینهورن همچنین خاطرنشان کرد که مذاکرات قبلی هسته ای ایران یک “فرایند بین سازمانی دقیق و گام به گام” بود که در تمام سطوح حکومتی انجام شد و نقش کارشناسان برای دستیابی به اهداف حیاتی بود.
وی با اشاره به ادعای ترامپ مبنی بر اینکه غنی سازی صفر درصد ضروری است، گفت: غنی سازی صفر دقیقا به چه معناست؟ آیا این به معنای کمبود زیرساخت های مرتبط است؟ آیا این بدان معناست که ذخایر موجود از جمله 440 کیلوگرم اورانیوم با غنای بالا باید صادر شود یا رقیق شود؟ شما به متخصصانی نیاز دارید که ابعاد مختلف این موضوع را درک کنند.»
