به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، روز گذشته مصلی امام خمینی (ره) تهران تنها محل برگزاری مراسم وداع نبود. صحنه قضاوت تاریخ بود.
ده ها هیئت سیاسی، نظامی، مذهبی و بین المللی از سراسر جهان در مقابل رهبر شهید انقلاب اسلامی ایستادند. اما آنچه جلوی چشمانشان بود فقط تابوت یک رهبر سیاسی نبود. آن تابوت ها بیانیه ای زنده بودند. اعلامیه ای که آیت الله سید علی خامنه ای یک عمر آن را نه با شعار که با جانش نوشت.
اگر کسی در سال های رهبریش در نظام فکری و سیره اش تردید داشت، دیروز دیگر جای هیچ تردیدی باقی نمی ماند.
این بار تابوت ها صحبت کردند. اولین پیام از همان محل شهادت شروع شد.
رهبر شهید نه در راه فرار، نه در تبعید، نه در کشور دیگر و نه پشت دیوارهای امن قدرت های جهانی کشته شد.
در خانه، محل کار و وطن به شهادت رسید.
او در جایی که سالها فرمان می داد متوقف شد و درگذشت.
این تصویر تفاوت بین دو نوع حکومت را فریاد می زند.
رهبری که در مواقع خطر مردم را رها نمی کند.
رهبری که امنیت شخصی را بر امنیت ملت ترجیح نمی دهد.
رهبری که اگر مسئولیت ملتی را بپذیرد، پایان آن مسئولیت را نیز در همان سرزمین رقم می زند. حتی اگر بهای جان خودش و عزیزترین اعضای خانواده اش باشد.
این تصویر فاصله عمیقی با سرنوشت حاکمانی داشت که در اولین لحظه بحران کشور را ترک کردند و مردم خود را با آتش جنگ تنها گذاشتند.
اما داستان دیروز فقط ایستادن نبود.
در کنار تابوت رهبر شهید، تابوت اعضای خانواده ایشان نیز قرار داشت. دختر، عروس، داماد و کودک 14 ماهه قربانی همان جنایتی شدند که رهبر انقلاب سال ها نسبت به آن هشدار داده بودند.
او سال ها از تروریسم دولتی، استانداردهای دوگانه غرب، چهره واقعی آمریکا و رژیم صهیونیستی صحبت کرده بود.
دیروز اما این مفاهیم فقط در قالب سخنرانی نبود.
پنج تابوت ترجمه تحت اللفظی همان کلمات بودند.
رسانه های جهان که حضور مقامات خارجی را پوشش می دادند باید برای مخاطبان خود توضیح می دادند که چرا تابوت یک کودک نیز در کنار تابوت رهبر ایران قرار دارد.
چرا کوچکترین تابوت این مراسم متعلق به یک نوزاد چهارده ماهه است؟
این سوالی است که هیچ ماشین تبلیغاتی نمی تواند از آن چشم پوشی کند.
آمریکا و رژیم صهیونیستی ماه هاست که مدعی هستند غیرنظامیان را هدف قرار نمی دهند.
اما پاسخ این ادعا نه در نشست خبری دیروز بلکه بر دوش مردم ایران بود.
تابوت ها گواهی می دهند که هدف این حمله فقط یک رهبر سیاسی نبوده است.
هدف خانواده بود.
هدف خانه بود.
هدف غیرنظامیان بود.
و این حقیقتی است که هر بیننده منصفی در مقابل چشمان خود می دید.
آنچه دیروز در مصلی دیده شد نه تنها ظلم، بلکه اقتدار نیز بود. قدرتی که از دل ظلم زاییده می شود.
آمریکا و رژیم صهیونیستی تصور می کردند با حذف فیزیکی رهبر انقلاب یکی از بزرگترین موانع خود را برمی دارند، اما بهایی که برای این ترور پرداختند بسیار سنگین تر از آن چیزی بود که تصور می کردند.
می خواستند یک نفر را حذف کنند، اما ناخواسته یک روایت را جهانی کردند. روایتی که به ظلم مشروعیت می بخشد.
از شهادت قدرت تولید می کند.
و از خون سرمایه اجتماعی ایجاد می کنند.
هیئت های حاضر در تهران به خوبی می دانستند که رهبر شهید نه در میدان جنگ، نه در پایگاه نظامی و نه در عملیات رزمی، بلکه در خانه و محل کارش هدف قرار گرفته است.
می دانستند یارانش هم سرباز نیستند.
این واقعیت بدون نیاز به استدلال، بسیاری از ادعاهای حقوق بشری غرب را زیر سوال برد.
اما شاید مهمترین پیام این مراسم فراتر از همه اینها بود.
دیروز پیکر سردار شهید آخرین درس زندگی خود را به جهانیان داد.
تمام عمرش از الگوی عاشورا می گفت;
از مقاومت، از نپذیرفتن سلطه.
ایستادگی برای آنچه درست است، حتی اگر به قیمت جان انسان باشد.
اما هیچ گاه سعی نکرد تنها با استناد به تاریخ خود را با اهل بیت (ع) تعریف کند.
او سعی کرد در مسیری که به آن دعوت شده بود زندگی کند.
او سال ها از فرهنگ عاشورا گفت و سرانجام پایان عمرش بیش از هر سخنرانی او را به یاد آن مکتب انداخت.
عقب نشینی نکرد، بیعت نکرد، وطن را رها نکرد و خانواده اش را از هزینه این راه جدا ندانست.
صحنه دیروز برای خیلی ها یادآور عاشورا بود.
نه به این دلیل که کسی بخواهد بین مردم و تاریخ مقایسه کند، بلکه از این نظر که منطق ایستادگی، منطق مشترک همه آزادگان تاریخ است. منطقی که می گوید حق زمانی معنا پیدا می کند که فرد حاضر باشد برای آن هزینه کند.
سال ها پیش سید حسن نصرالله گفت: لبیک یا حسین یعنی تو و مالت، زن و بچه ات در این نبرد باشید.
دیروز این عبارت دیگر فقط یک شعار نبود.
تابوت رهبر شهید و اعضای خانواده اش بدون هیچ حرفی همین پیام را به گوش جهانیان رساند.
این دیپلماسی عزت جمهوری اسلامی بود.
دیپلماسی که نه بر لبخند دیپلماتیک بلکه بر صداقت، ایستادگی و وفاداری به آرمان ها استوار است.
و این پیام تنها از سوی مقامات جمهوری اسلامی مخابره نشد. میلیونها ایرانی که در خیابانهای تهران تجمع کردند نیز همین روایت را تکمیل کردند.
در روزهای آینده که جهانیان شاهد تصاویر حضور مردم ایران در مراسم تشییع رهبر شهید خواهند بود، تنها با یک مراسم تشییع روبرو نخواهد شد.
جهان ملتی را خواهد دید که با وجود سنگین ترین هزینه ها همچنان پابرجاست. ملتی که زبان تابوت دیروز را به خوبی درک کرده و با حضوری تاریخی پاسخگوی آن خواهد بود.
منبع : به گزارش میهن تجارت
