هزینه بالای سوخت صنعت سنتو ژاپن را تهدید می کند. صنعتی که مدت هاست رو به افول بوده اما همچنان یک شریان اجتماعی حیاتی برای سالمندان تنها و منزوی این کشور محسوب می شود.
به گزارش «انتخاب» به نقل از نیویورک تایمز، در ادامه این مقاله آمده است: خانواده یوشیکو کوداما 138 سال است که یک حمام عمومی سنتی را در شهر کوهستانی ناگانو در ژاپن اداره می کنند.
این تجارت از چندین جنگ جهانی، پنج امپراتوری و سه زلزله فاجعه بار جان سالم به در برده است. اما درگیری ها در ایران در آستانه تعطیلی «سنتو» او (به نام این مؤسسات معروف ژاپنی) است.
گرم کردن آبی که از شیرهای خانم کوداما سرازیر می شود به 2000 لیتر نفت سنگین در ماه نیاز دارد. و افزایش سرسام آور قیمت نفت در نتیجه جنگ، خانم کودامای 87 ساله را به این سوال واداشته است که آیا می تواند به کسب و کاری که قبلاً برای حفظ آن تلاش می کرد ادامه دهد یا خیر.
این یکی از پیامدهای متعدد و رو به رشد تصمیمات اتخاذ شده در واشنگتن، تل آویو و تهران است و در سراسر جهان بازتاب دارد. خانم کوداما می گوید: «اگر قیمت نفت دوباره بالا برود، واقعاً باید آن را تعطیل کنم.
سنتوها به عنوان یک لنگر اجتماعی در زندگی ژاپنی برای نزدیک به هزار سال خدمت کرده اند. در این محلهها – که اغلب با پردههای نیلی امضا شده با حرف “U” به معنی “آب گرم” مشخص میشوند – ساکنان چند دلار برای شستشو و غوطهور شدن در وانهای عمومی میپردازند.
اما این صنعت در دهه های اخیر رو به افول بوده است. به دلیل کمبود مزمن جانشین، افزایش حمام های خصوصی در خانه های جدید و رقابت با اسپاهای مدرن پر از امکانات. در حال حاضر، افزایش هزینه های سوخت تهدیدی برای ورشکستگی چند اپراتور باقی مانده است.
خانم کوداما بیش از شش دهه است که حمام خانواده آنها را اداره می کند. او هر روز ساعت 13 از یک کوچه سنگفرش شده باریک به سمت دیگ بخار می رود تا مشعل را روشن کند. تا ساعت 2 پشت شیرها است و وان های عمومی را پر می کند. تا ساعت 3، زمانی که آب به بیش از 40 درجه سانتیگراد خنک شد، مشتریان او شروع به آمدن می کنند.
خانم کوداما گفت که هرگز چنین فشاری را تجربه نکرده است. وی با اشاره به بحران انرژی سال 73 گفت: این بدتر از شوک نفتی است. زمانی که تحریم نفتی به رهبری اعراب قیمت ها را به شدت افزایش داد و روش مصرف انرژی را در بسیاری از نقاط جهان تغییر داد.
در اواسط قرن بیستم، بیشتر سنتوس ها از چوب به دیگ های گاز و نفت سوزانده شدند. در توکیو، حمام ها معمولا از گاز شهری استفاده می کنند، اما برای سنتوهای منطقه ای، نفت استاندارد است. به گفته انجمن ملی سنتو ژاپن، از زمان آغاز جنگ نه هفته پیش، قیمت نفت افزایش یافته است و هزینه های صاحبان حمام را تا 50 درصد افزایش داده است.
اپراتورها در انتقال هزینه های بالاتر به مشتریان خود با محدودیت های منحصر به فردی روبرو هستند. از لحاظ تاریخی، این حمام ها به عنوان زیرساخت ضروری برای افرادی که حمام خصوصی ندارند، تعیین شده است. به دلیل این میراث، سنتوها هنوز به عنوان خدمات رفاهی عمومی طبقه بندی می شوند و دولت های استانی هزینه ورودی را در حدود 500 ین (حدود 3 دلار) محدود کرده اند.
برخی از اپراتورها هزینه کمتری از سقف دریافت می کنند، زیرا می ترسند نقش جدیدتر سنتو به عنوان یک شریان اجتماعی برای سالمندان منزوی ژاپن را تضعیف کنند. برای این جمعیت سالخورده – که در حال حاضر مشتریان اصلی صنعت هستند – حمام عمومی به همان اندازه که مکانی برای حمام کردن است، محلی برای تجمع و معاشرت است.
حتی قبل از جنگ، خانم کوداما سودی نداشت، اما به دلیل احساس وظیفه، حمام را باز نگه داشت. او میگوید روزانه حدود دوازده مشتری دارد که بیشترشان هشتاد ساله هستند. بسیاری از آنها تنها زندگی می کنند و حمام مشترک تنها تعامل اجتماعی روزانه آنها را فراهم می کند.
یکی از مشتریان ثابت معلم بازنشسته 92 ساله ای است که بیشتر روزها 20 دقیقه تا سنتو پیاده روی می کند و از بحث در مورد سیاست لذت می برد. خانم کوداما میگوید که هر روز اخبار را تماشا میکند تا از مکالمه مطلع شود.
اکنون افزایش قیمت سوخت این تعهد را به معادله ای غیرممکن تبدیل کرده است.
خانم کوداما گفت: “این احمقانه است که آن را باز نگه داشته باشیم.” برای مشتریانم متاسفم. افرادی هستند که با واکرها به اینجا می آیند. اما من این مکان را از حقوق بازنشستگی خودم تأمین می کنم. او افزود: «من بدم نمیآید که داوطلبانه این کار را انجام دهم، اما نمیتوانم به کاری که برای آن ضرر میکنم ادامه دهم».
در سراسر ژاپن، مواردی مانند خانم کوداما در حال افزایش است. در هفتههای اخیر، موجی از حمامهای عمومی بهطور موقت تعطیل یا ساعات کاری خود را کاهش دادهاند. شینیچی اونو، مدیر اجرایی انجمن ملی سنتو ژاپن، تخمین می زند که تا یک پنجم اپراتورهای این کشور از زمان شروع جنگ این کار را انجام داده اند.
حتی قبل از آخرین اختلالات انرژی، سنتوها از محله های ژاپن ناپدید می شدند. تعداد حمامهای عضو در این سال به 1493 کاهش یافته است، کسری از 18000 حمام که در اوج صنعت در اواخر دهه 1960 کار میکردند. برای چندین دهه، این تسهیلات با نرخی در حدود 5-4 درصد در سال از بین می روند.
نگرانی این است که جهش تورم این کاهش را تسریع کند. مالکان مسنتری که قصد داشتند پنج یا ده سال دیگر کار کنند، ممکن است به سادگی «تسلیم شوند». به قول آقای اونو. او گفت: «انگیزه آنها در حال از بین رفتن است. من بسیار نگران هستم که افراد بیشتری تصمیم بگیرند درها را زودتر ببندند.»
برای عملیاتی مانند خانم کوداما، تصمیم به تعطیلی احتمالاً به معنای پایان یک میراث خانوادگی است. او گفت که هیچ یک از سه فرزندش پس از بازنشستگی او حاضر به ادامه کار نیستند.
آینده این صنعت نامشخص است. بر اساس نظرسنجی منتشر شده توسط ارائه دهنده داده Tycoco Databank، تا پایان ماه مارس، بیش از 60 درصد از اپراتورهای سنتو کاهش کسب و کار خود را گزارش کردند.
Daisuke Iijima، تحلیلگر Taikoko Databank گفت: فراتر از هزینه بالاتر سوخت، که معمولاً 30 تا 50 درصد هزینههای اپراتورهای سنتو را تشکیل میدهد، «ما شاهد وضعیتی هستیم که سوخت اصلاً در دسترس نیست. او گفت که نگران کننده ترین چیز برای صاحبان حمام این واقعیت است که به نظر نمی رسد این بحران انرژی موقتی باشد.
مدافعان خواستار یارانه های اضطراری هستند، در حالی که برخی از مقامات دولتی استدلال می کنند که بودجه عمومی نباید برای حمایت از مشاغلی که در حال حاضر در حال کاهش غیرقابل برگشت هستند، استفاده شود.
خانم کوداما و سایر اپراتورها برای افزایش سقف قیمت لابی کرده اند. اما بسیاری از همتایان او مقاومت میکنند، زیرا میترسند که مشتریانشان – که قبلاً به دلیل حقوق بازنشستگی که همگام با تورم نبودهاند – به سادگی نیایند.
ماه گذشته، انجمن ملی سنتو از دولت خواست تا سوخت و کمک مالی به حمام های مضطرب ارائه کند. وی همچنین از مسئولان خواست تا با افزایش هزینه های انرژی، انعطاف بیشتری برای افزایش قیمت حمام های محلی بدهند.
سام هولدن، محقق آمریکایی مطالعات شهری در توکیو، معتقد است که ارزش سنتو را نمی توان تنها با معیارهای اقتصادی اندازه گیری کرد. وی در سال 1399 موسسه غیرانتفاعی «سنتو و محله» را با هدف احیا و حفظ این تأسیسات تأسیس کرد.
هولدن میگوید در دوران اوج خود در دهه 1960، سنتوها به عنوان «مرکز» در محلهها و اقتصادهای محلی خدمت میکردند. درست مانند پارکهای عمومی در شهرهای آمریکا یا میدانها در ایتالیا، حمامها بهعنوان لنگر برای فعالیتهای اجتماعی و تجارت محلی عمل میکردند و آرایشگاهها و خواربارفروشیها در اطراف آنها ظاهر میشدند.
هولدن گفت: «مردم زیادی هستند که تمام زندگی خود را در این محله زندگی کردهاند، و حمام محلی جایی است که آنها میروند و هنوز هم به صورت روزانه با هم تعامل دارند. او افزود: «در جامعهای که روز به روز منزویتر میشود، هنوز دلیل بسیار خوبی برای حمایت از آنها وجود دارد، تا بتوانیم آنها را حفظ کنیم.»
