احمد زیدآبادی، تحلیلگر مسائل سیاسی در یادداشتی با عنوان گفتگوی کوتاه با رئیس قوه قضائیه در کانال تلگرامی خود نوشت:
بسیاری از ما شرایطی را که جنگ به وجود آورده کاملاً درک می کنیم. از تهدیدها، توطئه ها و فشارهای همه جانبه علیه کشور غافل نیستیم. خشم و غضب ناشی از ترور مقامات عالی کشور را در بین عموم مردم درک می کنیم. به همین دلایل، مقاومت خود را در برابر فشارهای زندگی به شدت نشان می دهیم و به امید خدا، با صبر و شکیبایی بسیار خطرناک عمل کرده ایم، تا خدایا با صبر و شکیبایی خطرناک این کار را دریابیم. زمان شیرین
در بحبوحه این بحران بیسابقه، از تک تک مسئولان انتظار میرود که بر خشم خود غلبه کنند، راه بخشش و مدارا را در پیش بگیرند و با دقت عمل کنند و صحبت کنند. در این میان به ویژه رئیس قوه قضائیه که نهادش «عدالت» نامیده می شود، بیش از سایر مسئولان باید خویشتن داری، صلابت و احتیاط را از خود نشان دهد و آیه شریفه «الذین انفاق فی یمن الناس» ذکر یومیه او را بنمایند.
تجربه من می گوید تا زمانی که اطلاعات کافی در مورد جزئیات یک پرونده وجود نداشته باشد، نمی توان در مورد حکم صادر شده قضاوت عادلانه ای داشت و بنابراین قصد ندارم در اینجا در مورد ماهیت احکام اعدام این روزها قضاوت کنم. اما همه می دانیم که شرایط جنگ زمان مناسبی برای صدور حکم حداکثری مجازات، با ماهیت امنیتی و سیاسی نیست و قضاوت عادلانه شرایط صلح و امنیت خاص خود را می طلبد.
اینکه آقای محسنی اژی می گوید این خواست «مردم» است اصلا قابل قبول نیست زیرا اگر گروهی یا حتی همه مردم بخواهند حکم خاصی صادر کنند، هیچ حکم قانونی، اخلاقی و شرعی اجرای اراده آنها را توجیه نمی کند. با هر تعریفی از این کلمه، مردم می توانند مطالبات و نظرات خود را مطرح کنند، اما نمی توانند با توجه به نوسانات وضعیت فعلی خود، خواستار تغییر معیارهای شناخته شده عدالت شوند.
قضاوت بر اساس عدالت بر اساس شفقت است و اگر عده ای خوششان نمی آید مشکل آنهاست نه معیارهایی که خداوند برای قضاوت قرار داده است. جنگ رنج های زیادی دارد، اما تحت هیچ شرایطی نباید بر «انسانیت» ما تأثیر بگذارد. این بزرگترین آزمون و مصیبت جنگ برای ملت هاست.
از این جهت ملا علی در مورد شرایط قضاوت و شخص قاضی سخت گیر بوده است که می فرماید: «از بین رعایای خود بهترین را برای قضاوت انتخاب کنید؛ کسی که او را در امور مختلف دچار مشکل نسازد، در برخورد مخالفان او را عصبانی نکند، بر خطاهای خود اصرار نکند، وقتی خطای او رفع نشود، خطای او را به صراحت برگرداند، او را به قضاوت برگرداند. در فهم مطالب به تحقیق مختصر اکتفا نمی کند، در مورد شبهات احتیاط بیشتری می کند و به دلیل و مدرک و دلیل اصرار می ورزد، از ارجاعات مکرر پیرامون دعوا خسته نمی شود، در کشف حقایق، صبورتر و به موقع تر است و در انشاء حکم باید بیشترین مصمم را به خرج دهد.
