در حالی که تیم ملی ایران راهی جام جهانی 2026 می شود، به جرات می توان گفت یکی از عجیب ترین و غیرقابل دفاع ترین بازیکنان را در فهرست خود دارد. البته فردی که از او صحبت می کنیم نه بازیکنی ناشناخته و ناشناخته است و نه جوانی که دنبال اسم می گردد. موضوع این مطلب کاپیتان اصلی تیم ملی علیرضا جهانبخش است!
کاپیتان ها معمولا قابل اعتمادترین بازیکنان یک تیم هستند. هنگامی که چشمان خود را می بندید و می خواهید تصویری از یک تیم را فقط برای یک لحظه در ذهن خود مرور کنید، احتمالاً اولین فردی که باید از نظر شما در ارتباط باشد، رهبر تیم است. آیا می توان امروز به آرژانتین و پرتغال فکر کرد و در ثانیه اول تصویری غیر از لیونل مسی و کریستیانو رونالدو را به یاد آورد؟ به خصوص وقتی تورنمنت مهمی مثل جام جهانی برگزار می شود، ارزش و اهمیت جایگاه کاپیتان ها دو چندان می شود. آنها در این مسابقات باید بار فنی، عاطفی و اعتباری تیم را به دوش بکشند و به همین دلیل باید در بهترین موقعیت قرار بگیرند. حالا با این مقدمه در نظر بگیرید که بازوبند کاپیتانی تیم ملی به بازوی بازیکنی بسته می شود که هیچکس آخرین نمایش آبرومندانه اش را به یاد نمی آورد!
فصل باشگاهی لیگ بلژیک در ابتدای هفته با سقوط یاران علیرضا جهانبخش به دسته پایین پایان یافت. البته آنها تقریباً در تمام فصل در انتهای جدول بودند و سقوط آنها دور از ذهن نبود، اما قوانین فوتبال باشگاهی بلژیک به دندر این فرصت را داد تا در پلی آف بقا مقابل تیمی از دسته پایین تر بازی کند. اما آنها قدر این فرصت را ندانستند و با قبول شکست سه بر دو مقابل لومل، نتیجه ای بهتر از تساوی بدون گل در بازی برگشت به دست نیاوردند.
شاید جالب باشد بدانید که جهانبخش بازی پلی آف را به دلیل مصدومیت از دست داد. البته اگر مصدوم نبود احتمالا بازی نمی کرد. مشابه اتفاقی که برای وینگر ایرانی در طول فصل رخ داد. جهانبخش اغلب در چنین تیم پایینی روی نیمکت می نشیند و در چند دیداری که انجام داده یک گل از روی نقطه پنالتی به ثمر رسانده است. خب البته اگر قرار نیست بی انصافی کنیم باید دو پاس گل علی جهان را هم در نظر بگیریم که احتمالا رکورد فوق العاده ای برای این بازیکن رقم می زند!
درباره چرایی دعوت مستمر جهانبخش به تیم ملی صحبت های زیادی شده و معمولا این انتقادات راه به جایی نبرده است. برخی معتقدند جایگاه علیرضا در تیم ملی لزوماً ریشه فنی و فوتبالی ندارد و شاید به باندبازی و باندبازی هم مربوط باشد. این شایعات را باید نادیده گرفت. اصلی ترین عاملی که دعوت جهانبخش به تیم ملی برای حضور در جام جهانی را زیر سوال می برد، نقض اصل شایسته سالاری است. وقتی کادر فنی تیم ملی بعد از سال ها افت و افت یک بازیکن و به خصوص فصل بسیار بدی که او پشت سر گذاشت، همچنان نام او را در لیست مهم ترین تورنمنت های ممکن قرار می دهد، نوعی بی احترامی به همه شایستگان پشت خط است. این بدان معناست که هر کاری که انجام می دهید، در نهایت پشت یک یا چند نام آشنا خواهید ماند.
اگر قرار بود بازیکنی عمدا کاری کند که به تیم ملی دعوت نشود، بعید بود که به اندازه علیرضا جهانبخش موفق باشد! با این حال او به ریشه فوتبال ضربه زد. نفس انتخاب تیم در انتهای جدول لیگ بلژیک به وضوح چنین پیامی را می داد، چه برسد به اینکه در آن تیم به نیمکت ذخیره ها بچسبید و کنار سرمربی تیم بنشینید که از قضا جوانتر از شماست! اما جهانبخش همه این کارها را انجام داد و باز هم جلوتر از سایر بازیکنان راهی جام جهانی شد. خدا قوت باشه و خسته نباشی
