غیبت احمد نوراللهی و سردار آزمون در تیم ملی در رقابت های جام جهانی کاملا محسوس است.
بزرگترین مشکل تیم ملی ایران در جام جهانی ضعف در پشت زمین و خط هافبک است. مشکلی که بیش از هر زمان دیگری مقابل نیوزلند خود را نشان داد. در شرایطی که انتظار می رفت ایران با تجربه بالای بازیکنانش برتری قابل توجهی داشته باشد، ضعف در نبردهای میانی و عملکرد نه چندان مطمئن مدافعان باعث شد تا تیم ملی امتیازات ارزشمندی را از دست بدهد و حالا مسیر صعود به مراتب دشوارتر از گذشته شده است.
یکی از مهم ترین کمبودهای تیم ملی نبود هافبک جنگنده، دونده و توپ گیر در مرکز زمین است. در چنین شرایطی جای خالی احمد نوراللهی بیش از هر بازیکن دیگری احساس می شود. هافبکی که یکی از بهترین و باثبات ترین بازیکنان فوتبال ایران در سال های اخیر بوده و بارها در بازی های بزرگ توانایی خود را نشان داده است. اختلاف او با امیر قلعه نویی و حذف او از تیم ملی اتفاقی بود که با مدیریت بهتر می شد از آن جلوگیری کرد. حالا در شرایطی که خط هافبک ایران از فقدان قدرت تخریب و جنگندگی رنج می برد، بیش از هر زمان دیگری مشخص است که حضور نوراللهی می تواند به تیم ملی کمک کند و تعادل بیشتری به ترکیب بدهد.
غیبت سردار آزمون در خط حمله نیز به وضوح قابل مشاهده است. مهاجمی که سال ها با مهدی طارمی زوج فوق العاده ای را رقم زد و بارها در بازی های مهم ناجی تیم ملی بود، حالا به دلایل غیر فنی در کنار این تیم نیست. غیبت سردار باعث شده تا خط حمله ایران از قدرت، تنوع و زهر همیشگی خود بی بهره باشد و بار گلزنی تقریبا تماماً بر دوش مهدی طارمی باشد. هارمونی مثال زدنی طارمی و مزون چیزی نبود که به راحتی قابل جایگزینی باشد.
شاید اگر داستان احمد نوراللهی و سردار آزمون بهتر مدیریت می شد، امروز تیم ملی در خط میانی قدرت بیشتری داشت و در فاز هجومی خطرناکتر ظاهر می شد. اتفاقی که حالا باعث شده جای خالی این دو ستاره بیش از هر زمان دیگری احساس شود و حسرت استفاده نکردن از توانایی های آنها برای فوتبال ایران باقی بماند.
