فقط 48 ساعت فرصت باقیست 48 ساعت که شاید مهمترین ساعات مربیگری امیرقلانوی باشد. مردی که حالا باید بزرگترین و حساس ترین انتخاب های زندگی حرفه ای اش را انجام دهد.
تصمیماتی که نه تنها سرنوشت چند بازیکن، بلکه آینده فوتبال ملی ایران را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. جام جهانی جای آزمون و خطا نیست. میدان بزرگی است که در آن هر انتخابی می تواند به افتخاری بزرگ ختم شود یا پشیمانی عمیقی بر جای بگذارد.
امیر قلعه نویی را از سال ها قبل می شناسیم. از همان روزهایی که در فوتبال ایران مربی جوانی بود و اولین گام هایش را در مسیر سخت سرمربی شدن برمی داشت. کشاورزی را شروع کرد، سپس به برق رسید و آرام آرام پله های موفقیت را طی کرد. استقلال اهواز، استقلال تهران، سپاهان، تراکتور و ذوب آهن هر کدام فصلی از زندگی حرفه ای او را تشکیل دادند.
در این سال ها دوران طلایی قلانوی هم فرا رسید. دو قهرمانی پیاپی با سپاهان و سه قهرمانی با استقلال او را به یکی از پرافتخارترین مربیان تاریخ فوتبال ایران تبدیل کرد. مردی که سال ها در مسابقات داخلی نابینایان جنگید و همیشه آرزوی موفقیت داشت.
تیم ملی برای او سرزمین ناشناخته ای نیست. قلعه نویی پیش از این هدایت تیم ملی را نیز تجربه کرده بود. هرچند آن دوران کوتاه و پر فراز و نشیب و انتقاد و کنایه بود، اما حالا در مرحله دوم حضورش روی نیمکت ایران، ماموریت متفاوتی پیش روی او قرار گرفته است.
او این بار باید در بزرگ ترین رویداد فوتبالی جهان حاضر شود و تمام دارایی ها و پس انداز سال های مربیگری اش را به نمایش بگذارد. جام جهانی صحنه ای است که مربیان را در برابر قضاوت ظالمانه قرار می دهد.
سال ها پیش مجید جلالی در اظهاراتی جنجالی گفت قلعهنوی حتی مربی بهتری از ژوزه مورینیو است. جمله ای که برای خیلی ها بیشتر شبیه یک قیاس دور از ذهن به نظر می رسید و واکنش های زیادی را به همراه داشت.
اما حقیقت این است که قلعه نویی در طول سالیان طولانی مربیگری خود همواره طرفداران و مخالفان زیادی داشته است. برخی او را نماد موفقیت در فوتبال ایران می دانند و برخی دیگر به شدت از شیوه فنی و مدیریتی او انتقاد می کنند. اما اکنون زمان بحث های قدیمی نیست. جام جهانی عرصه ای است که فقط عملکرد در آن اهمیت دارد.
قلانوی اکنون باید فهرست نهایی 26 نفره تیم ملی را اعلام کند. تصمیمی که معنای روشنی دارد. چهار بازیکن از فهرست فعلی باید حذف شوند. چهار نامی که تا امروز در اردو بودند و آرزوی حضور در بزرگترین صحنه فوتبال جهان را داشتند.
انتخاب بین تجربه، آمادگی، انگیزه و حتی اعتبار گذشته کار آسانی نیست. سرمربی تیم ملی باید بین بازیکنانی که هر کدام دلایلی برای ماندن دارند تصمیم بگیرد.
آیا سوابق و تجربه معیار اصلی خواهند بود؟ آیا آمادگی روز تعیین کننده است؟ آیا انگیزه و اشتیاق حضور در این حوزه بر سایر عوامل غلبه دارد؟ پاسخ این سوالات تا ساعاتی دیگر مشخص خواهد شد. با این حال، شاید یک اصل مهمتر از هر چیز دیگری باشد. قلانوی نباید بازیکنی را که انگیزه کافی برای حضور در تیم ملی ندارد به جام جهانی ببرد.
می توان بر بی تجربگی غلبه کرد. گاهی اوقات حتی می توانید افت گاه به گاه آمادگی را نادیده بگیرید. حتی آسیبی که قابل رفع است. اما بی انگیزگی خط قرمزی است که هیچ تیم موفقی نمی تواند از آن عبور کند.
بازیکنی که عطش حضور در زمین را نداشته باشد هرگز نمی تواند یاور مربی در لحظات سخت جام جهانی باشد. جام جهانی بیش از هر چیز به بازیکنانی نیاز دارد که با جان و دل برای پیراهن تیم ملی بجنگند.
شاید از نظر کادرفنی بازیکن بی انگیزه در اردو وجود نداشته باشد. اما تفاوت در سطح اشتیاق است. تفاوت این است که عطشی که می تواند بازیکن را در لحظه ای سرنوشت ساز به قهرمان تبدیل کند. بی شک قلانوی باید با انگیزه ترین ها را انتخاب کند. مردانی که برای هر دقیقه حضور در زمین آماده مبارزه هستند.
انتخاب 26 بازیکن از بین 30 بازیکن باقیمانده تیم ملی بدون شک مهمترین تصمیم دوران مربیگری امیرقلانویی است. تصمیمی که لبخند بر لبان برگزیدگان و اشک و اندوه بر چشمان حذف شدگان خواهد نشست.
جام جهانی آنقدر مهم است که حتی بازیکنی با آبرو و افتخارات نیمار با قرار گرفتن نامش در لیست نهایی اشک شوق می ریزد. برای ستاره ای با این همه تجربه، جام جهانی هنوز معنای متفاوتی دارد.
و حالا این امیر قلعه نویی است که تنها 48 ساعت فرصت دارد تا تصمیم بگیرد. تصمیمی که مشخص می کند چه کسی لبخند بزند و چه کسی با رویاهای نیمه کاره اردو را ترک کند.
