در حالی که رقابت های لیگ برتر فوتبال ایران به روزهای سرنوشت ساز خود نزدیک می شود، طرح برگزاری اردوی زودهنگام تیم ملی توسط امیر قلعه نویی به یکی از چالش برانگیزترین مسائل این روزهای فوتبال کشور تبدیل شده است. تصمیمی که بیش از آنکه به انسجام برنامه ریزی کمک کند بر حجم عدم قطعیت ها افزوده است.
قلعه نویی پیش از این در مواضع رسانه ای خود اعلام کرده بود که مشکلی با برگزاری فشرده مسابقات لیگ در اردیبهشت ماه ندارد.
موضوعی که به نظر می رسید همکاری با باشگاه ها و درک شرایط مسابقات را نشان می داد، اما اکنون با ارائه طرحی برای شروع اردوهای تیم ملی در همین بازه زمانی، نشانه هایی از یک تناقض رفتاری آشکار به چشم می خورد. تناقضی که این سوال را ایجاد می کند: اولویت با لیگ است یا تیم ملی؟
برنامه پیشنهادی کادر فنی تیم ملی شامل اردوهایی خارج از تقویم رسمی فیفا است. این تمرینات ابتدا به مدت یک هفته در تهران و سپس به مدت دو هفته در آنتالیا برگزار می شود. این در حالی است که در چنین دوره ای عملا لژیونرها امکان حضور در اردو را ندارند و بخش مهمی از ظرفیت فنی تیم ملی از چرخه آماده سازی خارج می شود. بنابراین کیفیت این اردوها و اثربخشی آنها مورد تردید جدی قرار گرفته است.
رفتار دوگانه سرمربی تیم ملی بیش از هر چیز به فضای تصمیم گیری در فوتبال ایران لطمه زده است. از یک سو حمایت ظاهری از ادامه لیگ و از سوی دیگر طراحی برنامه ای که عملاً با برگزاری مسابقات مغایرت دارد، باشگاه ها را در بلاتکلیفی کامل قرار داده است.
تغییرات اخیر در سازمان لیگ بر پیچیدگی شرایط افزوده است. در حالی که تعلیق لیگ و آغاز اردوهای تیم ملی قریب الوقوع به نظر می رسید، چرخش ناگهانی پست ها و تعیین مهلت برای دریافت نظر باشگاه ها، نشان می دهد که هنوز اتفاق نظر مشخصی در این زمینه وجود ندارد. این وضعیت برنامه های تیم ملی را نیز به حالت تعلیق درآورده است. نه اردوها به طور رسمی آغاز شده و نه لیگ به طور رسمی آغاز می شود.
بدون شک سرمربی تیم ملی این حق را دارد که زمان بیشتری برای آماده سازی بازیکنان داشته باشد تا خطرات در راه جام جهانی 2026 کاهش یابد. اما مسئله اصلی اینجاست که چنین برنامه ای باید در چارچوبی هماهنگ با تقویم فوتبال داخلی و بین المللی طراحی شود. اردوهایی که بدون حضور لژیونرها و در تضاد با برنامه لیگ برگزار می شود، نه تنها کارایی لازم را ندارد، بلکه می تواند منجر به تضعیف دو جبهه باشگاهی و ملی شود.
آنچه امروز فوتبال ایران با آن مواجه است تنها اختلاف نظر در برنامه ریزی نیست، بلکه نشان از نبود استراتژی واحد و منسجم دارد. تصمیمات جزئی و دوگانه بیش از هر چیز به اعتماد عمومی و اعتبار ساختار مدیریتی فوتبال لطمه می زند.
اکنون همه نگاه ها به روزهای آینده و تصمیم نهایی فدراسیون است. تصمیمی که باید تکلیف یکی از مهم ترین دوبل های این فصل را مشخص کند؛ ادامه لیگ یا شروع زودهنگام پروژه تیم ملی. تا آن زمان، فوتبال ایران در حالت تعلیق بین «ادامه» و «توقف» باقی خواهد ماند.
