احمد زیدآبادی، فعال رسانه ای در کانال تلگرامی خود نوشت: آیا مسئولان جمهوری اسلامی از آموزش های گستاخانه، قلدری، آزاردهنده و ضد انسانی ترامپ و همکارانش علیه آنها آزرده و عصبانی نیستند؟
واکنش ها نشان می دهد که از این نوع لحن و زبان زننده نسبت به خودشان آزرده و عصبانی هستند.
پس اگر اعتراف میکنند که این زبان توهینآمیز و قلدرانه، آزاردهنده و خشمآمیز است، پس چرا به آن دسته از مجریان و سخنرانان و افراد صاحب نفوذی که از موضع دفاع از دولت به منتقدان و مخالفان عقیدتی و سیاسی خود در داخل کشور از تریبونهای عمومی توهین و توهین میکنند، رسیدگی نمیشود یا حداقل تذکر صریح و علنی به آنها داده نمیشود؟
در این مملکت چرا باید یک نفر در تراز ابوالقاسم طالب زاده حق و آزادی داشته باشد که در میدان شهر به نویسنده و تحلیلگری در سطح عباس عبدی توهین و توهین کند؟
یا اینکه چرا فلان مجری تلویزیون می تواند بخشی از مخاطبان خود را با لحنی تحقیر آمیز تحقیر و تحقیر کند؟
یا اینکه چرا یک خانم یا مداحی حق دارد به مقامات بلندپایه سابق کشور تهمت بزند و حکم اعدام آنها را صادر کند؟
اگر زبان توهین، تحقیر، تهمت و توهین برای ترامپ و هگست زشت و ناپسند است، آیا برای این مدعیان ارزش مداری و بنیادگرایی زیبا و خوشایند است؟
آیا می توان دیگران را به گفتار و کار نیک امر کرد و خود را فراموش کرد؟
ما قرار است مصداق آیه شریفه باشیم که می فرماید:
«آیا مردم را به پرهیزگاری فرمان میدهید و خود را در حالی که کتاب میخوانید فراموش میکنید، آیا نمیفهمید؟»
(چگونه مردم را به کار نیک امر می کنید و خود را فراموش می کنید در حالی که کتاب خدا را می خوانید چرا در آن فکر نمی کنید؟) سوره بقره، آیه 44.
