به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، برخی از تقویم ها را نباید ورق زد. باید در خطوط خط خورده آنها نگاه کرد و اسرار مگو را از سخنان تلخ و شیرین آنها استخراج کرد.
امروز اولین روز از ماه عزاداری شیعیان بود. روزی که نامش در مجله عشاقی با نام بلند «مسلم بن عقیل» ثبت شده است. او که پیشرو مسلخ عشق بود; پیکی که طعم تنهایی کوفه را پیش همگان چشید تا با خون خود راه کاروان را از نو تعریف کند. او با کرب و بالا بیگانه نبود، اما برای مقدمه رحلت امامش با کوفه بیگانه شد.
وای چقدر تاریخ، این آینه گرد، تکرار می شود!
وقتی در تقویم به روزهای سرد و پر التهاب 28 و 19 دی ماه 1404 می رسیم، گویی دوباره رد همان «قله های عجیب» را می بینیم. شهدای امنیت در آن طوفان 40 تکه هم مثل مسلم پیش مرگ حادثه شدند. جانشان را دادند تا قبل از اینکه شعله های ویرانگر یک جنگ ترکیبی، زنان یک ملت را بسوزاند، در آتش نفرت خاکستر شوند. جان خود را دادند تا پیشاهنگ پاسداری از حریمی باشند که دشمن نقشه شومی و پلکانی برای تخریب آن ترسیم کرده بود.
عمل اول: طمع گرگ ها و گرد و غبار خیابان
حرکات میدانی دشمن خارجی هرگز در خلاء شکل نمی گیرد. آنها همیشه مراقب دست های لرزان و گام های ضعیف درونی هستند. این یک معادله راهبردی است: رفتار ما در دو سطح «مردم» و «حکومت» هرگز نباید انگیزه طمع خارجی ها باشد. مردم با مطالباتشان و دولت با درایتش. اما در ژانویه 1404، ابری پدید آمد که این معادله را به هم زد.
جنبش اعتراضی برای احقاق حقوق مردم و بازاریان تهران در تلاطم تورم ۴۰ درصدی آغاز شد. نگرانی ای که بعدها مسعود مزکیان رئیس جمهور در متنی آن را دغدغه روزمره خود خواند و معاون وی بابت این گرانی ها از مردم عذرخواهی کرد اما متأسفانه این دریای ملتهب به سرعت با سوء استفاده جریان های رادیکال به شورشی خشن و کودتا تبدیل شد.
در همان روزها برخی از خواص از پشت بام تا شام برای مشروعیت بخشیدن به این شورش برهنه و محکومیت نیروهای امنیتی جنگیدند.
نتیجه آن چیزی بود که نباید اتفاق می افتاد. کشتن صدها نفر و باز شدن گرگ ها به خلوت خانه.
عمل دوم: ماسکهای شفقت و چکمههای جنگی
با بلند شدن دود از خیابان های تهران، دجال های مرزی نقاب های خود را برداشتند. دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا که پیش از این در دیدار با بنیامین نتانیاهو در هتلی مجلل در فلوریدا وانمود می کرد که به دنبال تغییر رژیم نیست، ناگهان در شبکه اجتماعی خود با حالتی گستاخانه نوشت: «اگر ایران به سمت معترضان شلیک کند، ما کاملا آماده هستیم تا اقدام کنیم». و هموطن صهیونیستش نتانیاهو با لبخند «همدردی عمیق» با مردم ایران!
اما حافظه تاریخی این ملت با این تئاترهای کاغذی پاک نمی شود. اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه با مروری بر تاریخچه این «ناجیان دروغین» گفت: از کودتای 7 مرداد 1377 تا تیراندازی به هواپیمای مسافربری در سال 1378; از حمایت از صدام گرفته تا ترور دانشمندان و حمله به زیرساخت ها در ژوئن 1404. این بار هم نقشه همان بود. وقتی دشمن در یک جنگ مستقیم دوازده روزه با دیوار سخت قدرت دفاعی ایران روبرو شد، مسیر خود را تغییر داد. هدف دیگر جنگ خارجی نبود. آنها به دنبال “جنگ داخلی” فرسایشی بودند.
مارک لوین، کارشناس نزدیک به ترامپ، آشکارا فاش کرد که: “ما باید نیروهای خود را بدون آنها آموزش دهیم، مسلح کنیم و از آنها حمایت کنیم.” اعترافی که با کشف محموله سنگین اسلحه آکبند آمریکایی توسط سپاه در مرزهای شمال عراق تایید شد.
سناریو این بود که ایران را به سوریه، لیبی دیگر یا افغانستان در حال ظهور تبدیل کنیم. فروپاشی اجتماعی و فروپاشی امنیت از درون.
عمل سوم: 2427 خواب ناتمام و معجزه حضور
اما دشمن یک خطای تحلیلی بزرگ داشت. اکثریت ساکت و نجیب ایران را ندیدند و فریاد کوچک مردم پر سر و صدا را ملاک قرار دادند. در این میان خون پاک 2427 شهید رهگذر و شهید مظلوم امنیتی سدی بر سر راه این سیل ویرانگر شد.
نوحه این روزها نوحه اعداد نیست. مرثیه روح است:
2427 کفشی که دیگر در قاب هیچ دری نمی گنجد، 2427 پدری که یک شبه پیر شدند، 2427 قاب عکس با روبان سیاه، 2427 آرزوی ناتمام و چشمانی که در جاده ماندند و خشک شدند.
در میان این طوفان، رهبر شهید انقلاب با تمایزی پدرانه و صریح، حساب سران مزدور را از دیگران جدا کرد. وی نیروهای انتظامی، بسیج، سپاه و مردم همراه را شهدای امنیت و آرامش جامعه خواند حتی دلشان از شیادانی که در میدان دشمن بازی می کردند، می سوختند.
این دیدگاه غیرقطبی چیزی بود که انسجام ملی را حفظ کرد. راهپیمایی های حماسی 22 دی و 22 بهمن به تعبیر ایشان «از آیات الهی» بود; آیاتی که نشان داد مردم ایران با وجود همه گله های اقتصادی درست، هرگز اجازه دخالت بیگانگان را نمی دهند.
صحنه آخر: وقتی که ستون خیمه سر جاودانگی شد
تصور نادرست گرگ ها این بود که زخم روز، تن ایران را بی حس و لنگ کرده است. آنها به این ایده خام افتادند که اکنون زمان درو کردن میوه های نفرت است. محاسبات آنها نشان داد که اگر جنگ خارجی بر بستر زخم های داخلی بنشیند، کار این خانه تمام می شود.
با این تحلیل وارونه و با تکیه بر هرج و مرجی که ایجاد کرده بودند، گستاخانه و بی قید و شرط حمله را آغاز کردند. آمدند تا ریشه این درخت تنور را بزنند و در اوج توهم مستقیماً قلب مامان را نشانه گرفتند. ستون خیمه و رهبر را شهید کردند. چون می دانستند این نظام و این خاک عمود خیمه اش به نام اوست و فکر می کنند با فروریختن این عمود سقف ایران بر سر ساکنانش فرو می ریزد.
اما آه از این ناآگاهی مکرر و خطای تحلیلی مداوم! دشمن هرگز راز این سرزمین را نفهمید. دیدند که رکن نظام رهبر است ولی کور شدند و ندیدند که رکن خود رهبری همین ملت است.
این ایران و این کاخ سفید مبتنی بر یک شخص نیست. این نماینده ملتی است که هویتش با قربانی کردن گره خورده است. رهبر را می توان از ملت گرفت و داغی بر دلها نهاد، اما ملت را نمی توان نابود کرد. ملتی که ریشه در خاک کربلا دارد و رگهایش از خون مسلمانان و شهدای امنیت پر شده است، پیام آور حقیقتی بزرگتر است.
وقتی از کشف جسدی غرق شده در خون چادر عمودی خبر دادند، ایران نه تنها فرو ریخت، بلکه آتشفشان خاموش یک ملت دوباره فوران کرد.
مردم، کسانی که دشمن عمدا آنها را هدف قرار داده بود، به تعداد زیادی به خیابان ها بازگشتند. آمدند ثابت کنند این خاک صاحب دارد. این حضور حماسی و ایستادگی پولادین ورق را برگرداند، ایران را از پرتگاه جنگ داخلی و فروپاشی نجات داد و دشمن به شدت مسلح را مجبور به عقب نشینی ناامید کرد.
امروز اگر ایران ایستاده است، اگر دشمن گام به گام عقب رانده می شود، این عاقبت باشکوه نتیجه مستقیم خون پاک شهدای امنیت در هجدهم و نوزدهم آذرماه و استواری کم نظیر مردمی است که در مقابل همه چیز ایستادگی کردند. همان میوه سرخی که خون پیشگامان امنیت را نشان داد هرگز پایمال نخواهد شد و این خانه تا زمانی که ملت فرستاده آن زنده است پابرجا خواهد ماند.
منبع : به گزارش میهن تجارت
