به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، در حالی که دونالد ترامپ با شعار مهار کامل تهران، نابودی قدرت موشکی و تغییر موازنه قوا در غرب آسیا جنگ علیه ایران را آغاز کرد، حالا حتی بخشی از رسانه های جریان اصلی آمریکا روایتی متفاوت از پایان این ماجرا ارائه می دهند. مجله آتلانتیک در مقاله ای با عنوان «دومین قمار ترامپ با ایران» می نویسد که رئیس جمهور آمریکا پس از ناکامی در رسیدن به حداکثر اهداف خود از طریق جنگ، به سمت توافقی حرکت کرد که از نظر بسیاری از منتقدان آمریکایی، بیشتر شبیه یک عقب نشینی است تا پیروزی.
نویسنده این گزارش معتقد است ترامپ ابتدا روی این فرض شرط بندی کرد که می تواند ساختار حکومت ایران را با حملات نظامی متزلزل کند و تهران را وادار به تسلیم کند، اما پس از صرف میلیاردها دلار و ایجاد هرج و مرج در اقتصاد جهان، سرانجام توافقی را امضا کرد که به گفته آتلانتیک، حتی ضعیف تر از توافقات قبل از جنگ است.
آتلانتیک با لحنی انتقادی تاکید می کند که اکثر مفاد توافق به نفع ایران تنظیم شده است و از سوی دیگر تعهد اصلی تهران عدم حرکت به سمت تولید سلاح هسته ای است. تعهدی که به گفته نویسنده، واشنگتن پیش از این بارها درباره آن مذاکره کرده بود. این رسانه تصریح می کند که ترامپ توافق دولت اوباما را «بدترین توافق تاریخ» می خواند، اما اکنون با هزینه ای بسیار بیشتر، به توافقی رسیده است که امتیازات کمتری برای آمریکا دارد.
آنچه در این تحلیل بیش از همه جلب توجه می کند، اذعان ضمنی به شکاف بین اهداف اعلام شده جنگ و نتایج نهایی آن است. آتلانتیک خاطرنشان می کند که ترامپ درباره نابودی قدرت موشکی ایران، مهار کامل محور مقاومت، کنترل تنگه هرمز و حتی تغییر رهبری ایران صحبت کرده بود، اما هیچ یک از این اهداف به طور کامل محقق نشد. از سوی دیگر، با وجود آسیب های جنگ، ایران همچنان یک بازیگر تاثیرگذار باقی مانده و توانسته جایگاه خود را در معادلات منطقه ای حفظ کند.
این رسانه آمریکایی به موضوع تنگه هرمز نیز اشاره کرده و می نویسد که توافق اخیر در واقع نوعی پذیرش نقش و نفوذ ایران در این گذرگاه استراتژیک است. موضوعی که یکی از محورهای اصلی فشار واشنگتن علیه تهران قبل از جنگ بود.
آتلانتیک در بخشی دیگر از گزارش خود به تناقض رفتاری ترامپ اشاره کرده است. رئیس جمهوری که زمانی از لزوم سرنگونی ایران صحبت می کرد، اکنون از مذاکره، سرمایه گذاری و عادی سازی روابط صحبت می کند. نویسنده مقاله این تغییر موضع را نه در نتیجه موفقیت سیاست فشار، بلکه در نتیجه محدودیت قدرت نظامی و هزینه های سنگین جنگ ارزیابی می کند.
شاید مهمترین جمله گزارش همان جایی است که نویسنده به کنایه می نویسد: ترامپ برای حذف ایران وارد میدان شد اما در نهایت نسخه به روز شده همان رقیب را در مقابل خود می بیند. از دیدگاه آتلانتیک، جنگی که قرار بود نظم مورد نظر واشنگتن را تحمیل کند، اکنون به آزمونی تبدیل شده است که بیش از هر چیز محدودیت های قدرت آمریکا و دشواری تغییر واقعیت های ژئوپلیتیکی منطقه را آشکار کرده است.
منبع : به گزارش میهن تجارت
