در سوگ خورشید این سرزمین؛ تجلی وحدت در ماتم آقای شهید ایران

به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، روز سیزدهم تیر تهران که میدان جنگ عاطفه بود، میزبان نبود. از آنجایی که سحر هنوز در پرده های شب پیچیده بود، خیابان های منتهی به مصلی امام خمینی رنگ دیگری به خود گرفت. نه از ترافیک روزمره که از حرکت یک ملت به سمت مرکز ثقل ارادتشان و این بار گرمای تیر آزمونی بود برای سنجش عمق محبت.

حرم تهران این روزها فقط یک مکان نیست، بارگاهی پویا و مقدس است، با نبضی که از تپش قلب هایی که از سراسر کشور آمده اند. همه استان ها و شهرها و روستاهای کوچک و بزرگ هر کدام سهمی از این دریای خروشان دارند; سهمی از اشک، سهمی از فریاد، سهمی از بدرقه ای که در حافظه تاریخی این سرزمین بی نظیر خواهد ماند و هیچ ساحلی از این آب و خاک نبود که نماینده ای در این گردهمایی عظیم نداشته باشد.

فضا آمیزه ای است از ماتم و حماسه، ماتمی که نه از عجز، بلکه از اوج عزت سرچشمه می گیرد و در گوشه و کنار این اجتماع عظیم، سیل مردمی هم آهنگ با یکدیگر سخنانی را زمزمه می کنند که یاد سکوهای دیروز و امروز این مملکت است و ملت با مشت های گره کرده یا با دست بر سینه همه اینها را یک صدا نمی گویند.

در اینجا هر فرد راوی یک نسل است

در میان انبوه جمعیت، حرکت گروه های سازمان دهنده مانند رگ های این شخصیت عظیم بود که می کوشید نظمی را در دل این شور بیکران ایجاد کند، اما نظم این روز، نه با قانون که با عشق شکل گرفته بود؛ مردم صف‌های خود را مرتب می‌کنند، از خود فاصله می‌گیرند تا دیگران نیز به معراج فداکاری برسند و در اینجا خودجوش‌ترین و باشکوه‌ترین تمرین انضباط جمعی در تاریخ معاصر رخ می‌دهد.

ساعت ها می گذرد اما لحظه شماری نمی کند و انتظار برای رسیدن به پیکر شهدا تبدیل به عبادت شده است و هر لحظه مکث در این صف های طولانی مانند طواف در خلوت شخصی است که در تلاطم روزگار جزیره امنیت این ملت بود.

بغض ها آوازهای خاموشی هستند که در گلو می غلتند و گاه در سکوت میان دو فریاد خوانده می شوند و اینجا هر فردی راوی نسلی است.

هیچ کس حاضر نیست میدان را ترک کند. انگار هنوز حرف های ناگفته ای هست

اتفاقاتی که در این روز در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی رخ داد ابعادی فراتر از محل این خداحافظی را نشان داد. میلیون‌ها پیام، تصویر و فیلم کوتاه از سراسر جهان این حماسه را به یک رویداد جهانی تبدیل کرد و آنچه امروز در مصلی رخ داد محدود به تهران نبود که متعلق به همه آزادگان جهان است که در طول تاریخ بهای سنگین مقاومت را با عزت پرداخته‌اند.

درست در اوج گرمای سوزان، ثابت شد که گرمای عشق همیشه آتشین تر از پرتوهای خورشید است. جماعتی که هیچ کدام به خنکای سایه پناه نمی بردند با موضعی قاطع نشان دادند که اراده یک ملت در برابر گرما و سرما و هر سختی دیگر سر فرود نمی آورد و مصلی امروز شاهد رژه عشق بود. رژه ای که فرمانده اش قلبی بود که در سینه این جمعیت می تپید.

هیچ کس حاضر نیست میدان را ترک کند. گویی هنوز ناگفته ها باقی مانده است، اما این تردید و مکث بزرگترین پیامی بود که بر سر عهد خود می ایستیم و این تیر آخرین فصل نیست که خط اول حماسه ای جدید خواهد بود و وداع امروز آغاز راهی است که برای همیشه در ذهن این ملت باقی خواهد ماند.

هر اشکی که بر گونه ها می ریخت سوگندنامه ای بود که بر لوح زمان نوشته شده بود

این سیزدهم تیرماه به پایان می رسد که خود آغازی بی پایان است. خورشید در افق غروب خواهد کرد، اما هزاران و هزاران چشم خیس همچنان به افقی خیره خواهند شد که چیزی جز نور عشق در آن نیست. نماز امروز نه برای خداحافظی که برای تولد دوباره جمع شد. تولد عزمی که در دل هر ایرانی جوانه زده و اکنون زمان شکوفایی آن است.

کسانی که امروز در این میدان ایستادند به دنیا ثابت کردند که هرگز تنها نبودند و نخواهند بود. هر قطره اشکی که بر گونه ها جاری می شد سوگندهایی بود که بر لوح زمان نوشته می شد. سوگند برای حفظ راهی که از خون بهترین ها سیراب شده و این وداع مقدمه ای است برای فتح که در قله های آینده این سرزمین در انتظار است.

از کوچه پس کوچه های تهران تا دورترین روستاهای این دیار، طنین فریادها در گوش تاریخ می پیچد و طنین آن، سرود آزادی را برای نسل ها زمزمه خواهد کرد. این حماسه به روایتی ابدی تبدیل شد که نه با قلم بلکه با جان مردم نوشته شد.

دلها در شعله غیرت

گرمای تابستان شکست خود را پذیرفته است، زیرا گرمای بالاتر دلها را در شعله غیرت آب کرده است. امروز ملتی از تنهایی رها شد و در آغوش بی‌شمار صفوف، قدرت خود را به یکباره فریاد زد و مسجد نه مکان، بلکه آرمان شد. آرمانی که از این پس در هر قدم این ملت جاری خواهد شد.

اگر روزی قصه گویان این دیار قصه امروز را برای آیندگان بگویند، از خورشیدی که شرمنده شد، از جمعیتی که شکست ناپذیر بود و از آتشی که تا ابد همچون گوهری درخشان در حافظه تاریخی ایران می درخشد، خواهند گفت و امروز فریاد آغاز است. فریادی که هرگز تا طلوع حقیقت خاموش نخواهد شد.