رئیس سابق اتاق فکر شورای روابط خارجی آمریکا بهترین نتیجه را برای تنگه می گوید [هرمز] پیشنهاد می شود در ازای کنار گذاشتن کنترل ترافیک، به محاصره پایان داده شود. این اقدام متقابل میتواند همراه با پیشنهادی برای بررسی ایجاد یک نهاد حاکم منطقهای برای این تنگه، احتمالاً با اختیار گرفتن عوارض از کشتیهای عبوری از آن، ارائه شود.
به گزارش «میهن تجارت»، ریچارد هاس، رئیس سابق اتاق فکر شورای روابط خارجی آمریکا در تحلیلی نوشت:
در این مرحله، سه گزینه پیش روی دولت ترامپ وجود دارد: تشدید تنش، سرگردانی و مذاکره.
مشکل تشدید (از سرگیری عملیات نظامی) این است که منجر به تسلیم یا تغییر رژیم ایران نخواهد شد. همچنین تنگه را باز نمی کند. در عوض، منابع نظامی محدود و رو به کاهش آمریکا را مصرف خواهد کرد. علاوه بر این، مجموعه اهداف باقی مانده برای ارتش ایالات متحده ضعیف است. حمله به تنها هدفی که میتواند وضعیت را تغییر دهد – زیرساختهای انرژی ایران – باعث حملات ایران به زیرساختهای انرژی و آب همسایگانش میشود و بحران را به فاجعه تبدیل میکند.
سرگردانی سیاستی است که ما را با وضعیت موجود رها می کند. اشکال آشکار آن بسته ماندن تنگه است که منجر به تشدید بحران اقتصادی می شود. این میهن تجارت تنها زمانی معنا پیدا می کند که باور داشته باشید که توانایی ما برای تحمل پیامدهای یک تنگه بسته بیشتر از ایران است.
سرگردانی همچنین ایالات متحده را ملزم می کند که خط قرمزهای ایران را در مورد برنامه هسته ای خود اعلام کند. واشنگتن به تهران سیگنال می دهد که اقدامات خاصی از سوی آنها منجر به حملات نظامی به زیرساخت های مرتبط با هسته ای خواهد شد. مشکل این است که در غیاب بازرسی ها، دانستن آنچه در جریان است دشوار خواهد بود – و حملات نظامی می تواند به تشدید سریع تنش و بازگشت گسترده تر به خصومت ها منجر شود.
گزینه سوم فشار برای توافق است. همیشه این خطر وجود دارد که انجام این کار نشانه ضعف تلقی شود و رهبران ایران مطالبات خود را افزایش دهند. با این حال، این کم ضررترین گزینه است. مذاکرات دیپلماتیک عمدتاً به دو موضوع خلاصه می شود. اولی تنگه هرمز است که بسته شدن آن باعث هرج و مرج در اقتصاد جهانی و توانایی جهان برای تغذیه خود شده است. دیگری آینده برنامه هسته ای ایران است.
بهترین نتیجه برای این تنگه ارائه پیشنهاد پایان دادن به محاصره در ازای کنار گذاشتن کنترل ترافیک است. این اقدام متقابل میتواند همراه با پیشنهادی برای بررسی ایجاد یک نهاد حاکم منطقهای برای این تنگه، احتمالاً با اختیار گرفتن عوارض از کشتیهای عبوری از آن، ارائه شود.
من درک می کنم که این اصل عبور آزاد را به خطر می اندازد و یک سابقه وحشتناک برای سایر آبراه ها ایجاد می کند، اما باید اشاره کنم که ایالات متحده ممکن است پشت فرمان نباشد. این غیر واقعی است که فکر کنیم می توانیم به حالت قبل برگردیم. ما اهرم زیادی نداریم. پست های جنگ طلبانه ترامپ در شبکه های اجتماعی دیگر معتبر نیستند و همانطور که گفته شد، از سرگیری خصومت ها دستاورد نظامی چندانی نخواهد داشت، بلکه کل منطقه را در معرض خطر قرار می دهد.
با یا بدون توافق بر سر این تنگه، یک کانال 24 ساعته بین ایالات متحده و ایران (و احتمالاً سایرین) برای مدیریت ترانزیت از طریق این تنگه مفید خواهد بود. این به کاهش احتمال حوادث ناخواسته کمک می کند.
