بعدی- در حالی که علم پزشکی مدرن بیش از هر زمان دیگری بر رابطه مستقیم ذهن و بدن تأکید دارد، دانستن راههای تخلیه بارهای عاطفی از بافتهای بدن، کلید غلبه بر درد مزمن و دستیابی به تعادل پایدار در سلامت روان است.
به گزارش به گزارش میهن تجارت به نقل از Psychology Today، در دنیای پرشتاب امروز، ما اغلب بر این باوریم که زخم های عاطفی و تجربیات تلخ گذشته خود به خود با گذشت زمان از بین می روند. اما یافته های اخیر در روانشناسی و عصب شناسی حقیقتی متفاوت و گاه تکان دهنده را آشکار کرده است: بدن ما هرگز فراموش نمی کند. رنج های عاطفی که در مراحل اولیه زندگی شکل می گیرند اغلب در بافت های بدن ما رسوب می کنند.
دکتر بیسل ون در کولک، روانپزشک برجسته و نویسنده کتاب معروف «بدن فراموش نمی کند» (2003)، معتقد است که ضربه به جای مانده در بدن می تواند منجر به مشکلات جدی سلامت روان، دردهای فیزیکی مزمن و حتی بیماری های جسمی غیرقابل درمان شود. اما شواهد علمی امیدوارکننده ای وجود دارد که نشان می دهد با بازگشت به بدن و مواجهه آگاهانه با این رنج ها، نه تنها می توان روند فرسایشی این آسیب ها را متوقف کرد، بلکه حتی مسیر سلامتی را نیز بازگرداند.
دیوار بلندی به نام درد عاطفی
در مسیر دستیابی به رفاه و سلامت روانی، به تدریج یاد می گیریم که تجربیات ظریف و درونی خود را مشاهده کنیم. در مراحل اولیه، مشاهده درد فیزیکی آسان است. به عنوان مثال، همه ما به وضوح درد شکستگی استخوان را احساس می کنیم. اما همانطور که در آگاهی رشد می کنیم، متوجه می شویم که تجربیات ما لایه های پنهانی دارند. ممکن است متوجه شویم که در حضور افراد خاصی مضطرب می شویم یا در مراحل پیشرفته تر، متوجه مفاهیم ظریفی مانند مقاومت درونی، وابستگی و تلاش بیش از حد برای کنترل اوضاع شویم.
مشاهده دقیق این تجربیات است که به ما امکان می دهد از آنها فراتر برویم. اما برای رسیدن به آن سطح از صلح، ابتدا باید با “صداهای بلند” درون مواجه شویم. این صداهای بلند معمولاً دردهای عاطفی انباشته ای هستند که مانند دیوار بزرگی بین ما و شادی ایستاده اند.
گذر از مراحل پنهان کاری: چرا باید رنج ببینیم؟
گذار به مراحل متعالی رشد ذهنی مستلزم رویارویی با جنبه هایی از وجودمان است که در تمام عمر از آنها فرار کرده ایم. اینها قسمت هایی هستند که ما واقعاً نمی خواهیم ببینیم. خاطرات آزار، غفلت، یا آزار عاطفی دوران کودکی. در این مسیر، حضور یک درمانگر متخصص اغلب ضروری است، اما در کنار درمان، تمرینات خاصی وجود دارد که به ما کمک می کند تا این رنج ها را از بدن رها کنیم.
هشدار جدی: مقابله با درد عاطفی دردناک است. به گفته شوبینر و بتزولد (2010)، برای خلاص شدن از شر یک احساس، باید آن را به طور کامل تجربه کنید. به عبارت دیگر، غم، عصبانیت، سرخوردگی و تنهایی خود را بدون هیچ مقاومت و اجتنابی باید دقیقاً در سلول های بدن خود احساس کنید. دردی که با ما می ماند دردی است که هرگز به طور کامل تجربه نشده است. شاید به این دلیل که در زمان حادثه خیلی جوان بودیم یا توانایی مقابله با این حجم از فشار را نداشتیم.
فراتر از کلمات؛ تمرین رهاسازی فیزیکی رنج روانی
اگرچه نوشتن خاطرات و عبارات درونی ابزاری قدرتمند برای پردازش احساسات است، اما گاهی برخی از احساسات آنقدر عمیق در لایه های ماهیچه ای و عصبی ما نفوذ کرده اند که کلمات نمی توانند آنها را بیان کنند. اینجاست که تمرینات «آزادسازی فیزیکی» اهمیت پیدا می کند.
برای انجام این تمرین، 20 دقیقه وقت بگذارید و در محیطی آرام و تنهایی مستقر شوید. به یک درد کوچک یا آسیب قدیمی فکر کنید که هنوز با خود حمل می کنید. به عنوان مثال، یک کینه قدیمی نسبت به یک دوست دوران کودکی. سپس مراحل زیر را دنبال کنید:
۱. بازگشت به بدن: با انقباض عضلات شروع کنید. مشت های خود را گره کنید، عضلات بازو و سپس پاهای خود را منقبض کنید. در نهایت خودتان را محکم در آغوش بگیرید و تمام بدنتان را منقبض کنید. در حالی که خود را در آغوش گرفته اید چند نفس عمیق بکشید.
۲. یادآوری حافظه: موقعیتی را که در گذشته به شما آسیب رسانده را به خاطر بسپارید. آن تجربه را در ذهن خود مجسم کنید و بر احساس آن در بدن خود تمرکز کنید. اجازه دهید این احساسات با تمام قدرت در حواس پنج گانه شما جریان یابد.
۳. اسکن بدن: تمام بدن خود را بررسی کنید. چه احساسی دارید؟ سوزن سوزن شدن، گرما، گرفتگی عضلات، لرزش یا فشار؟ هر احساسی را که احساس می کنید نام ببرید.
۴. مجوز صادرات: به بدن خود اجازه دهید هر طور که می خواهد واکنش نشان دهد. اگر نیاز دارید به بالش ضربه بزنید، فریاد بزنید یا گریه کنید، خودداری نکنید. بدن در تلاش است تا آن انرژی عاطفی را دفع کند. این کار را در محیطی امن انجام دهید تا به خود یا دیگران آسیب نرسانید.
۵. شفقت و پذیرش: قدر خود را بدانید که برای مقابله با این درد به اندازه کافی شجاع هستید. برای هر احساس سختی پیامی از عشق و پذیرش بفرستید تا بدانند دیگر نیازی به ماندن در بدن شما ندارند.
۶. گوش دادن به خرد درونی: آرام باشید و ببینید آیا این احساسات پیامی برای شما دارند یا خیر. آیا بدن شما سعی دارد به شما بگوید که باید بیشتر مراقب خود باشید یا بیشتر خودتان را بپذیرید؟ اگر این احساسات زبان داشتند، چه می گفتند؟
۷. تجسم رهایی: تصور کنید فضایی که این احساسات اشغال کرده بودند اکنون خالی است. می توانید تصور کنید که رنجی مانند دود تیره از سینه شما بیرون می آید یا مانند آبی گل آلود از پاهای شما به زمین می ریزد.
نشانه های رهایی؛ وقتی بدن از خواب بیدار می شود
پس از انجام این تمرین ممکن است علائمی مانند لرزش عضلانی، بال زدن پلک ها یا حتی گرفتگی موقتی را تجربه کنید. اگرچه این شرایط در ابتدا ممکن است نگران کننده به نظر برسد، اما در واقع نشانه های مثبت ترشحات تروما هستند. در تکنیک های سوماتیک درمانی، سوزن سوزن شدن و سوزن سوزن شدن به عنوان فرآیند طبیعی سیستم عصبی برای بازگشت به حالت تعادل شناخته می شود.
جالب است بدانید که حیوانات نیز به طور غریزی بدن خود را پس از تجربه یک موقعیت خطرناک یا ضربه به شدت تکان می دهند تا انرژی ناشی از ترس را تخلیه کنند. انسان ها نیز با این تمرینات به همان مکانیسم طبیعی بازگشت به آرامش دست می یابند. با تکرار این روند به تدریج احساس سبکی و آزادی بیشتری خواهید کرد و ظرفیت بیشتری برای مقابله با چالش های روزمره زندگی به دست خواهید آورد.
