تیم ملی فوتبال ایران نتوانست از مرحله گروهی جام جهانی 2026 صعود کند. این تیم با تیم خود که قول کسب 4 امتیاز در این مرحله را داده بود، بدون برد و تنها با 3 امتیاز که حاصل 3 تساوی مقابل تیم های نیوزلند، بلژیک و مصر بود، از راهیابی به جمع 32 تیم پایانی جام جهانی بازماند. ایران مقابل نیوزلند نمایشی جنجالی داشت و سپس با ترکیبی تمام دفاعی به مصاف تیم های بلژیک و مصر رفت و امیدوار بود سه امتیازی شود و به عنوان یکی از تیم های سوم برتر راهی مرحله حذفی شود. نداشتن جسارت و جسارت لازم برای حمله به دروازه رقبا در نهایت تاثیر منفی داشت و تیم ملی از جام حذفی کنار رفت. آنها حتی نتوانستند در جمع 8 تیم برتر سوم گروه های مختلف قرار بگیرند.
همین کافی بود
ایران در شرایطی به جام جهانی رفت که از مدت ها قبل تصور می شد با این شرایط نمی توان نتیجه گرفت. نه ساختار فدراسیون و مدیریت آن شکل و شمایل یک تیم برنده را داشت و نه البته کادر فنی تیم ملی و سبکی که این تیم در زمین به نمایش گذاشت. عجیب تر از همه اینها افزایش سن بازیکنان بود. ایران دومین تیم مسن ترین تیم جام جهانی لقب گرفت. واضح است که در این مورد آینده نگری وجود نداشت و نتیجه لازم حاصل نشد تا شکست به شکست نصیب ایران شود. قلعهنویی که ماه ها در تیم ملی شعار جوانی را سر داده بود به امید صعود از مرحله گروهی به همراه پیشکسوتان به آمریکا سفر کرد. او به وضوح از جوانان فوتبال ایران گذشت تا بتواند با تصمیماتی که حالا کاملا اشتباه است، شعارهای بی پایه ای که قبل از جام داد را اجرا کند.
خیانت بزرگ به فوتبال
حالا که نتایج تیم ملی در جام جهانی مشخص شده، چیزی برای کتمان نیست. خیانت بزرگی در حق فوتبال ایران شده است. تیم ملی که می توانست با بها دادن به جوانان خود حمایتی برای سال های آینده بسازد و قطعاً در جام ملت های آسیا با قدرت وارد میدان شود، سنش بالا رفت و به میدان رفت. اینها در حالی است که بهانه هایی مانند اینکه این فوتبال بازیکنان جوان خوبی ندارد پذیرفته نمی شود. در حال حاضر به جز یکی دو نفر، تمامی بازیکنان بالای 30 سال در این تیم قابل تعویض هستند و از نظر عملکرد فوتبالی خللی در برنامه های تیم ملی ایجاد نمی شود.
از طرفی دمیدن در فوتبال تهاجمی و تماشاگر پسند عملا و رسما یکی دیگر از شعارهای محقق نشده تیم ملی است. عملکرد این تیم نشان دهنده بازی در سطوح بین المللی نیست. البته این چیزها چندان جدید نیست. پیش از این بارها در این موارد تذکراتی داده شده بود اما فدراسیون فوتبال، تیم ملی و تعدادی از رسانه ها که به وضوح از مسیر اصلی منحرف شده بودند، به جای شنیدن این گونه انتقادها و حذف آن، با حمله به منتقدان، خیانت بزرگی به فوتبال ایران کردند. حالا برنامه های این فوتبال با مدیرانی که نه جوان هستند و نه آینده روشنی برای این فوتبال دارند، 4 سال دیگر به تعویق افتاد. اینها صرفاً در نظر گرفتن این است که هر چه زودتر کارها اصلاح شود وگرنه اگر چنین خیانتی تمدید شود و فوتبال از انگیزه و انرژی جوانی اش با این سبک و نمایش تکنیکی تخلیه شود، معلوم نیست این عقب ماندگی تا کجا پیش خواهد رفت.
میهن پرستی؟ این حنا دیگه رنگ نداره
جالب اینجاست که در مسیر انتقادات دلسوزانه از شرایط تیم ملی که بدون نیاز به تجهیزاتی مشکلاتی را می دید، جریانی علیه منتقدان آغاز شد. این جریان که سوار بر امواج اتفاقات رخ داده در فضای سیاسی-اجتماعی ایران بود، با تأکید بر واژه «وطن پرست» و اطلاق آن به منتقدان تیم ملی، بیش از آنهایی که واقعاً دلسوز تیم ملی بودند، سعی کردند خود را «محبوب» و «محبوب» جلوه دهند. جالب اینجاست که حتی این روزها که مشخص است برنامه های فدراسیون و کادر فنی تیم ملی هیچ کمکی به رشد فوتبال ایران نکرده و آن را به عقب انداخته است، باز هم تعدادی از اعضای این جریان که برخی در فدراسیون و برخی دیگر در رسانه ها پراکنده هستند، از اینکه منتقدان شرایط موجود را به عنوان خائن و برای حفظ شرایط موجود در شرایطی که در آن راحت هستند، به خود بخوانند، ابایی ندارند. با این حال، بعید است که چنین رنگ حنایی داشته باشد. هیچ عشق یا نفرت، هیچ خودخواهی وجود ندارد. اگر کسی از شرایط تیم ملی انتقاد کرد و این روزها انتقاداتش را به درستی مطرح کرد دلسوز تیم ملی است وگرنه استفاده از عبارات عامیانه ای که ذائقه عده ای را می پسندد جز تمدید خیانتی که او به حق فوتبال کرده است چیزی به ارمغان نمی آورد.
