نکات و ابهامات زیادی در خصوص دیدار تدارکاتی تیم ملی ایران مقابل گامبیا وجود دارد. از انتخاب حریفی که در رده 116 رنکینگ فیفا قرار دارد تا شرایط غیرعادی که این تیم برای حضور در آنتالیا تجربه کرد. تیمی که گفته می شود با حداقل بازیکن و تنها 14 بازیکن برای بازی مقابل ایران وارد ترکیه شده است.
با این حال، مسئله اصلی صرفاً نام گامبیا نیست. بلکه کیفیت نگران کننده عملکرد تیم ملی ایران است. ایران نیمه اول را با ترکیبی آغاز کرد که بیش از هر چیز دیگری نشان از سردرگمی تاکتیکی داشت.
دروازه:
بیرانوند
خط دفاع:
حاج صفی (کاپیتان باتجربه)
کنعانیان + نعمتی
یوسفی (نیروی جوان)
خط هافبک:
عزت اللهی (هافبک دفاعی)
رزاقی نیا (چهره جوان)
حسین زاده (تهاجمی)
محبی (بال)
خط حمله:
طارمی
طاهری (چهره جوان)
تیمی که انتظار می رفت جریان بازی را مقابل حریفی کمتر شناخته شده کنترل کند، خودش تحت فشار پاس های پیاپی و فوتبال ترکیبی گامبیا قرار گرفت. دروازه ایران در نیمه اول باز شد. اما مهمتر از گل دریافتی تصویری بود که تیم ملی از خود ارائه کرد. تیمی پر استرس، کند، ناهماهنگ و دور از استانداردهای تیمی آماده برای حضور در جام جهانی.
اینکه گامبیا در بخش هایی از بازی مالکیت توپ و زمین را در اختیار دارد، شاید در فوتبال امروزی پدیده غیرمنتظره ای نباشد. اما اینکه تیم ملی ایران در اجرای ابتدایی ترین اصول فوتبال مختلط مقابل چنین حریفی با مشکل مواجه است موضوعی نیست که بتوان به راحتی از کنار آن گذشت.
در نیمه دوم با چندین تعویض و بازگشت همان چهره های باتجربه شرایط تا حدودی تغییر کرد و ملی پوشان موفق به گلزنی شدند. اما آیا واقعاً می توان این را نشانه تحول یا پیشرفت دانست؟ گامبیا حتی نتوانست یک تعویض انجام دهد. چون ظاهراً در این بازی بازیکن تعویضی نداشت!
واقعیت این است که پیروزی در نیمه دوم مقابل گامبیا حتی در چنین شرایطی هم نمی تواند معیار قابل اعتمادی برای ارزیابی تیم ملی باشد. تیمی که قرار است در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان حاضر شود، حتی در برابر حریفان متوسط باید نشانه هایی از انسجام، برنامه ریزی و شخصیت فنی را نشان دهد. نه اینکه مقابل تیم 116 جهان گیج شود.
فوتبال ایران حق دارد نگران باشد. نه فقط به خاطر بازی دوستانه مقابل گامبیا. اما چون تیم ملی هنوز با تیمی که باید آماده حضور در جام جهانی باشد فاصله دارد.
