La Repubblica Italia به نقل از عبدالله بندر العتیبی، استاد روابط بین الملل در دانشگاه قطر، که معتقد است سخت ترین مرحله در مذاکرات ایران و آمریکا باز کردن کانال های ارتباطی نیست، بلکه یافتن فرمولی است که به هر یک از طرفین اجازه می دهد افکار عمومی داخلی خود را متقاعد کنند که از مذاکرات پیروز بیرون آمده اند.
بر اساس گزارش به گزارش میهن تجارت، میانجی گری به معنای تحمیل امتیاز نیست، بلکه ایجاد فضای سیاسی است که امکان دستیابی به سازش را فراهم می کند.
یک میانجی موفق به هر دو طرف کمک می کند تا شهرت خود را حفظ کنند. زیرا توافقات زمانی پایدارتر می شوند که به نظر می رسد هیچ یک از طرفین تسلیم نشده باشند.
هدف قطر، چه در گذشته و چه در حال حاضر، دستیابی به ثبات منطقه بوده است، نه میانجیگری به خاطر میانجیگری.
ادامه جلسات فنی به خودی خود نشانه مثبتی است. زیرا تا زمانی که راه های ارتباطی باز باشد، دیپلماسی زنده است.
نبود تیتر رسانه ها به معنای عدم پیشرفت نیست. زیرا مذاکرات فنی اغلب دور از چشم پیشرفت می کند.
بازگرداندن اعتماد به خلیج فارس تنها با بیانیه ممکن نیست، بلکه نیازمند اقدامات عملی است که تعهد واقعی به ثبات منطقه را ثابت کند.
قبل از حرکت به سمت توافقات سیاسی گسترده تر، اقدامات اعتمادسازی ضروری است.
تنگه هرمز نه تنها یک پرونده کشتیرانی است، بلکه یک موضوع سیاسی است.
ایران در طول تاریخ از تنگه هرمز به عنوان یک اهرم فشار استراتژیک در مذاکرات خود استفاده کرده است.
هر گونه ترتیبات پایدار برای تنگه هرمز باید تعادلی بین الزامات امنیتی منطقه ای و منافع اقتصادی بین المللی ایجاد کند.
کشورهای حوزه خلیج فارس باید در تصمیماتی که مستقیماً با امنیت آنها مرتبط است، نقش پررنگ تری داشته باشند و تماشاگر صرف نباشند.
نتایج مذاکرات ایران و آمریکا بر کل ساختار امنیتی منطقه تأثیر خواهد گذاشت نه فقط روابط دوجانبه دو طرف.
مدیریت تنش به اندازه رسیدن به توافق مهم است.
پیشگیری از بحران ها همان چیزی است که شرایط لازم برای موفقیت دیپلماسی را فراهم می کند.
اعتبار میانجی به توانایی او در حفظ اعتماد همه طرف ها در طول فرآیند مذاکره بستگی دارد.
موفقیت میانجیگری تنها با امضای توافقنامه سنجیده نمی شود، بلکه با ادامه گفت وگو و جلوگیری از شعله ور شدن درگیری نیز سنجیده می شود.
حتی زمانی که مذاکرات کند به نظر می رسد، ادامه تعامل دیپلماتیک همچنان بهتر از فروپاشی کانال های ارتباطی است.
ثبات منطقهای در نهایت به نهادینهسازی گفتوگو بستگی دارد، نه صرفاً تفاهمهای موقت.
